اگر ممکن است درباره کنسرت پیش رو توضیح بیشتری دهید.ما در این کنسرت قطعاتی از آلبوم «فرزند ایران» را اجرا خواهیم کرد و همان‌طور که می‌دانید مهم‌ترین هدفمان در جریان برگزاری این کنسرت، سهیم بودن در اندوه زلزله‌زدگان است زیرا به لحاظ انسانی و معنوی وظیفه هر هنرمند و به طور کلی انسانی است که در این مسیر قدم بردارد و طبعا ما نیز از این قاعده مستثنا نیستیم. روی این اصل با تماس‌هایی که با ترابی در انجمن موسیقی و همین‌طور مذاکراتی که با محمد میرزمانی انجام دادیم پیشنهاد چنین طرحی از سوی آنها با استقبال زیاد مواجه شد و تصمیم به برپایی چنین کنسرتی گرفتیم.
آیا بعد از وقوع زلزله آذربایجان به این مناطق هم سفری داشته‌اید؟
متاسفانه خیر، به دلیل اینکه طی روزهای گذشته به واسطه فعالیت‌های کاری در سفر خارج از ایران بودم و نتوانستم به این مناطق سفر کنم اما امیدوارم عواید حاصل از این کنسرت به نفع این عزیزان صرف شود تا ما نیز به نوعی بتوانیم در این واقعه پیش آمده سهم کوچکی داشته باشیم.
فکر می‌کنید نقش رسالت اجتماعی یک هنرمند در جریان وقایعی از این دست چقدر می‌تواند تاثیرگذار باشد؟
همیشه بر این باور بوده‌ام که هنرمند نباید هیچگاه در ویترین باشد و کارهای ویترینی انجام دهد. در واقع رسالت هنرمند فقط این نیست که به برگزاری کنسرت بپردازد و به نوعی یک‌بعدی به جامعه نگاه کند بلکه تصورم بر این است هنرمند ضرورت دارد از جنبه‌ها و ابعاد گوناگون به درونمایه‌هایی چون انسان‌دوستی، صلح و... نگاه کند. حتی می‌توان گفت داشتن نگاه انسانی و فرهنگی به جامعه یکی از اصلی‌ترین مولفه‌های هر هنرمند به شمار می‌رود. در واقع هنر فقط در خلق اثر محدود نمی‌شود. به نظر می‌رسد مهم‌ترین هنر یک انسان می‌تواند این باشد که ظرایف و لطایف را به درستی در دنیا به کار ببرد تا از او به عنوان یک الگوی اجتماعی یاد شود.
پیش‌بینی می‌کنید از برپایی کنسرت‌هایی از این دست که به قول شما عوایدش صرف زلزله‌زدگان می‌شود چقدر از سوی عموم مردم استقبال شود؟
طبعا اگر تبلیغات گسترده و مطلوبی در این باره صورت بگیرد می‌توان به حضور بیش از پیش مخاطبان امیدوار بود. در عین اینکه با شناختی که از مردم سرزمینم دارم و بارها شاهد آن بوده‌ام که در برهه‌ای بحرانی به کمک هموطنانشان شتافته‌اند در برنامه‌هایی نظیر این نیز کوتاهی نخواهند کرد و حتما حضور می‌یابند.
