مهدی طاهرخانی: اتفاق خوب برای پرسپولیس خوردن گل در دقایق پایانی بود. پیروزی با آن نمایش، با آن ترکیب و با آن تفکر آدرس غلطی را به ژوزه می‌داد. درست مثل داربی که به اشتباه به پرسپولیس فهماند مهدوی‌کیا هافبک دفاعی خوبی است. آنچه مهدی در اهواز به نمایش گذاشت نمایشی ناامید‌کننده بود از یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران. این حرف یک ادعای کتره‌ای نیست، برای اثباتش بشمارید او چند بار توپ سالم گرفت يا چند پاس مفید داد؛ آدرس از این سر‌راست تر؟ با این «روند» قهرمانی پرسپولیس تقریبا «محال» است. 7 هفته زمان مناسبی برای شناختن یک مجموعه است و از این حیث دیگر بهانه‌ای در دستان مانوئل نیست اما حالا او به معجونی دست پیدا کرده که نه «زیبایی» دارد و نه با آن می‌شود به راحتی پیروز شد. این ملغمه ژوزه است؛ 3 نفره کردن خط دفاعی، بدترین نوع بازی گرفتن از ماهینی و پولادی، اعتماد مغزسوز به غلامرضا رضایی، آزمودن دوباره مهدوی‌کیا در هافبک دفاعی و مهم‌تر از همه از بین بردن روحیه بهترین خرید پرسپولیس. حالا کریم انصاری‌فرد به یک ذخیره‌نشین محض تبدیل شده و نوع نمایش او در تمرینات نشان می‌دهد به این زودی‌ها نه به ترکیب اصلی بازمی‌گردد و نه مهاجمی است در قواره آقای گل. بله اتفاق خوب همان رخدادی بود که مقابل فولاد رخ داد. هفته اول پرسپولیس در آبادان تقریبا با چنین روشی موفق به پیروزی شد و همان 3 امتیاز فریب بزرگی بود تا امتیازات فراوانی از کف قرمزها برود. نقطه کلیدی بازی با فولاد که فاش می‌كند این تیم تنها با«دگردیسی کامل» اقبال قهرمان شدن دارد به دقایق بعد از گل محمد قاضی مربوط می‌شود. نیمه دوم بوی تساوی می‌داد. فولاد تیمی گرفتارتر از پرسپولیس است که در خانه تماشاگرش با بطری و سنگ سر سرمربی را نشانه می‌رود. بنابراین ترس از باخت در نیمه دوم تقریبا همان نمایش کسل‌کننده داربی را تداعی می‌کرد اما تنها حرکت هجومی پرسپولیس در تمام بازی همان سانتر حسین ماهینی و ضربه سر محمد قاضی بود. زننده گل تا قبل از گل، ضعیف‌ترین بازیکن میدان بود که در کورس توپ لو دادن با غلامرضا رضایی توانسته بود مچ حریف «چغرش» را بخواباند. انتظاری هم جز این نمی‌رود چون قاضی «تنها» ضربه زننده خوبی در باکس است. در آن سو حسین ماهینی نشان می‌دهد هافبک فوق‌العاده‌ای در راست است اما به هیچ عنوان «دفاع» مطمئنی در آن جناح نیست. او یک پنالتی داد، در چند کورس جا ماند و سرانجام باعث گل دریافتی پرسپولیس شد. در صورتی که به راحتی قادر بود به‌خاطر قد بلندترش نسبت به ایوب کلانتری توپ را دور کند اما در عوض در تایمینگ اشتباه کرد تا سرانجام درهمین بازی با فولاد مشخص شود اگر ژوزه همچنان اصرار به بازی دفاعی با این مهره‌ها داشته باشد تنها ضرر نصیب پرسپولیس و او می‌شود. خوب یا بد، درست یا غلط، ماهینی همه «آموخته‌هایش» مربوط به 50 متر زمین حریف است. تخصص او گریز است و تبحر او ارسال سانتر اما ژوزه پای او را می‌بندد تا او عوض اینکه گلسازی کند خالق فاجعه برای تیمش باشد. اتفاق خوب یعنی همان گل دقیقه 90 کلانتری تا به‌واسطه از دست رفتن 2 امتیاز «ما» راحت‌تر از ژوزه بپرسیم كه چرا باید یکی از بهترین راست‌های ایران در تیم تو مبدل به یکی از بدترین بازیکنان زمین شود؟ ماهینی یک سانتر عالی داشت و می‌توانست با حضور در زمین فولاد درصد موقعیت‌های تیمش را بالا ببرد اما ژوزه او را به هجده قدم تیم خودی فراخواند تا مردی که یک بار پنالتی «مفت» داده بود برای بار دوم باعث گل حریف شود؛گویی امروز قلعه‌نویی بیاید بهترین «سانترکش» تیمش را در زمین خودی حبس کند تا خسرو حیدری عوض سازندگی شروع به ویرانی کند. تبدیل قوت تیم به نقطه ضعف، مربیگری معکوس است که با آن چیزی را فتح نمی‌کنند. قطعا با این افکار ژوزه، این بازیکنان دوره اوجی را نخواهند دید. ماهینی در تیم او مبدل به دالان نفوذ شده است. ایمون زاید در دقایق حضورش در زمین نشان داد نه تنها لایق حضور در داربی نبود که حتی با این سطح آمادگی روحی و روانی سکو هم برای او زیاد بود. محمد قاضی که می‌تواند خطر‌آفرین‌ترین بازیکن قرمزها در باکس حریف باشد در طول 90 دقیقه تقریبا 90 درصد هرز دوید و نداشتن تکنیک بازیسازی از او بازیکنی ساخت که تنها خوب توپ خراب کرد. نقطه کلیدي بازی با فولاد دقیقا به اتفاقات بعد از گل قاضی مربوط می‌شد، جایی که پرسپولیس می‌توانست به راحتی بر اندوخته‌اش بیفزاید اما یکی مثل زاید در عرض 10 دقیقه بالای 3 بار توپ خراب کرد. علی کریمی نیمه مصدوم در هنگام دفاع حتی یک بار هم موفق به متوقف کردن بازیکن حریف نشد. مهرداد پولادی در 5 دقیقه پایانی تنها به دنبال سایه یار حریف دوید و سرانجام این مهدی مهدوی‌کیا بود که به راحتی اجازه داد بازیکن فولاد مقابلش توپ را سانتر کند تا به همین راحتی پرسپولیس مقابل تیمی متوقف شود که آن تیم ده‌ها برابر بیمارتر از سرخ‌هاست. هنوز اول راهیم، هنوز تیم آخر جدول هم می‌تواند با اقتدار قهرمان شود، هنوز زمانی از دست نرفته اما خود فریبی دیگر برای هواداران قرمز بس است؛ گویی جرقه‌ای در کار نیست حتی اگر آنها این بازی را هم می‌بردند باز هیچ تغییری در صورت مساله پدید نمی‌آمد. پرسپولیس در بازی‌های ابتدایی لیگ تقریبا متوسط رو به بالا بازی می‌کرد و تنها نتیجه نمی‌گرفت حالا مصیبت‌بار بازی می‌کند و نتیجه نمی‌گیرد. شاید تا 6 هفته دیگر شناخت ژوزه از این بازیکنان و لیگ تقریبا کامل شود اما قطعا تا آن روز نیمی از این بازیکنان به‌خاطر بی‌توجهی معنادار سرمربی مبدل به فجایایی می‌شوند شبیه به ایمون زاید در اهواز. به قرمزها پیش از این ثابت شده برای قهرمانی در لیگ ایران نمی‌توان به غلامرضا رضایی (حتی از نوع کمیاب آماده‌اش) اعتماد کرد برای قهرمان شدن احتیاج به مهاجم آماده‌ای مثل کریم انصاری فرد است که متاسفانه ژوزه با بی‌اعتمادی عجیبش او را سوزاند. این را ژوزه نمی‌داند اما ما دیدیم و می‌دانیم؛ پرسپولیس با «رضایی‌ها» قهرمان نمی‌شود که اگر شدنی بود تا به حال شده بود.