فرزند یکی از فتنهگران با سابقه با اشاره به قدرتطلبیهای تعدادی از فتنهگران مطرح، گفته است که پدرش خیلی پیش از اتفاقات سال 88، این افراد را شناخته بود و حالا هم معتقد است که لازمه برگشتن مقتدرانه او به صحنه سیاسی و نجات کشور(!)، مشخص شدن حق همه اصلاحطلبان به نسبت سرمایهگذاری که کردهاند و آسیبهایی که دیدهاند و تعیین تکلیف همه آنهاست. یکی از مرتبطین با مشاور فراری یکی از سران فتنه (اردشیر امیرارجمند) اظهار داشته است: «محسن-ن از قول پدرش ادعاهایی علیه شخصیتهای اصلاحطلب مطرح کرده است که در صورت اطلاع اصولگرایان از این ادعاها، خوراک تبلیغاتی یکسال علیه کل جریان اصلاحطلب تامین میشود». این فرد مرتبط با مشاور فراری میرحسین موسوی افزوده است: «محسن-ن میگوید که پدرش بویژه از مقطع زندانی شدنش فهمید که این افراد چه رفیقان نارفیقی هستند که از زندانی شدن پدر، حتی ککشان هم نگزید؛ اعم از موسوی و کروبی و خوئینیها و لاری و خاتمی و... بویژه خاتمی که پدرم عامل رشد او و بعداً عامل حفظ او در قدرت بود؛ لذا خاتمی بعد از آن مقطع تا امروز خیلی سعی کرد که دل پدرم را بهدست آورد... و همین روزها هم قرار است به منزل ما بیاید تا پدرم را قانع کند؛ در حالی که همین چند وقت پیش به ملاقات پدر آمده بود و نتیجهای نگرفت؛... اینها فکر کردند که الان سال 88 است و بابام، شیخ مهدی است و من حسین کروبی هستم که ما را بازی بدهند و طبق سناریوی خودشان مدیریت کنند و عاقبتش این باشد که بابا در حصر خانگی قرار گیرد آن شیخ و من هم مثل حسین کروبی، آواره و بلاتکلیف باشم و آن حضرات هم آزادانه و رندانه سیاست خودشان را به پیش ببرند.» فرد مرتبط با مشاور فراری موسوی به نقل از «محسن-ن» درباره مصطفی تاجزاده گفته است: «تاجزاده که کسی نبود و پدرم او را تاجزاده کرد اما او چه در زمان وزارت کشور بابا و چه بعد از آن، خیلی به پدر ضربه زد و حالا هم مرتب در زندان دیوانه بازی در میآورد و توقع دارد که پدر برای نجات او دست به عملیات انتحاری بزند. کسانی مثل خود خاتمی، کرباسچی و زیدآبادی هم از او – تاجزاده - خیلی ناراحت هستند و او را عامل هرچه تندتر شدن مواضع نظام نسبت به بقیه اصلاحطلبان میدانند.» فرزند شیخ «ع-ن» سپس به محسن کدیور میپردازد-بنا به نقل فرد پیشگفته- و میگوید: «محسن کدیور، خود را بزرگترین فیلسوف کشور میداند و برخوردهای متکبرانهاش نه تنها موجب تنفر پدرم است، بلکه حتی خواهرش از دست او به ستوه آمد و از سردبیری جرس استعفا داد».