«خيلي‌ها ممکن است دوست نداشته باشند وارد يک عرصه تازه شده و دوباره از صفر شروع کنند چون آنها مي‌ترسند کار جديدشان نقد شود و نتوانند کارنامه موفق قبلي را تکرار کنند اما استقبال از فيلم سينمايي «در جست‌وجوي اريک» کارگردان معروف سينما، کن لوچ در سال 2009 به همگان ثابت کرد من در عرصه سينما هم حرف براي گفتن دارم. به اندازه کافي تجربه کسب کرده‌ام و ياد گرفته‌ام زندگي را زياد جدي نگيرم!»من که از خداحافظي زودهنگام وي از فوتبال عميقا شوکه شده بودم دليل آن را پرسيدم و جواب کينگ اريک مثل هميشه منحصربه‌فرد بود: «مي‌دانم که خيلي از طرفداران منچستر با اين تصميم مخالف بودند. مردم به من مي‌گفتند چرا از اين نعمت الهي تمام و کمال استفاده نمي‌کني؟! ولي واقعيت اين است که فوتبال ديگر جذابيتي براي من نداشت. من از نظر بدني مشکلي نداشتم و مي‌توانستم چند سال ديگر در فرم ايده‌آل فوتبال بازي کنم اما تصميم من جدي بود چون ديگر از فضاي فوتبال لذت نمي‌بردم اما سينما يک جادوي ابدي بود که هميشه براي من جذابيت داشته و دارد. وقتي مقابل دوربين قرار مي‌گيرم با چالش جديدی روبه‌رو هستم. تمام کساني که مرا مي‌شناسند مي‌دانند کانتونا عاشق چالش‌هاي جديد است!» تن گرم صداي کانتونا و حرکات دست او مخاطب را کاملا مسحور حرفهاي کينگ اريک مي‌کند. او فيلسوف نيست ولي از يک فلسفه شخصي براي زندگي بهره مي‌گيرد. بحث را به دوران کودکي کاپيتان مي‌کشانم، جايي که وي همراه برادرانش در منطقه کايلوس شهر مارسي فرانسه زندگي مي‌کرد. «دوران کودکي فوق‌العاده‌اي داشتم. پدر و مادرم به ما ياد دادند از زندگي و تابلوي طبيعت لذت ببريم و در مقابل، وظايف خود را به خوبي انجام دهيم. وقتي براي خريد به خارج شهر مي‌رفتيم پدر در ميانه راه اتومبيل را متوقف مي‌کرد و از ما مي‌خواست منظره زيباي طبيعت را نگاه کرده و از اين زيبايي خدادادي لذت ببريم. ما همراه پدر به گالري‌هاي مختلف هنري فرانسه مي‌رفتيم و وي از ابعاد جادويي هنر براي انسان حرف مي‌زد و ما را مجذوب خود مي‌کرد». آلبرت و اله‌نور (پدر و مادر وي) درآمد آنچناني نداشتند اما فضايي در منزل ساخته بودند که اريک از همان دوران کودکي با هنر و زيبايي‌هاي طبيعت آشنا شود.
وي درباره اعتمادبه‌نفس فوق‌العاده خود مي‌گويد: «مادرم به ما آموخت هميشه با اعتماد به نفس تلاش کنيم و به نتيجه ايمان داشته باشيم. اگر تو همين حالا از من بخواهي از فردا يک کار جديد را با هم تجربه کنيم من با کمال ميل موافقت مي‌کنم؛ حتي اگر کوچک‌ترين اطلاعاتي درباره طرح تو نداشته باشم!» کاپيتان چند سالي است به همراه برادر کوچک‌ترش، جوئل، يک شرکت سينمايي تاسيس کرده که در ساخت فيلم «در جست‌وجوي اريک» و چند فيلم مستند ورزشي نقشی کليدي ايفا کرد.
هميشه دوست داشتم ماجراي درگيري کانتونا با طرفدار کريستال‌پالاس را از زبان خودش بشنوم؛ آن ضربه کنگ‌فويي: «بعد از آن صحنه خيلي از اهالي فوتبال انتقادات شديدي از من داشتند؛ البته شايد هم حق با آنهاست ولي من به عنوان يک بازيکن، کاري کردم که تمام بازيکنان حرفهاي فوتبال در سر دارند؛ بيرون‌کردن هوليگان‌هايي که نبايد وارد ورزشگاه‌هاي فوتبال شوند چون آنها متعلق به فضاي متفاوتي هستند. من اصلا پشيمان نيستم. بله 8ماه از ميادين فوتبال دور بودم ولي دقيقا کاري را انجام دادم که به نظرم صحيح و منطقي بود. در بازگشت هم روند گلزني‌‌هاي خود را دوباره پي گرفتم!»
شايد خيلي از طرفداران منچستريونايتد گمان مي‌کنند کينگ اريک در گوشه‌اي از منزلش از مدال‌ها و خاطرات دوران موفق فوتبالي خود نگهداري مي‌کند اما در اين مورد هم جواب شماره 7 افسانه‌اي، خاص و منحصربه فرد است: «نه! من آدمي نيستم که با گذشته زندگي کنم و عصرها با پاک‌کردن مدال‌هاي دوران قديم، خاطراتم را مرور کنم. وقتي کاري تمام شده ديگر معني ندارد خاطراتش را زنده کنيم. من بعد از پايان دوران فوتبالم در منچستر نماندم و به پاريس هم نرفتم. من به بارسلونا رفتم، جايي که محل زندگي پدربزرگ و مادربزرگ عزيز من بود و شهري نو براي يک چالش جديد. من تا مدت‌ها وارد کافه‌‌هايي نمي‌شدم که پر از شور و شوق طرفداران فوتبال بود. نمي‌خواستم دوباره در فضاي فوتبال قرار بگيرم و بوي رختکن، تونل ورودي استاديوم و چمن زمين فوتبال در مشامم بپيچد! الان نمي‌دانم مدال‌ها و عکس‌هاي فوتبالي من دقيقا کجاست!»
سوال تکراري من درباره فرگوسن دوباره کانتونا را هيجان‌زده مي‌کند: «اين مرد يک نابغه است؛ شک نکن! هيچ مربي‌ای در تاريخ فوتبال به اندازه فرگوسن تداوم نداشته و مطمئن باش اين رکورد هرگز شکسته نخواهد شد. قهرمان‌ها و ستاره‌ها مي‌آيند و مي‌روند ولي فرگي پيرمردي است که با چند نسل مختلف از جوانان فوتبال سروکله زده و هميشه رئيس باقي مانده است. شايد طرفداران فوتبال خيال کنند رختکن منچستريونايتد قلمروي حکومت فرگوسن باشد اما نه! رئيس، حاکم کل زندگي بازيکنان منچستر است. مهم نيست تو يک بازيکن فرمانبردار و مودبي يا يک بازيکن شرور و پرحاشيه؛ رئيس طوري با تو رفتار مي‌کند که تا چشم باز مي‌کني ببيني تبديل شدي به يکي از سربازان لشکر فرگي. هميشه تکنيک‌هاي روانشناسانه وي را ستوده‌ام و هميشه تمام‌قد مي‌ايستم تا موفقيت‌هاي پياپي‌اش را جشن بگيرم!»