محمد احمدی: دادگاهی در سرزمین‌های اشغالی، ارتش رژیم صهیونیستی را از اتهام کشتن یک فعال صلح آمریکایی در سال 2003 مبری دانست. به گزارش وب‌سایت اینترنتی شبکه تلویزیونی الجزیره، یک دادگاه صهیونیستی حکم به تصادفی بودن مرگ راشل کوری، فعال صلح آمریکایی داد. راشل کوری فعال صلح آمریکایی حامی فلسطین در سال 2003 توسط عوامل ارتش اسرائیل کشته شد. کوری در سال 2003 در قالب جنبش بین‌المللی همبستگی با فلسطین به شهر رفح در نوار غزه سفر کرده بود. فعالان این جنبش در برابر بولدوزرهای ارتش رژیم صهیونیستی که خانه‌های مردم فلسطین را تخریب می‌کردند به عنوان سپر انسانی قرار می‌گرفتند اما یک بولدوزر ارتش رژیم صهیونیستی از روی بدن راشل کوری که در آن زمان 23 سال داشت عبور کرد و وی را به قتل رساند. با این حال اودد گرشون، قاضی صهیونیست روز سه‌شنبه در حکمی که از جانب دادگاه صهیونیستی ناحیه حیفا صادر شد، اعلام کرد: «من به این نتیجه رسیده‌ام که راننده بولدوزر هیچ غفلتی انجام نداده است. من این شکایت را رد میکنم. هیچ توجیهی وجود ندارد که رژیم صهیونیستی خسارت بپردازد». این قاضی صهیونیست در ادامه گفت: «وی [کوری] کاری که هر آدم عاقلی انجام می‌دهد را انجام نداد و از منطقه دور نشد». ارتش رژیم صهیونیستی هم پیش‌تر اعلام کرده بود کوری در زمان حادثه دیده نشده است و خرابه‌ها روی سر وی ریخته‌اند. سیندی کوری، مادر راشل پس از شنیدن این حکم گفت این حکم دادگاه صهیونیستی «آزاردهنده» است. حسین ابو‌حسین، وکیل خانواده کوری هم گفت: «ما از ابتدا هم می‌دانستیم نبردی دشوار برای رسیدن به پاسخ‌ها و عدالت واقعی در پیش داریم. ولی این حکم اسناد معتبر را نادیده می‌گیرد و با اصول حقوق بین‌الملل متضاد است». بر اساس این گزارش خانواده کوری بشدت ناراحت و عصبانی هستند. تصاویر منتشر شده از کوری در روزی که توسط عوامل صهیونیست به قتل رسید نشان می‌دهد که کوری کتی به رنگ نارنجی پوشیده است و در حالی که بلندگویی در دست دارد در برابر یکی از بولدوزرهای رژیم صهیونیستی ایستاده است. این تصاویر نشان می‌دهند ادعای ارتش اسرائیل درباره اینکه کوری دیده نشده است آن هم در شرایطی که لباس نارنجی متمایزی به تن داشت کاملا بی‌اساس است. سال 2003 زمان اوجگیری انتفاضه دوم علیه رژیم صهیونیستی بود. ارتش این رژیم هم برای سرکوب انتفاضه خانه‌های فلسطینیان را تخریب می‌کرد. طی سال‌های 2000 تا 2004 ارتش رژیم صهیونیستی بیش از 1700 خانه را در رفح تخریب و 17 هزار نفر را بی‌خانمان کرد. کوری در این زمان به همراه 8 فعال حامی صلح دیگر به عنوان سپر انسانی در برابر تخریب خانه‌ها فعالیت می‌کردند. شاهدان عینی در زمان وقوع حادثه گفتند کوری خود را روی یک تپه خاکی که در برابر یک بولدوزر در حال پیشروی قرار داشت بالا کشید ولی راننده بولدوزر بدون توجه از روی بدن وی عبور کرد. ریچارد پرسل، فعال صلح دیگری که در زمان این جنایت در محل حادثه حاضر بود مشاهدات عینی خود را اینگونه شرح می‌دهد: «وی روی یک تل خاک ایستاده بود. ممکن نبود راننده او را نبیند. همین‌طور که بولدوزر پیش می‌رفت خاک انباشته می‌شد. راشل از روی تپه به پایین پرت شد. به نظر می‌رسید پایش جایی گیر کرد. راننده