دكتر علي‌اصغر خاني: زمان چنداني تا انتخابات رياست جمهوري ايالات متحده كه به سبب رقابت‌هاي درون‌حزبي به طولاني‌ترين انتخابات دنيا مبدل شده، باقي نمانده و ظرف چند‌ماه آتي رئيس‌جمهور بعدي آمريكا هم مشخص مي‌شود. هرچند الگو و مدل سياسي حاكم بر ايالات متحده نشان‌دهنده اين است كه رئيس‌جمهور مستقر (باراك اوباما) از شانس بيشتري نسبت به رقيب برخوردار است اما ميت رامني، كانديداي جمهوريخواهان هم رقابت تنگاتنگي با وي دارد. اساسا در تاريخ سياسي ايالات متحده دفعاتي كه رئيس‌جمهور مستقر نتوانسته در انتخابات بعد هم پيروز لقب گيرد، بسيار معدود است و تحت‌الشعاع رخدادهاي بزرگ اين اتفاق به وقوع پيوسته است. مانند كارتر كه به واسطه تسخير سفارت آمريكا در تهران از رقيب جمهوريخواه شكست خورد و كرسي خود در كاخ‌سفيد را به ريگان واگذار كرد. اما به راستي تا چه حد اهميت دارد كه رئيس‌جمهور بعدي آمريكا چه شخصي باشد؟ چقدر ميان ميت رامني جمهوريخواه و باراك اوباماي دموكرات اختلاف وجود دارد؟ آيا به راستي تغيير در رياست‌جمهوري آمريكا معادلات حاكم بر سياست بين‌الملل را تغيير خواهد داد؟ اگر به شرايط سياسي آمريكا و مقايسه مواضع اين كشور در زمان تسلط جمهوريخواهان و دموكرات‌ها بپردازيم درمي‌يابيم كه اساسا هيچگونه تغييري در الگوهاي سياست داخلي و خارجي ايجاد نمي‌شود. هرچند برخي معتقدند جمهوريخواهان نسبت به دموكرات‌ها رويكردهاي ميليتاريستي بيشتري دارند اما اين روحيات در دموكرات‌ها هم كاملا نمود دارد اما به شيوه ديگري اعمال مي‌شود. بوش پسر، جنگ‌هاي عراق و افغانستان را به راه انداخت و اوباما اين جنگ‌ها را ادامه داد و بر وعده خود مبني بر خروج از افغانستان هم عمل نكرد. حتي به اين دو جنگ هم اكتفا نكرد. حمله نظامي آمريكا در قالب ناتو به ليبي و برقراری منطقه پرواز ممنوع بر فراز اين كشور نمونه ديگري از جنگ‌طلبي دموكرات‌ها را به نمايش گذاشت. رخدادهاي سوريه كه تروريست‌ها عليه دولت مردمي اين كشور دست به سلاح بردند نمودي عيني از جنگ‌طلبي دموكرات‌ها در قالبي متفاوت است. حتي كيست كه نداند فتنه 88 ايران با تهييج و تطميع آمريكا و در رأس آن دموكرات‌هاي حاكم بر اين كشور رخ داد؟ با اين نگاه آيا دموكرات‌ها از جمهوريخواهان خطرناك‌تر نيستند؟ به واقع به نظر مي‌رسد به‌رغم پروپاگانداي رسانه‌هاي آمريكايي كه تلاش دارند انتخابات آمريكا را نقطه عطفي در سياست جهاني وانمود كنند به هيچ‌وجه اينگونه نيست و هر كانديدايي كه بر سر كار باشد و به كاخ‌سفيد ورود پيدا كند، همان سياست‌هاي ميليتاريستي، امپرياليستي، تجاوزكارانه و مداخله‌جويانه را ادامه خواهد داد. همين امر سبب شده مردم آمريكا هم از 2 حزب اصلي يعني دموكرات‌ها و جمهوريخواهان روگردان شوند. جنبش اعتراضي مردم آمريكا عليه اين 2 حزب اين نارضايتي را كاملا نشان مي‌دهد. به واقع آمريكايي‌ها به درستي دريافته‌اند كه گره مشكلات داخلي و بين‌المللي آنها نه به دست جمهوريخواهان باز مي‌شود و نه به دست دموكرات‌ها. جنبش وال‌استريت و اينك جنبش اعتراضي آمريكا به خوبي نشان مي‌دهند اين كشور نيازمند فضايي تازه است؛ فضايي كه بوي جنگ از آن استنشاق نشود.