مرتضی رضایی: دلش آنقدر پر است که اگر چند ساعت هم حرف بزند باز جا برای انتقاد کردن دارد. می‌گوید دلش برای ایران و ورزش تکواندو می‌سوزد اما خیلی‌ها این نکته را درک نمی‌کنند و به خاطر منافع شخصی با احساسات مردم بازی می‌کنند. «تکواندوی ایران سال‌ها در قله‌های جهانی بود اما الان بیمار شده و کسی نمی‌داند درد آن چیست. فقط باید بگویم برای آقایانی که چشم دیدن موفقیت‌های ایران در تکواندو را نداشتند، متاسفم». در این گفت‌وگو سرمربی سابق تیم ملی از زخم‌های روزگار می‌گوید. از اینکه پس از سال‌ها افتخارآفرینی در رده‌های مختلف حالا حتی کسی یک تماس با او نمی‌گیرد تا حال وی و بچه‌هایش را بپرسد. با تمام این تفاسیر همچنان سر قهرمان بالاست و بدون نیاز به کسی، صبح‌ها به کارخانه سایپا می‌رود و در اداره تربیت‌بدنی این شرکت کار می‌کند. خودش می‌گوید: تنها بدی‌اش این است که باید ساعت 5 صبح از خواب بیدار شوم. صبح‌ها که از خانه بیرون می‌زنم برای همه کسانی که مرا از کار برکنار کرده‌اند یک صلوات می‌فرستم. ***
تب و تاب المپیک خوابیده و حالا بهترین فرصت است تا درباره نتایجی که در لندن گرفتیم بحث شود.
با توجه به اینکه ایران در دوره‌های قبل همواره قهرمان جهان، آسیا و المپیک بوده است انتظارات از این تیم زیاد بود و همه فکر می‌کردند بهترین نتیجه را در لندن می‌گیرد. ذوالقدر و تیمش قرار بود برای ایران 2 طلا به ارمغان بیاورند! کسانی که در المپیک روی سکو رفتند همیشه به بچه‌های ایران باخته بودند اما یکسری تفکرات غلط موجب شد ایران در این رقابت‌ها ناکام باشد.
اما باقری‌معتمد گفته بود همیشه به حریف ترک‌تبارش باخته بوده است.
نمی‌دانم چرا این حرف را زده اما خود معتمد خوب می‌داند که در مسابقات قهرمانی دانمارک همین حریفش را شکست داد. در مسابقات کره‌جنوبی هم با نتیجه 11 بر 3 از او جلو بود و اگر ناداوری‌ها نبود او رقیبش را شکست داده بود. حالا آقایان دوست دارند توجیه کنند. توی گوش بچه‌ها را پر می‌کنند که بیایند و علیه من حرف بزنند. بازیکنی که از بچگی شاگردم بود، مصاحبه می‌کند و می‌گوید اگر مهماندوست مربی من بود همین مدال نقره را هم نمی‌گرفتم! این نامردی به تمام معناست. باید از این گفت‌وگو‌ها سرم را به دیوار بکوبم و گریه کنم.
اگر شما بودید شرایط فرق می‌کرد و معتمد می‌توانست طلا بگیرد؟
هرگز از خودم تعریف نمی‌کنم اما به نظرم باقری‌معتمد در بازی با افغانستان باخته بود! اگر لطف داور نبود او نمی‌توانست به مرحله بعد برسد. در بازی با حریف برزیلی هم باقری‌معتمد شانس زیادی نداشت. همه فکر می‌کردند دست تکواندوکار برزیلی به عنوان برنده بالا می‌رود اما این اتفاق نیفتاد.
فکر می‌کنید دلیل این اتفاق چه بود، چرا باقری‌معتمد در حد و اندازه‌های خودش ظاهر نشد؟
به نظرم آنها 4 سال با مربی‌ای کار کرده بودند که واقعا تکواندوکار بود اما پس از کنار گذاشتن او یکباره همه چیز خراب شد. آنها به راحتی از من و تمام افتخاراتی که برای ایران آورده بودم گذشتند. فکر می‌کنم باقری‌معتمد و کرمی 11ماه تمرینات درست و حسابی نداشتند. تمرینات گاهی تعطیل می‌شد و کسی به آنها تمرین داده بود که تجربیات مسابقات جهانی را نداشت. بازیکن در مسابقاتی به این مهمی 3 بار ضربه سر می‌خورد و مربی‌اش نمی‌داند به او چه بگوید که او را از زیر فشار خارج کند.
یوسف کرمی دلیل ناکامی‌اش را فشار روانی عنوان کرده است.
یوسف در حد و اندازه یک بازیکن کمربند سبز یا آبی مبارزه کرد. او قهرمانی است که امتحان خودش را پس داده است. نمی‌دانم چه بلایی سرش آمده بود که مثل کمربند آبی‌ها مبارزه می‌کرد.
کرمی شب قبل از مسابقه تا صبح نخوابیده بود. این را خودش در آخرین مصاحبه مطبوعاتی‌اش گفته بود.
آخر این هم شد دلیل؟ آنها که می‌گفتند روانشناس دارند و مشکلی از این بابت به وجود نمی‌آید. یوسف در مسابقات قهرمانی جهان بزرگ شده است. به نظر من، او هم دارد از پولادگر دفاع می‌کند. قطعا آنها به یوسف گفته‌اند در این آشفته‌بازار از فدراسیون حمایت کند. یوسف شاگرد من بوده و اگر 6 ماه هم نخوابد می‌تواند در مسابقات شرکت کند.
هادی ساعی هم که موضع مستقیمی مقابل شما گرفت و...
بالاخره آدم نمک‌نشناس زیاد است. ساعی یادش نرود که وقتی همه روی نام او خط کشیدند فقط من بودم که از او حمایت کردم. به هر حال او آمد تا جای مرا بگیرد، اصلا بعید نیست که از این حرف‌ها بزند.
آینده تکواندو را با این شرایط چطور می‌بینید؟
آینده تکواندو از همین حالا مشخص است. فکر می‌کنم آقای عباسی خواب هستند. تکواندو دارد نابود می‌شود. مرا که نابود کردید اما اجازه ندهید تکواندو نابود شود. ورزش مدال‌آور ما با این شرایط دارد به ناکجاآباد می‌رود. دلم برای خودم، ایران و همه مردم ایران می‌سوزد. فقط همین.
مهماندوست هنوز هم از تیم‌های خارجی پیشنهاد دارد؟
پیشنهاد زیاد است اما من هیچ تمایلی به رفتن ندارم. بچه‌هایم مریض هستند و تروخشک کردن آنها در کشور بیگانه کار سختی است.