السلام علیک یا اباالقاسم ابن السبط المنتجب المجتبی
السلام علیک یا من بزیارته ثواب زیارهًْ سیدالشهداء یرتجی
سلام بر تو! ای که امید است تا ثواب زیارت قبرت، با مزار سیدالشهدا برابری کند!
سلام حضرت سید، کریم آل حسن...
15 شوال، سالروز شهادت امامزاده واجب التعظیم، محدث العلیم، سیدالکریم، حضرت عبدالعظیم الحسنی است؛ آری شهادت! شاید منبع تاریخی موثقی برای اثبات شهادت ایشان در دست نباشد اما «من مات علی حب علی، مات شهیداً»؛ پنجمین نواده از نسل فرزند ارشد علی و زهرا علیهماالسلام، عبدالعظیم پسر عبدالله، پسر علی، پسر حسن، پسر زید، پسر حسن مجتبی، پسر امیرالمومنین(ع) شاید تنها دلیل عزیمت ناگزیر حضرت سیدالکریم به این دیار، همین نام آخری باشد که آمد؛ امیرالمومنین! شاید اگر این نسب به کسی دیگر می‌رسید، این همه مشکلات برای عبدالعظیم پیش نمی‌آمد اما چه کنیم که فقط «حیدر امیرالمومنین است...».
امامزاده واجب‌التعظیم از نسل امام، زاده شده و تعظیمش واجب! این را به حساب حس هم‌محلی بودن نگذارید اما چند امامزاده سراغ دارید که گنبد طلایی دارند؟ نه، خنده‌دار و بچگانه نیست، انصافا اگر حضرت قمر العشیره را کنار بگذاریم، چند امامزاده دیگر گنبد طلایی دارند؟ شاید به تعداد انگشتان یک دست هم نرسند اما سیدالکریم، یکی از آنهاست؛ مطمئنا این خاندان همه کارشان روی حساب است، حتی حرمدار شدنشان! حتما شنیده‌اید که وقتی خواستند گلدسته‌های حرم قمر بنی‌هاشم را طلا کنند، هربار به نحوی کاشی‌ها از گلدسته‌ها فرومی‌ریخته و آخرالامر خود حضرت به خواب معمار می‌آید و می‌فرماید گنبد که طلاست، اگر گلدسته نیز طلا بشود پس فرق حرم من و آقایم حسین در چیست؟ حریم من باید پایین‌تر از حریم آقایم باشد. سیدالکریم با عباس بن علی(ع)، قابل قیاس نیست، چه، برادرزاده‌اش فرمود: «برای عمویم عباس، مقامی است که تمام شهدا به آن رشک خواهند برد.» اما «کلهم نورٌ واحد». معرفت الامام عبدالعظیم(ع) مورد تایید امام زمانش قرار گرفته؛ «انت ولینا حقاً»یی که حضرت هادی(ع) به وی فرمود، به حق گواه بر این مدعاست. پس اگر قرار بوده کاری برای حریم این آقا انجام شود، حتما با اذن خود ایشان و ائمه‌اش بوده است؛ تو خود حدیث مفصل بخوان... .
محدث العلیم؛ کتب رجالی را که بنگری، این لقب را برازنده او خواهی یافت؛ نزد تمام مورخان و محدثان، حرفش سند است و هنگامی که در بررسی سند یک حدیث، به نامش می‌رسند، توقف می‌کنند و خیالشان راحت است که مابقای سند، ثقه خواهد بود و همین صداقت و امانت بود که وی را تبدیل به اولین راوی حدیث غیبت از زبان حضرت هادی(ع) کرد: «بعد از من، پسرم حسن و بعد، پسرش که هم‌نام و کنیه رسول خاتم است به امامت می‌رسد و برای او غیبتی خواهد بود، بس طویل...». در دوران ولایت امام‌الرئوف، حضرت علی بن موسی علیه آلاف التحیه والثنا، عده‌ای زبان به یاوه گشوده و در اسلام حضرت ابوطالب(ع) تردید کردند. خبر به سیدالکریم رسید و ایشان به محضر امام رضا شرفیاب شده، شرح ماوقع دادند و امام، جواب شبهه را ارائه کردند: «ایمان ابوطالب مانند داستان اصحاب کهف است که ایمان خود را پنهان و شرک را آشکار کردند و خدا پاداش‌شان را دوچندان کرد. آگاه باش که هرکسی معتقد به ایمان ابوطالب نباشد، سرانجامش آتش است!» سیدالکریم مانند جد بزرگوارش، کریم لقب گرفت که به راستی کریم بود و هست و خواهد بود. جدش 2 بار در راه خدا همه اموالش را بین فقرا تقسیم کرد و هرچه بگوییم از کرامتش باز هم مصداق «ما عرفناک حق معرفتک» خواهد بود. فقط این را بدانیم که کریم یعنی کسی که به سائل اذن لب گشودن نمی‌دهد و پیش از عرض حاجت، آنقدر به او کمک می‌کند که دیگر سراغ کسی دیگر نرود. نقل است که خانه حاتم، 40 در داشت و وقتی محتاجی در خانه او می‌آمد، اگر تمام 40 در را هم می‌کوفت، هرگز ناامید نمی‌شد و از تمام درها دست پر بازمی‌گشت. خانه آقای ما اما یک در بیشتر نداشت ولی از همان یک در آنقدر به سائل می‌بخشید که دیگر نیاز نداشت به در خانه دیگر رود! سید محبوب شهر ما، کریم هست اما کرامت جدش، همتا ندارد. مردم ما آنقدر معرفت داشتند که همین‌قدر کرامت را هم قدر بدانند و حریم او را قبله‌گاه خویش قرار دهند اما «حتی نوادگان تو صاحب حرم شدند...»؛ اهل مدینه قدیم که پیش‌ترها در کودکی پاداشش را در کوچه بنی‌هاشم وقتی دست در دست مادرش بود دادند و اهل مدینه جدید هم حرمی برایش ساختند که عرشش پهنای آسمان و فرشش گرد و غبار و خاک خشک بقیع... .
«حتی نوادگان تو صاحب حرم شدند، باید برای قبر تو فکری کنم حسن!»
فکر من که به جایی نرسید اما آنقدر دانستم که معرفت الامام قمر عشیره، به کاشیکاری گلدسته‌های حرم برادر معطوف است، می‌شود به حریم تاریک برادر دیگر معطوف نباشد؟ آنقدر فهمیدم که مزار نداشتن ام‌البنین توجیه دارد؛ وقتی مادر حسین، حتی موضع مزارش مخفی است، پس مادر عباس هم حرم ندارد اما وقتی خود عباس حرم دارد، پس حسن هم باید حرم داشته باشد و می‌بینم که عباس با آن دستی که هرگز بریده نشد، می‌زند آن سیلی را به آل‌یهود و آل‌سعود که «گردنش را می‌شکست آنجا اگر عباس بود!»
«و سیعلم الذین ظلموا ایّ منقلب ینقلبون».