تاريخچه يك عمر نفرت و دشمني، خون و خونريزي و جنگ و عداوت، عجب پايان باشكوهي داشت. سال‌ها بود كسي در «استادي كورنلا» جز براي دشنام دادن و نفرين فرستادن به ستاره‌هاي بارسلونا از روي صندلي‌اش بلند نمي‌شد. تاج به دوش‌هاي اسپانيول، يك سال بعد از بلوگرانا تولد يافته بودند تا رگ و ريشه‌هاي مردمي همشهري محبوبشان را انكار كنند. سكه‌هاي حكومت مركزي، آجر به آجر ورزشگاه خانگي اسپانيول را در لوكس‌ترين منطقه شهر روي هم چيد تا شايد اسپانيا معجزه اف‌سي بارسلونا را جدي نگيرد. اما اين اتفاق هرگز رخ نداد. آبي و اناري‌ها با فلسفه حق‌طلبانه‌شان روز به روز بزرگ‌تر شدند و دروازه‌هاي شهرت جهاني را روي خودشان گشوده ديدند. حالا اسپانيول مثل طفلي شرور و ناخواسته روي دست دولت مركزي باقي مانده بود و تنها می‌توانست با زنده نگه داشتن شعله‌هاي خشمش از همشهري بزرگ‌تر در پي عقده‌گشايي باشد.
واقعا چه كسي فكرش را می‌كرد كتاب بيش از يكصد سال خصومت، روزي به صفحه آخر برسد و شبي بيايد كه در آن متعصب‌ترين هواداران اسپانيول به افتخار يكي از بازيكنان رقيب قيام كنند و پرشور و مهارنشدني برايش كف بزنند؟ اين معجزه انگار فقط از دست يك نفر ساخته بود، پسري با ساق‌هاي كوچك اما روحي بزرگ؛ آندرس اينيستا. فكرش را بكنيد يك لحظه بزرگ در انتظارتان است؛ لحظه‌اي كه همه مردم دنيا شما را به چشم يك قهرمان اساطيري خواهند ديد، لحظه‌اي كه مهم‌ترين ثانيه 4 سالانه كره‌زمين است؛ لحظه‌اي كه قرار است شما در آن گل طلايي فينال جام‌جهاني را بزنيد و كشورتان را براي اولين‌بار در تاريخش به قهرماني دنيا برسانيد. اگر اين فرصت را داشته باشيد تا در اين لحظه تاريخي تنها از نام يك نفر رونمايي كنيد، آن يكي چه كسي خواهد بود؟ پدرتان؟ مادرتان؟ يكي ديگر از اعضاي خانواده‌تان؟ نزديك‌ترين دوستتان؟ يا گرامي‌ترين عزيزتان؟ راستي در چنين لحظه شگفت‌انگيزي چندمين اولويت شما می‌تواند زنده كردن ياد كاپيتان فقيد دشمن خوني‌تان باشد؟ براي آندرس، اين يكي اولويت اول بود. قهرمان ريزنقش كاتالونيا، تنها چند ثانيه بعد از به ثمر نشاندن حياتي‌ترين گل تاريخ فوتبال اسپانيا، بار ديگر تحسين همه مردمان جهان را برانگيخت، وقتي پيراهنش را بالا زد و نام دانيل خاركه تازه‌درگذشته را به ساكنان دنيا نشان داد انگار روي آتشي با يك قرن قدمت، سطل آبي پاشيده باشند. اعجاز آشتي كاتالان‌ها را با هم، اين بار هم پسرك ظريف و مأخوذ به حيايي رقم زد كه پيش‌تر با شوت رعدآسايش در واپسين جرعه‌هاي زمان، قهرمان بزرگ لندن لقب گرفته بود. انگار براي آندرس انجام دادن كارهاي غيرممكن يك عادت ساده و لذتبخش است! شادي‌آفرين كوچك اين دنياي بزرگ، حالا شيرين‌ترين روزهاي زندگي‌اش را می‌گذراند. سن آندرس كبير كه تازگي‌ها با درخشش جواهرگونه و بي‌نظيرش در يورو، تاريخ فوتبال جهان را به سود ملتش تغيير داده است، اكنون در 28 سالگي، بي‌ريا و فروتنانه كانون گرم و كوچك خانوادگي‌اش را تشكيل می‌دهد تا يك گام بلند ديگر از سوپراستارهاي غوغاگر و بدسگال هزاره سوم فاصله بگيرد. اين اينيستاي ماست؛ پسربچه‌اي خجالتي با هوشي سرشار و دريبل‌هايي ويرانگر كه هرگز هيچ چيز را براي خودش نخواست. او شاهزاده خوش‌قلب و پاكدل دنياي فوتبال است. خوشبخت باشي آندرس. با تو «دوست داشتن» را درك می‌كنيم.