امیر حاج‌رضایی: ناهنجاری تماشاگران در ورزشگاه‌ها نیازمند آسیب‌شناسی جدی است و محکوم کردن و بازداشت هواداران خاطی نتیجه‌ای ندارد. ورزشگاه جامعه کوچکی در دل جامعه است. وقتی افراد نمی‌توانند در جامعه اصلی ناهنجاری‌های‌شان را بروز بدهند در استادیوم احساس امنیت می‌کنند و رفتارهایی انجام می‌دهند که پسندیده نیست. محکوم کردن تماشاگران بدون ریشه‌یابی به‌جایی نمی‌رسد و نتیجه‌ای ندارد. من شنیده‌ام ضارب حسین فرکی بازداشت شده است تا قانون برای او اعمال مجازات کند اما آیا با بازداشت، مشکلات حل می‌شود؟ ناهنجاری تماشاگران در فوتبال نباید فقط توسط اهالی فوتبال آسیب‌شناسی شود. ما به جامعه‌شناسان، جرم‌شناسان و حقوق‌دانانی نیاز داریم که وارد این عرصه شوند تا پی ببرند دلیل این هنجارشکنی‌ها چیست. ما برای آسایش تماشاگران هیچ تمهیداتی نداریم یا اگر هم کاری انجام می‌دهیم بی‌نتیجه است. تماشاگران باید نیم‌ساعت قبل از شروع مسابقه وارد ورزشگاه شوند نه اینکه 12 ساعت یا یک روز قبل از مسابقه به ورزشگاه بیایند. هر انسانی ظرفیت مشخصی دارد و وقتی این ظرفیت به خاطر نبود امکانات و زیرساخت لازم سر‌ریز می‌شود باید انتظار چنین اتفاقاتی را داشت. من از رفتار تماشاگران داربی که واقعا حیف است اسم داربی روی آن بگذاریم و همچنین شکسته شدن سر حسین فرکی سرشکسته و دلگیر شدم. این ناهنجاری‌ها بحث کوچکی نیست که با شعار و چند پلاکارد قابل حل شدن باشد. رفتار تماشاچی می‌تواند مورد نقد قرار بگیرد ولی همانطور که گفتم با محکوم کردن و بازداشت کردن افراد مشکلات حل نخواهد شد. چرا ناهنجاری تماشاگران در این فصل بیشتر از فصل گذشته شده است؟ برای این مساله 2 علت مقطعی وجود دارد. نخستین دلیل به پول‌های نجومی مربوط می‌شود که به بازیکنان پرداخت شد. من به هیچ باشگاهی نزدیک نیستم و اطلاعاتم رسانه‌ای است ولی پرداخت این پول‌ها منجر شد مردم عادی نگاهی به زندگی خود بیندازند و درآمد خود را با این ارقام مقایسه کنند. این هزینه‌ها در حالی انجام شد که واقعا هیچ نتیجه‌ای هم برای تیم‌های مزبور نداشت. متاسفانه بعضی‌ها در هفته‌های اول اظهار‌نظر فنی می‌کردند که بدن بازیکنان هنوز سنگین است و تحت تاثیر دوران بدنسازی قرار دارد ولی چطور است که بدن بازیکنان بارسلونا و رئال‌مادرید از همان هفته اول آماده است و جشنواره گل به راه می‌افتد. قصد من این نیست که نتایج المپیک را چماق کنم و بر سر فوتبالیست‌ها بزنم ولی وقتی مردم رشادت ورزشکاران را در المپیک دیدند و آن را با فوتبال مقایسه کردند، ناراحت شدند.