صحبت از تبلیغات شد. فکر می‌کنید در حال حاضر در حیطه موسیقی خاصه عرضه آلبوم‌های موسیقی چقدر تبلیغات صورت می‌گیرد و آيا همه هنرمندان از شرایط یکسان تبلیغاتی برای انتشار آلبوم و کنسرت بهره‌مند می‌شوند، به عنوان مثال برخی خوانندگان در حوزه موسیقی سنتی و پاپ نسبت به این مساله انتقاد داشته‌اند که آلبوم‌هایشان در فروشگاه‌های عرضه محصولات فرهنگی در ورای آلبوم‌های دیگر قرار دارد یا شرایط همگون برای عرضه و تبلیغ آلبوم‌های موسیقی وجود ندارد، نظر شما چیست؟
البته یک نکته در این میان مبرهن است و آن اینکه اصولا در ایران تبلیغات که نقش اساسی در پررنگ کردن همه هنرها دارد به آن شکلی که باید صورت نمی‌گیرد. درباره فروشگاه‌های عرضه محصولات فرهنگی که شما به آن اشاره کردید نیز باید بگویم این عملکرد یعنی عرضه آلبوم‌های موسیقی به سیاست فروشگاه‌ها بازمی‌گردد. تصورم بر این است که مدیران، صاحبان این فروشگاه‌ها و حتی کارکنان آن باید صرف‌نظر از مطلع بودن از چیدمان صحیح آلبوم‌ها، به هنر موسیقی اشراف و آگاهی داشته باشند. به بیان ساده‌تر، فردی که در چنین فروشگاهی فعالیت می‌کند باید حتما نسبت به موسیقی آگاهی و دانش نسبی داشته باشد. حالا نمی‌گویم به شکل تخصصی باید موسیقی را بشناسد اما تا حدود زیادی نسبت به آن مطلع باشد و شناخت داشته باشد تا بتواند از رهگذر این شناخت صحیح در جهت چیدمان درست آلبوم‌های موسیقی استفاده کند. متاسفانه چنین جفاهایی به خاطر عدم تخصص نیروهای موجود در برخی از این فروشگاه‌ها به چیدمان درست آثار موسیقایی لطمه زیادی زده است، در عین اینکه فکر می‌کنم موسیقی پاپ هم به اندازه موسیقی سنتی خوب است. در همه جای دنیا اوضاع به این شکل است که همه ژانر موسیقی در دنیا وجود دارد و هر ژانر، مخاطبان خود را نیز دارد اما اعتقاد دارم انسان باید همیشه از بهترین نوع هر چیز استفاده کند بنابراین درباره موسیقی نیز بهتر آن است که موسیقی برای مخاطب ارائه شود که از منظر اجتماعی بتواند بار تاثیرگذاری در پی داشته باشد کمااینکه در حال حاضر در بین جوانان، اصطلاحات رکیک و غیرشایسته‌ای رواج یافته که متاسفانه بخش اعظمی از این اصطلاحات از برخی آثار نازل در موسیقی پاپ نشات گرفته است.
فارغ از کلام شرم‌آوری که در برخی آلبوم‌های موسیقی پاپ خاصه موسیقی زیرزمینی وجود دارد مشاهده می‌کنیم غالب این آلبوم‌ها که دارای چنین ضعف‌هایی هستند یکبار مصرفند و مخاطب حاضر نیست بار دیگر آنها را گوش کند.
بله اما باید به این مساله توجه کرد که چنین آلبوم‌هایی که با کیفیت محتوایی نازل به جامعه ارائه می‌شوند در حال حاضر ادبیات جوانان امروز را تحت‌الشعاع خود قرار داده و به نوعی تاثیرات سوء خود را در این باره بر بخشی از جامعه گذاشته است. این در حالی است که موسیقی هر سرزمین دارای بعد فرهنگی است و می‌تواند در اشاعه فرهنگ صحیح و غنی نقش سازنده‌ای ایفا کند اما باعث تاسف است که امروز برخی اسپانسرها و به نوعی حامیان مالی در زمینه موسیقی، کارشناس خوبی برای عرضه این آلبوم‌ها نیستند و به جای اینکه دلسوز این مساله باشند که قرار است چه آثاری به جوانان یک جامعه ارائه شود، بیشتر به فکر درآمد و جیب خود هستند. به نظرم این کار خیانت به تمدن و فرهنگ است. تصور کنید امروز تعداد هنرمندان شاخص این مملکت چند نفر است؛ انگشت‌شمار و معدود اما جنس غیراصل در هر مغازه‌ای هست و در ازا، برای یافتن طلا، جواهر و مروارید باید به مغازه‌های خاص مراجعه کرد. از اینها گذشته، درک جنس اصل در قیاس با جنس قلابی دشوار است و شاید هر کسی به این درجه از درک نرسد. با این حال من به‌زعم خود از ابتدای ورود به حیطه موسیقی سنتی تا امروز تلاش کرده‌ام بهترین آثار را برای ارتقای سطح کیفی موسیقی فاخر اصیل ایرانی ارائه دهم.
