در عنوان‌بندی فیلم نام جاناتان لوین به عنوان کارگردان به چشم می‌خورد اما حال و هوای فیلم ترکیبی از یک کمدی غیر‌متعارف است. دلیل این امر کاملا مشخص است؛ این فیلم در واقع فیلم لوین به عنوان یک فیلسماز مستقل نیست بلکه بیشتر اثری ست روگنی (یکی از نویسندگان فیلمنامه) به شمار می‌رود. در یک فضای کاملا ذهنی تصور کنید روزی از راه برسد که مثلا جواد رضویان فیلمنامه بنویسد و یکی از فیلمسازان مستقل سینما مثل بهرام توکلی آن را بسازد. روگن به عنوان پرچمدار فعلی سینمای کمدی در مجموعه هالیوود چنین نقشی را ایفا می‌کند و اغلب فیلمنامه‌های کمدی و غیر‌متعارف را برای ساخت به فیلمسازان طیف مستقل پیشنهاد می‌دهد. پس در مواجهه با فیلم «50/50» با ترکیب متفاوتی از کمدی مواجه هستیم، ضمن اینکه انگاره‌های ترکیبی در فیلم قبل از تماشای اثر کنجکاوی‌برانگیز است؛ سرطان و کمدی.تنها در چارچوب ابزورد می‌توان 2 مقوله سرطان و کمدی را ترکیب کرد، نفس این دو انگاره به هیچ‌وجه با یکدیگر سازگار نیست و خلق اثر از ترکیب این دو گزاره بسیار دشوار است اما لوین با فیلمنامه‌ای از روگن و ویل رایزر موفق به مهم شده است. در فیلم «آدام» (گوردن لویت) جوان 27 ساله‌ای است که به سرطان نادری مبتلا شده و این سرطان نادر تا حدودی پیشرفت کرده که آدام تنها
50 درصد شانس زندگی دارد. شاید همین پیرنگ آنچنان خنده‌دار به نظر نرسد اما لوین با همان چیره‌دستی‌های غیر‌متعارف خود یکی از غم‌انگیزترین لحظات زندگی آدام را به کمدی تبدیل می‌کند. آدام جوان محجوبی است که در یکی از شبکه‌های رادیویی سیاتل به عنوان تهیه‌کننده فعالیت می‌کند. زمانی که خبر وجود غده سرطانی در بدن خود را می‌شنود در ابتدا باور نمی‌کند، در مقام انکار برمی‌آید، مقاومت می‌کند و در نهایت می‌پذیرد. بین مراحل انکار، مقاومت و پذیرفتن درام این فیلم شکل می‌گیرد. در واقع آنچه در فیلمنامه این اثر لحاظ شده است تجربه شخصی ویل رایرز (فیلمنامه‌نویس اثر) است. یکی از جذابیت فوق‌العاده فیلم این است که از لحظه‌های هولناکی که شخصت آدام پشت‌سر می‌گذارد کمدی خلق می‌شود. اغلب این لحظات میان آدام و «کیل» (ست روگن) رقم می‌خورد. نکته قابل تامل در اغلب کمدی‌های ایرانی این است که تنها یک سوژه دستمایه کل درام قرار می‌گیرد اما در فیلم کمدی غیر‌متعارف لوین غیر از طرح موضوع اصلی، اصل روایت از آنجایی آغاز می‌شود که پزشک متخصص سرطان، او را به روانکاوی با نام «کاترین» (آنا کندریک) معرفی می‌کند. در این بخش از فیلم باز یک، دو انگاره متضاد عشق و روانکاوی دستمایه پیش بردن کمدی فیلم می‌شود. جالب‌تر اینجاست که بزرگ‌ترین رنج آدام قبل از بیماری سرطان عدم انعطاف‌پذیری در روابط اجتماعی و یافتن همدم و مونس است.
کلیت در فحوا و معنا به فیلم «مرگ و عشق» (وودی آلن) طعنه می‌زند و همانطور که مفهوم مرگ در فیلم آلن معنای تازه‌ای پیدا می‌کند در این فیلم دست و پنجه نرم کردن با مرگ و تعالی بودن عمق غریبی به فیلم می‌بخشد. در مجموع ترکیب انگاره‌های مورد بررسی در فیلم فوق‌العاده از کار درآمده است و ست روگن با انتخاب لوین در مقام کارگردان دست به یک فعالیت ترکیبی زده است. روگن پیش از این برای فیلم «قهرمانان»
(The Green Hornet) میشل گوندری فرانسوی را به عنوان سکاندار یک کمدی اکشن تجاری معرفی کرد و به چنین فعالیت‌های ترکیبی بسیار اعتقاد دارد. کارگردان هنری و سکانداری کمدی‌های اکشن و تخیلی ترکیب غیر‌متعارفی به نظر می‌رسد. ست روگن به عنوان یکی از پرچمداران سینمای کمدی قبل از ترکیب گوندری و لوین با فیلم‌های غیر‌متعارف، دیوید گوردون گرین، کارگردان سینمای مستقل را برای هدایت 2 فیلم غیر‌متعارف به کارزار فیلم‌های تجاری آورده است و فیلم‌های «پایل اپل اکسپرس»
(Pineapple Express) و «The Sitter» را با همراهی این کارگردان در مقام تهیه‌کننده ساخته است. در پایان اشاره کنم تنها مولفه مشترک میان 2 فیلم ناجور و 50/50، بررسی روانکاوانه پرسوناژهای داخل فیلم است که این مولفه مشخصا در این فیلم صیقل نخورده و برای جذابیت‌های تجاری یک دختر جوان در مقام روانکاو به مخاطب معرفی می‌شود که با پس‌زمینه فیلم ناجور در فیلم لوین این موضوع چندان خوشایند نیست. رابطه لوک و اسکوایر در فیلم ناجور دارای جذابیت‌های روانکاوانه بیشتری است و این فیلم آن جذابیت‌ها را ندارد.