پل مک‌گوئین، کارگردان 48 ساله اسکاتلندی‌تبار در کارنامه‌اش فیلم‌های گل‌درشتی همچون «شماره شانس اسلوین» و «گانگستر شماره يك»به چشم می‌خورد. داستان فيلم درباره «مکس» مردی بلندپرواز و کم‌درآمد است که با همسر و پسر نوجوانش «هنری» زندگی می‌کند. او برای پولدار شدن شانس خود را در مسابقات اسبدوانی امتحان می‌کند اما همه دارایی‌اش را در این مسابقه می‌بازد و 22هزار دلار قرض بالا می‌آورد. او توان پرداخت بدهی‌اش را ندارد، لذا توسط مافیا به قتل می‌رسد ضمن اینکه همسر و پسرش قربانی این بدهی می‌شوند. این موضوع خط اولیه داستان است که از تماشاگر پوشیده مانده است. در خط دوم روایت «اسلوین»، پسر جوانی را می‌بینیم که به منزل یکی از دوستانش اسباب‌کشی کرده است اما دوستش نیک، از جانب گروه گانگستری سیاهپوستان تحت فشار قرار گرفته و اسلوین بیچاره اشتباهی جای دوستش دستگیر می‌شود و او را پیش سرکرده گانگسترها «باس» (مورگان فریمن) می‌برند. تلاش اسلوین برای ثابت کردن هویت اصلی‌اش ناکام می‌ماند و پی می‌برد دوستش «نیک» 96 هزار دلار به گانگسترها بدهکار است و برای جبران باید فرزند دسته رقیب را از پای دربیاورد. اما مشکلات اسلوین تمامی ندارد و بار دیگر توسط افراد خاخام «شارلامو» دستگیر می‌شود. دوستش نیک به این گروه 33 هزار دلار بدهکار است و او 48 ساعت برای تسویه‌حساب فرصت دارد، از طرفی حضور آدمکش حرفه‌ای به اسم «گودکت» (بروس ویلیس) در خط سوم روایت بسیار جالب است. او ابتدا پسری مجهول‌الهویه را در اول فیلم به قتل می‌رساند و بعد از این قتل پیش رئیس سیاهپوست گانگسترها می‌رود و ترتیب قتل پسر خاخام را می‌دهد، از طرفی این آدمکش حرفه‌ای به سراغ خاخام می‌رود و سفارش کشتن رئیس گروه گانگستری سیاهان را می‌گیرد. «لینزی» (نامزد نیک) برای پیدا کردن دلایل ناپدید شدن نیک از روی شماره‌هایی که روی تلفن نیک افتاده به قضیه پی می‌برد و بالاخره با گودکت مواجه می‌شود. لینزی و اسلوین اطلاعاتشان را در کنار یکدیگر می‌گذارند تا به نتیجه درستی برسند. در پایان متوجه می‌شویم پسر کوچکی که در ابتدای فیلم به قتل می‌رسد مکس پسر همین آقای اسلوین است، مکس به خاطر شرط‌بندی روی اسب بدهی زیادی به بار آورده و نتوانست بدهی‌هایش را پرداخت کند و به قتل رسید. در این میان همسر و پسرش هنری هم باید به قتل می‌رسیدند. گانگسترهای گروه خاخام و باس متوجه گاوبندی درباره اسب‌ها شده بودند، بنابراین باید حساب مکس را برسند. برای کشتن هنری (اسلوین) از آدمکشی به نام گودکت (بروس ویلیس) استفاده می‌کنند اما گودکت از قتل هنری کوچک منصرف می‌شود و او را نزد خود بزرگ می‌کند، بعد از گذشت چند سال اسلوین همان هنری کوچک است و می‌خواهد انتقام خانواده‌اش را از این گروه گانگستری بگیرد. خود اسلوین عاملی می‌شود برای نزدیک شدن هر 2 گروه گانگستری، ضمن اینکه داستان دوستی اسلوین و نیک ساختگی است؛ نیک همان پسری بود که ابتدای فیلم در ایستگاه توسط گودکت به قتل رسید و جسد او جای بدن پسر خاخام قرار گرفت و با ترفند پلیس را گمراه کردند تا ردی از اسلوین باقی نماند. بدین‌ترتیب همه کسانی که در قتل پدر و مادر هنری دست داشتند به قتل می‌رسند. لینزی در نهایت به همه چیز پی می‌برد اما عشقی که بین او و اسلوین
به وجود آمده او را نجات می‌دهد. فیلم به لحاظ تماتیک متاثر از «شمال تا شمال غربی» هیچکاک است و در خود فیلم به همین موضوع اشاراتی هم می‌شود. فیلم داستان پیچیده‌ای ندارد اما ماهیت اثر مثل بسیاری از فیلم‌هایی که در این ژانر ساخته می‌شود داستان یک انتقام شخصی را روایت می‌کند. کارگردان یک داستان ساده را با نگاره‌های فرمی- روایی می‌آمیزد تا ساختار فیلم پیچیده و معماگونه شود که این شیوه روایت پیچ در پیچ و معماگونه در نوع خود منحصر به فرد است. بافت نامتعارف فیلم از لابیرنت‌های معما می‌گذرد و به نظر پیچیده می‌آید، در صورتی که اصلا پیچیده نیستند و ترکیب پازل‌های روایی است که به صورت غیر‌متعارفی ترکیب شده است و از برشی به برش دیگر جامپ می‌شود اما سادگی از ویژگی‌های قابل این روایت پر از معما و تعلیق است. «شماره شانس اسلوین» داستانش را مثل آثار ایناریتو به صورت غیر‌خطی تعریف می‌کند اما معما، تعلیق و سوسپانس است که بار فیلم را بر دوش می‌کشد. چند قطع از قتل پدر و مادر اسلوین اگر در همان ابتدای فیلم قرار داده می‌شد همه جذابیت ناشی از تعلیق فیلم از بین می‌رفت و درصد حدس تماشاگر افزایش می‌یافت، در واقع پلان‌های اولیه تنها قصد گمراه کردن مخاطب را دارد تا این تماشاگر هیچ پیش‌فرضی برای عبور از لابیرنت‌های داستانی در دست نداشته باشد، با همه جذابیت «شماره شانس اسلوین» فیلم بسیار ساده‌ای است که تماشای آن مثل حل یک پازل می‌ماند.