فکر می‌کنید در حال حاضر اصلی‌ترین مانعی که سر راه موسیقی اصیل ایرانی در مقایسه با هجمه دیگر ژانرها قرار دارد، چیست؟
نمی‌توان گفت مشکلی سر راه موسیقی اصیل ایرانی وجود دارد اما در برخی مواقع مشاهده می‌شود یک آلبوم سطح پایین در حوزه موسیقی پاپ به تیراژ یکصدهزار می‌رسد اما آلبومی که از منظر محتوایی در حیطه موسیقی اصیل ایرانی دارای جایگاه و اعتبار ویژه‌ای است حتی تیراژ 3 هزارتایی را نیز تجربه نمی‌کند. به نظرم این مساله یک آسیب است که در حیطه موسیقی امروز شاهدش هستیم. البته همان‌طور که اشاره کردم هرچیزی در دنیا، نیازمند تبلیغات است. باعث تاسف است که در برخی موارد شاهد عرضه بعضی آلبوم‌های موسیقی پاپ و زیرزمینی هستیم که از کلام بی‌ادبانه و موسیقی نازل تشکیل شده و چندان که گفتم تاثیرات بد خود را نیز بر جوانان و جامعه می‌گذارد اما در ازا، برای موسیقی سنتی آن‌طور که باید سرمایه‌گذاری صورت نمی‌گیرد و تبلیغات وسیعی را در این باره نمی‌بینیم. به نظر می‌رسد مدیوم‌های تبلیغ نیز در جهان حائز اهمیت هستند. تصورم بر این است که نه فقط درباره موسیقی که به طور کلی در ایران برای چیزهای خوب هیچ‌وقت تبلیغ شایسته صورت نگرفته که این هم یک جور خیانت به جامعه ایرانی محسوب می‌شود؛ خیانتی که برآیندش ارائه یک جور موسیقی مملو از هجو است که در کمال تعجب می‌بینیم اسپانسرهای زیادی برای عرضه آن داوطلب همکاری می‌شوند اما کمتر دیده شده به موسیقی اصیل ایرانی که کلامش برگرفته از شعر شاعرانی چون سعدی، حافظ، مولانا، خیام و... است این‌طور توجه نشان داده شود، در حالی که اگر این بزرگان نبودند ما حتی امروز نمی‌توانستیم فارسی را به این شکل صحبت کنیم. امیدوارم بتوان در این باره نیز به امر به معروف و نهی از منکر پرداخت، به این معنا که مردم از شنیدن کارهای بی‌ارزش، نهی شوند. به نظرم در هر برهه‌ای اگر کسی بتواند انسان‌ها را به سمت کار درست سوق دهد امر به معروف کرده و اگر آنها را از کار غلط بازدارد نهی از منکر کرده و معلوم است چنین فردی دارای سرشت پاک و ارزشمند است. بسیاری از ما شاید فقط قرآن کریم را از رو می‌خوانیم در حالی که اعتقاد دارم باید به این کلام مقدس عمل کرد، در این صورت است که دنیا گلستان می‌شود و شاهد برقراری صلح در سراسر جهان خواهیم بود.
ظاهرا طی روزهای آتی آلبوم تازه‌ای از شما عرضه خواهد شد.
بله، این آلبوم «ظهیر» نام دارد که روایتی از عشق لیلی و مجنون است. تمام شعرهای این آلبوم برگرفته از اشعار مولانا و نظامی است و همین روزها از سوی شرکت چهارباغ و پخش ایران گام منتشر می‌شود.
با توجه به اينكه شما در سرزمين بختياري متولد شده‌ايد، چقدر سعي كرده‌ايد در مسير هنري‌تان موسيقي بختياري و اصالت‌هاي موجود در اين منطقه را حفظ كنيد؟
از همان بدو ورود به دنياي موسيقي هدفم حفظ اصالت‌هاي موسيقي سرزمينم بوده است. از اينها گذشته من در سرزمين بختياري زاده و بزرگ شده‌ام بنابراين طبيعي است كه به موسيقي اين منطقه دلبستگي زيادي داشته باشم. حتي زماني كه خوانندگي سريال «خانه‌اي در تاريكي» را برعهده داشتم، توانستم با خواندن آوازهاي محلي تا جايي كه مي‌توانم خدمت كوچكي به زادگاهم انجام دهم. بعد از آن هم موسيقي بختياري را در اركستر ملي در بخش آوازي و تصانيف ملي خواندم. نه‌تنها در داخل كشور بلكه در همه كنسرت‌هايي كه خارج از كشور برگزار مي‌كردم به اجراي قطعات موسيقي بختياري مي‌پردازم و هميشه يك بخش را در كنسرت‌هايم به موسيقي بختياري اختصاص مي‌دهم. آخرين كاري كه در اين باره انجام داده‌ام، انتشار آلبوم موسيقي بختياري با عنوان «تيام» بوده است. تيام به زبان بختياري به معني چشم‌هاست. در اين آلبوم هنرمنداني چون هادي منتظري به نواختن كمانچه، بيژن كامكار به نواختن دف و ديگر دوستان به هنرنمايي پرداخته‌اند.