به گزارش وطن امروز، اظهارات اخیر بهروز نشان، تهیه‌کننده سینما درباره مکاتبه برخی سینماگران به ظاهر ایرانی با جشنواره‌های خارجی برای جلوگیری از پذیرش فیلم‌های ساخته‌شده با مجوز سازمان سینمایی جمهوری اسلامی ایران، بار دیگر از استانداردهای دوگانه و متناقض مدعیان آزادی بیان پرده برداشته است.
مسئله به مراتب فراتر از یک اختلاف‌نظر سیاسی و یا انتقاد از سیاست‌های فرهنگی کشور است و به تقلای هدف‌مند عده‌ای برای محروم ساختن سینمای ایران از حق طبیعی دیده‌شدن و تخریب ثمره ماه‌ها تلاش، سرمایه‌گذاری و کار گروهی فعالان این عرصه بازمی‌گردد. در شرایطی که سینماگران کشورمان برای ساخت یک فیلم، ماه‌ها وقت و انرژی و سرمایه صرف می‌کنند، چه منطقی می‌تواند توجیه‌گر تلاش سازماندهی‌شده عده‌ای برای نادیده‌گرفتن حاصل زحمات آنان باشد؟
پرسش اساسی اینجاست که چگونه افرادی که خود، سال‌ها در سینمای ایران فعالیت کرده و به انحاء مختلف از ظرفیت و امکانات ساختارهای رسمی آن بهره‌مند شده‌اند، امروز برای ممانعت از حضور همکارانشان در میدان رقابت‌های بین‌المللی، این‌گونه به دسیسه و کارشکنی می‌پردازند؟
این همان تناقض بزرگ مدعیان آزادی است؛ آنها از یک سو شعار تکثر، استقلال و آزادی بیان سر می‌دهند و از دیگر سو، برای حذف سینماگرانی که در طیف فکری مخالف آنها جای گرفته و حاضر نیستند مطابق با تجویز سیاسی‌شان عمل کنند، خود را به آب و آتش می‌زنند. گویی در قاموس این طیف، هنرمند تنها زمانی شایسته تحسین و حمایت است که در صف سیاسی مورد تایید آنها قرار گیرد.
از هر زاویه‌ای که بخواهیم به مسئله نگاه کنیم، تخریب دسترنج و مسیر فیلم‌سازی حرفه‌ای دیگران، امری اخلاقی نیست. نمی‌توان از آزادی بیان و استقلال هنری سخن گفت و به‌طور هم‌زمان، برای حذف آثار فیلمسازانی که تنها جرم‌شان، احترام به قوانین و ضوابط کشورشان است، لابی کرد. چه اینکه اساسا هیچ جریانی حق ندارد برای حضور یا حذف فیلمسازان ایرانی از رویدادها‌ی بین‌المللی، معیارهای سیاسی و سلیقه‌ای خود را به سیاستگذاران جشنواره‌ها تحمیل کند.
اکنون، انتشار اسناد، جزئیات مکاتبات صورت‌گرفته و هویت افرادی که خواهان حذف سینمای رسمی و ملی ایران از میدان رقابت‌های بین‌المللی هستند، مطالبه کلیدی و عاجلی است که انتظار می‌رود مجموعه‌هایی مانند خانه سینما و سازمان سینمایی با جدیت پیگیر آن باشند.
سینما قرار است میدان رقابت اندیشه‌ها، روایت‌ها و خلاقیت‌ها باشد؛ نه اینکه به عرصه‌ای برای تسویه‌حساب‌های غیراخلاقی و حذف فیلمسازان شایسته و مستعد ایرانی از میدان رقابت‌های بین‌المللی بدل شود.