«من با کسانی که لیاقتش را داشتند، خداحافظی کردم و نتوانستم با فرگوسن خداحافظی کنم. می‌دانم او رئیس است اما به دلیل رفتار آزاردهنده‌اش با من، دیگر احترامی برایش قائل نیستم». این جملات شماره 9 سابق باشگاه منچستریونایتد است. بیان این جملات از سوی دیمیتار برباتف به وضوح نشان می‌دهد ضربه سختی از سرمربی سابق خود، سرالکس فرگوسن خورده است اما آیا واقعیت ماجرا این است؟ به نظر می‌رسد کم بازی کردن برباتف به‌رغم وعده‌هایی که به او داده شده بود، مشکل اصلی او باشد. این ناراحتی کاملا قابل درک است چون اگر تو از نیمکت‌نشینی خوشحال باشی دیگر لیاقت بازیکن حرفه‌ای بودن را نخواهی داشت اما واقعا چه دلایلی دیمیتار برباتف را تبدیل به نیمکت‌نشین اولدترافورد کرد؟ دلیل اصلی، حضور دنی ولبک بود. این مهاجم 21 ساله پس از پایان مدت حضور قرضی‌اش در ساندرلند به باشگاه بازگشته بود و این تقریبا مشخص بود که دنی در برنامه آتی باشگاه و حتی تیم‌ملی انگلستان جای خواهد داشت. تا به حال از خود پرسیده‌اید علت اصلی افتخارات سرالکس فرگوسن و استمرار آنها چیست؟ پرورش ستاره‌های جوان و تبدیل کردن آنها به بهترین‌ها و مطمئنا دنی ولبک پروژه بعدی پیرمرد بود اما چیز دیگری که فراتر از آن برای فرگوسن مهم است، گرفتن بهترین تصمیمات برای موفقیت باشگاه است. او در فهرست خود بازیکنانی نظیر ولبک، رونی، یانگ، چیچاریتو، کلورلی، جونز و اسمالینگ را داشت که هر یک می‌توانستند سال‌ها در فوتبال جزیره بدرخشند، بنابراین او باید عرصه را برای پیشرفت آنها آماده می‌کرد که متاسفانه در این بین حضور برباتف ناخودآگاه کمرنگ می‌شد و دلیل دیگر آیا واقعا این اشتباه فرگوسن بود که به‌رغم فوتبال سریعی که یونایتد در اکثر بازی‌های فصل قبل از خود نشان می‌داد برباتف را به دلیل سرعت پایین و کم‌تحرکی از تیم کنار گذاشت؟ بی‌شک بهترین پاسخ برای این سوال پیروزی 8-2 آنها برابر آرسنال در فصل گذشته است. تیم بدون برباتف و با بهره‌گیری از سرعت بالای رونی، ولبک، کلورلی و یانگ، آرسنال را در محوطه جریمه خود محبوس کرده بود و سنگین‌ترین شکست تاریخ این باشگاه لندنی را برایشان رقم زد. اگرچه خود برباتف نیز به این موضوع که فرگوسن همواره به وی درباره نوع بازی و بهبود سرعتش تذکر می‌داد، اعتراف کرده است. او می‌گوید: «فرگوسن همواره به من توضیح می‌داد که بازیکنان باید با سرعت بیشتری تاکتیک‌ها را اجرا کنند اما من هرگز بازیکن سرعتی نبوده‌ام. دوست دارم توپ را نگه دارم و این سبک بازی من است. در ادامه باید گفت، شاید بسیاری از بازیکنان حتی دلیل کنار گذاشته شدنشان را از زبان سرمربی خود نشنوند اما فرگوسن حداقل این احترام را برای بربا قائل بود. سوالی که اینجا مطرح می‌شود این است که چرا به‌رغم فرصت کمی که به برباتف داده می‌شد، همواره فرگوسن از او به عنوان یک مهره کلیدی برای باشگاه نام می‌برد؟ خود دیمیتار می‌گوید: حدود 15 بار از سرمربی تیم پرسیدم آیا به من نیاز دارد یا نه و او هر بار به من می‌گفت تو بازیکن مهمی برای ما هستی و دوباره من در ترکیب نبودم! همان‌طور که بسیاری از هواداران یونایتد می‌دانند رایان گیگز و پل اسکولز همواره جزو بازیکنان کلیدی و مهم باشگاه محسوب می‌شوند اما ما هر هفته اسم آنها را در فهرست 11نفره منچستریونایتد نمی‌بینیم. این مساله برای دیگر بازیکنان نظیر پارک جی‌سونگ و دارن فلچر نیز تکرار می‌شد. فرگوسن استاد انتخاب ترکیب مناسب برای موقعیت‌های متفاوت است، پس مسلما به دلیل اینکه احساس کرد در طول فصل به حضور برباتف نیاز پیدا خواهد کرد از وی خواست قراردادش را تمدید کند. چرا فرگوسن باید بازیکنی که اصلا به او نیازی ندارد را در فهرست خود نگه دارد؟ برای از بین بردن آینده بازیکن؟ مطمئنا خیر. مسلما فرگوسن اعتقاد داشت در طول فصل و در یک بازی حساس به یک گلزن باتجربه نیاز خواهد داشت و کسی بهتر از دیمیتار نمی‌توانست او را کمک کند. شاید در نظر بعضی‌ها سرالکس به خاطر این موضوع کمی خودخواه به نظر برسد اما همان‌طور که اشاره شد برای او موفقیت باشگاه از همه چیز مهم‌تر است. پس نمی‌توان یک مربی را به خاطر تصمیماتی که برای موفقیت تیمش می‌گیرد، سرزنش کرد. و در آخر، برباتف همواره می‌گوید: من گل‌های زیادی برای باشگاه به ثمر رساندم، 2 بار به همراه یونایتد قهرمان شده‌ام و یک بار نیز عنوان آقای گلی لیگ برتر را کسب کردم، اینها نمی‌تواند بد باشد. بله اینها نمی‌تواند بد باشد اما آیا تمام این افتخارات بدون حضور سرمربی شیاطین‌سرخ برای دیمیتار برباتف اتفاق می‌افتاد؟ این سرالکس بود که در یک مبارزه بزرگ او را با قیمت بسیار بالا به اولدترافورد آورد. به او بازی داد و او فرصت پیدا کرد آقای گل لیگ شود. برباتف باید متوجه این موضوع باشد که این بدشانسی بود که وی نتوانست در تیم بماند نه دشمنی فرگوسن با او. چرا او به پیروزی‌هایش در منچستریونایتد فکر نمی‌کند، چرا به حضور در بزرگ‌ترین باشگاه جهان افتخار نمی‌کند و چرا تلاش نمی‌کند این باشگاه بزرگ و هوادارانش را با خاطره‌ای شیرین ترک کند؟
پيرمرد قابل احترام نيست!
«من با کسانی که لیاقتش را داشتند، خداحافظی کردم و نتوانستم با فرگوسن خداحافظی کنم. می‌دانم او رئیس است اما به دلیل رفتار آزاردهنده‌اش با من، دیگر احترامی برایش قائل نیستم». این جملات شماره 9 سابق باشگاه منچستریونایتد است. بیان این جملات از سوی دیمیتار برباتف به وضوح نشان می‌دهد ضربه سختی از سرمربی سابق خود، سرالکس فرگوسن خورده است اما آیا واقعیت ماجرا این است؟ به نظر می‌رسد کم بازی کردن برباتف به‌رغم وعده‌هایی که به او داده شده بود، مشکل اصلی او باشد. این ناراحتی کاملا قابل درک است چون اگر تو از نیمکت‌نشینی خوشحال باشی دیگر لیاقت بازیکن حرفه‌ای بودن را نخواهی داشت اما واقعا چه دلایلی دیمیتار برباتف را تبدیل به نیمکت‌نشین اولدترافورد کرد؟ دلیل اصلی، حضور دنی ولبک بود. این مهاجم 21 ساله پس از پایان مدت حضور قرضی‌اش در ساندرلند به باشگاه بازگشته بود و این تقریبا مشخص بود که دنی در برنامه آتی باشگاه و حتی تیم‌ملی انگلستان جای خواهد داشت. تا به حال از خود پرسیده‌اید علت اصلی افتخارات سرالکس فرگوسن و استمرار آنها چیست؟ پرورش ستاره‌های جوان و تبدیل کردن آنها به بهترین‌ها و مطمئنا دنی ولبک پروژه بعدی پیرمرد بود اما چیز دیگری که فراتر از آن برای فرگوسن مهم است، گرفتن بهترین تصمیمات برای موفقیت باشگاه است. او در فهرست خود بازیکنانی نظیر ولبک، رونی، یانگ، چیچاریتو، کلورلی، جونز و اسمالینگ را داشت که هر یک می‌توانستند سال‌ها در فوتبال جزیره بدرخشند، بنابراین او باید عرصه را برای پیشرفت آنها آماده می‌کرد که متاسفانه در این بین حضور برباتف ناخودآگاه کمرنگ می‌شد و دلیل دیگر آیا واقعا این اشتباه فرگوسن بود که به‌رغم فوتبال سریعی که یونایتد در اکثر بازی‌های فصل قبل از خود نشان می‌داد برباتف را به دلیل سرعت پایین و کم‌تحرکی از تیم کنار گذاشت؟ بی‌شک بهترین پاسخ برای این سوال پیروزی 8-2 آنها برابر آرسنال در فصل گذشته است. تیم بدون برباتف و با بهره‌گیری از سرعت بالای رونی، ولبک، کلورلی و یانگ، آرسنال را در محوطه جریمه خود محبوس کرده بود و سنگین‌ترین شکست تاریخ این باشگاه لندنی را برایشان رقم زد. اگرچه خود برباتف نیز به این موضوع که فرگوسن همواره به وی درباره نوع بازی و بهبود سرعتش تذکر می‌داد، اعتراف کرده است. او می‌گوید: «فرگوسن همواره به من توضیح می‌داد که بازیکنان باید با سرعت بیشتری تاکتیک‌ها را اجرا کنند اما من هرگز بازیکن سرعتی نبوده‌ام. دوست دارم توپ را نگه دارم و این سبک بازی من است. در ادامه باید گفت، شاید بسیاری از بازیکنان حتی دلیل کنار گذاشته شدنشان را از زبان سرمربی خود نشنوند اما فرگوسن حداقل این احترام را برای بربا قائل بود. سوالی که اینجا مطرح می‌شود این است که چرا به‌رغم فرصت کمی که به برباتف داده می‌شد، همواره فرگوسن از او به عنوان یک مهره کلیدی برای باشگاه نام می‌برد؟ خود دیمیتار می‌گوید: حدود 15 بار از سرمربی تیم پرسیدم آیا به من نیاز دارد یا نه و او هر بار به من می‌گفت تو بازیکن مهمی برای ما هستی و دوباره من در ترکیب نبودم! همان‌طور که بسیاری از هواداران یونایتد می‌دانند رایان گیگز و پل اسکولز همواره جزو بازیکنان کلیدی و مهم باشگاه محسوب می‌شوند اما ما هر هفته اسم آنها را در فهرست 11نفره منچستریونایتد نمی‌بینیم. این مساله برای دیگر بازیکنان نظیر پارک جی‌سونگ و دارن فلچر نیز تکرار می‌شد. فرگوسن استاد انتخاب ترکیب مناسب برای موقعیت‌های متفاوت است، پس مسلما به دلیل اینکه احساس کرد در طول فصل به حضور برباتف نیاز پیدا خواهد کرد از وی خواست قراردادش را تمدید کند. چرا فرگوسن باید بازیکنی که اصلا به او نیازی ندارد را در فهرست خود نگه دارد؟ برای از بین بردن آینده بازیکن؟ مطمئنا خیر. مسلما فرگوسن اعتقاد داشت در طول فصل و در یک بازی حساس به یک گلزن باتجربه نیاز خواهد داشت و کسی بهتر از دیمیتار نمی‌توانست او را کمک کند. شاید در نظر بعضی‌ها سرالکس به خاطر این موضوع کمی خودخواه به نظر برسد اما همان‌طور که اشاره شد برای او موفقیت باشگاه از همه چیز مهم‌تر است. پس نمی‌توان یک مربی را به خاطر تصمیماتی که برای موفقیت تیمش می‌گیرد، سرزنش کرد. و در آخر، برباتف همواره می‌گوید: من گل‌های زیادی برای باشگاه به ثمر رساندم، 2 بار به همراه یونایتد قهرمان شده‌ام و یک بار نیز عنوان آقای گلی لیگ برتر را کسب کردم، اینها نمی‌تواند بد باشد. بله اینها نمی‌تواند بد باشد اما آیا تمام این افتخارات بدون حضور سرمربی شیاطین‌سرخ برای دیمیتار برباتف اتفاق می‌افتاد؟ این سرالکس بود که در یک مبارزه بزرگ او را با قیمت بسیار بالا به اولدترافورد آورد. به او بازی داد و او فرصت پیدا کرد آقای گل لیگ شود. برباتف باید متوجه این موضوع باشد که این بدشانسی بود که وی نتوانست در تیم بماند نه دشمنی فرگوسن با او. چرا او به پیروزی‌هایش در منچستریونایتد فکر نمی‌کند، چرا به حضور در بزرگ‌ترین باشگاه جهان افتخار نمی‌کند و چرا تلاش نمی‌کند این باشگاه بزرگ و هوادارانش را با خاطره‌ای شیرین ترک کند؟
ارسال نظر
پربیننده