سرعتش را کم نکرد بلکه از روی راشل عبور کرد. بعد بولدوزر را به عقب برگرداند و یک بار دیگر از رویش عبور کرد». تام دیل، فعال صلح 18 ساله هم مشاهدات عینی خود را به این صورت بیان کرد: «بولدوزر به آرامی به طرف وی می‌رفت، وی کاملا در نقطه دید [راننده] قرار داشت، مستقیم در برابرش. متاسفانه نتوانست بالای تل خاک بماند و پایین افتاد. روشن بود که حسابی به دردسر افتاده است. وقتی بازمی‌گشت ترس در چهره‌اش مشخص بود. همه فعالان آنجا فریاد می‌زدند و به سوی بولدوزر می‌دویدند و سعی می‌کردند بولدوزر را متوقف کنند. ولی بولدوزر به حرکتش ادامه داد». یک ماه پس از این حادثه ارتش رژیم صهیونیستی در بیانیه‌ای اعلام کرد راننده بولدوزر اشتباهی انجام نداده است و پرونده مختومه است. ارتش مدعی شد بولدوزر از روی کوری عبور نکرده است بلکه وی در اثر «برخورد یک جسم سخت، احتمالا یک تکه بتونی بزرگ» کشته شده است. مقامات رژیم صهیونیستی سابقه‌ای طولانی در نادیده گرفتن و کم‌اهمیت جلوه دادن جنایت‌های ارتش و دیگر عوامل این رژیم دارند و صدور چنین حکمی از سوی یک دادگاه صهیونیستی درباره پرونده کوری به هیچ وجه عجیب نیست. راشل کوری با مرگ تراژیکش به یکی از نمادهای جنبش‌های حامی فلسطین تبدیل شد. سیندی و کریگ کوری، پدر و مادر راشل پس از مرگش تلاش کرده‌اند عوامل قتل وی را تحت پیگرد قانونی قرار دهند. اگر چه آنها تاکنون در مجازات عاملان قتل کوری موفق نبوده‌اند اما تلاش آنها موجب شده است داستان زندگی دختر آرمان‌خواه‌شان به گوش گروه بزرگی از مردم جهان برسد.
راشل کوری که بود؟
راشل آلین کوری روز 10 آوریل 1979 در شهر المپیا، مرکز ایالت واشنگتن آمریکا متولد شد. کوری در زمان مرگش دانشجوی کالج ایالتی اورگرین در واشنگتن بود. کوری یکی از اعضای جنبش موسوم به همبستگی بین‌المللی بود که برای حمایت از مردم فلسطین ایجاد شده است. ایمیل‌ها و یادداشت‌های روزانه وی درباره رنج و دردهای مردم فلسطین پس از مرگ وی به شکل‌های مختلف منتشر شده است. راشل در ایمیلی که در تاریخ 28 فوریه سال 2003 به مادرش فرستاده، درباره رنج و سختی‌های مردم فلسطین اینگونه نوشته است: «من باید دست‌کم اشاره کنم که در حال کشف میزان قوت و توانایی اولیه انسان‌ها برای انسان ماندن در سخت‌ترین وضعیت‌ها هستم. چیزی که پیش از این ندیده بودم. فکر میکنم واژه مناسبش عزت نفس باشد. آرزو می‌‌کردم می‌‌توانستی این مردم را ببینی». پس از مرگ تراژیک راشل، مراسم یادبود بسیاری برای وی در سراسر جهان برگزار شد. دست‌کم 30 ترانه و آواز به نام وی نوشته و به وی تقدیم شد. خوانندگان و گروه‌های موسیقی مختلف این ترانه‌ها را اجرا کردند. پس از مرگ راشل کوری کتابی با عنوان «بگذار تنها بایستم: روزنگارهای راشل کوری» به اهتمام خانواده‌اش منتشر شد. همچنین نمایشنامه‌ای با عنوان «نام من راشل کوری است» بر اساس یادداشت‌های شخصی کوری منتشر شد. این نمایشنامه را آلن ریکمن، هنرپیشه انگلیسی و کاترین وینر، سردبیر روزنامه گاردین ویراستاری کردند. چندین اجرا بر اساس این نمایشنامه در شهرهای مختلف جهان از جمله لندن، لیما، آتن، گوتنبرگ، استکهلم، سیدنی، بوئنوس آیرس، ریکیاویک، بریزبین و... روی صحنه رفت.