به گزارش وطن امروز، این معادله در رقابت عبدالرحمان محمد السید، معروف به عبدل السید، با مجموعه‌ای از بازیگران سیاسی و مالی به روشنی قابل مشاهده بود.
او در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات با هیلی استیونز، نماینده کنگره و نامزد مورد حمایت بخش‌هایی از تشکیلات سنتی حزب، رقابت کرد؛ رقیبی که از پشتیبانی مالی آیپک و گروه‌های وابسته به آن برخوردار بود.
پس از پیروزی در این مرحله نیز، السید با مایک راجرز، نامزد جمهوری‌خواه مورد حمایت دونالد ترامپ، روبه‌رو شد و هدف کارزاری قرار گرفت که علاوه بر مواضع سیاسی، هویت مذهبی او را نیز نشانه گرفته بود.
ابعاد این نابرابری در منابع مالی دو کارزار انتخاباتی آشکار بود. براساس گزارش واشنگتن‌پست، هزینه تبلیغات مرتبط با استیونز در انتخابات مقدماتی به ۶۴.۷ میلیون دلار رسید، در حالی که این رقم برای السید حدود ۷.۴ میلیون دلار بود. آیپک و گروه‌های وابسته نیز نزدیک به ۳۰ میلیون دلار برای حمایت از استیونز هزینه کردند؛ رقمی که این رقابت را به یکی از مهم‌ترین آزمون‌های نفوذ مالی این لابی در انتخابات آمریکا تبدیل کرد.
با این حال، اهمیت ماجرا فقط در اختلاف چشمگیر منابع مالی دو نامزد نبود؛ بلکه در واکنش السید به همین نابرابری قرار داشت. او هزینه‌کرد گروه‌های بیرونی را به یکی از محورهای اصلی کارزار خود تبدیل کرد و این پرسش را مطرح کرد که چرا گروه‌های ذی‌نفوذ باید بتوانند با صرف میلیون‌ها دلار بر مسیر رقابت‌های انتخاباتی و تصمیم‌گیری سیاسی در آمریکا تاثیر بگذارند.
به این ترتیب، تلاش برای تضعیف موقعیت او به موضوعی در مرکز تبلیغات انتخاباتی‌اش تبدیل شد؛ موضوعی که در کنار مطالبات اقتصادی و انتقاد از ساختار سیاسی، به پیام محوری کارزار او شکل داد.
آیپک؛ نخستین جبهه مقابله
نخستین نبرد مهم السید در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات و رقابت با هیلی استیونز، نماینده کنگره، شکل گرفت.
استیونز از حمایت بخش‌هایی از تشکیلات سنتی حزب دموکرات برخوردار بود؛ اما یکی از مهم‌ترین پشتوانه‌های مالی او، آیپک و گروه‌های وابسته به این سازمان بودند.
آسوشیتدپرس در ژوئیه ۲۰۲۶ گزارش داد که آیپک و گروه‌های وابسته به آن نزدیک به ۳۰ میلیون دلار برای حمایت از استیونز هزینه کرده‌اند؛ رقمی که نشان‌دهنده اهمیت این رقابت برای لابی طرفدار اسرائیل بود.
اختلاف مواضع دو نامزد درباره اسرائیل، دلیل اهمیت این حمایت مالی را روشن می‌کرد. السید خواستار توقف کمک‌های نظامی آمریکا به اسرائیل بود و اقدامات این کشور در غزه را نسل‌کشی توصیف می‌کرد. در مقابل، استیونز از روابط نزدیک واشنگتن و تل‌آویو حمایت می‌کرد.
گزارش واشنگتن‌پست در پنجم اوت، ابعاد اختلاف مالی را آشکارتر کرد. مجموع هزینه تبلیغاتی مرتبط با استیونز به ۶۴.۷ میلیون دلار رسیده بود، در حالی که هزینه تبلیغاتی مرتبط با السید حدود ۷.۴ میلیون دلار بود.
آکسیوس نیز گزارش داد که سوپرپک‌های حامی استیونز برای پنج هفته پایانی انتخابات مقدماتی، ۲۶.۹ میلیون دلار تبلیغات تلویزیونی رزرو کرده بودند؛ در مقابل، رقم مشابه برای السید و حامیانش ۲.۱ میلیون دلار بود.
با وجود این اختلاف مالی چشمگیر، السید در چهارم اوت در انتخابات مقدماتی نامزدی حزب دموکرات را کسب کرد.
نکته مهم این بود که او توانست هزینه‌کرد گسترده گروه‌های بیرونی را به موضوع اصلی کارزار خود تبدیل کند. پیام او این بود که سیاست آمریکا نباید تحت سلطه سرمایه‌داران بزرگ و لابی‌های قدرتمند باشد.
در واقع، تلاش برای شکست السید به ابزاری برای تقویت پیام انتخاباتی او درباره نفوذ پول در سیاست تبدیل شد.
شکاف در اردوگاه مخالفان
پس از پیروزی السید در انتخابات مقدماتی، اختلاف میان آیپک و کارزار مایک راجرز نیز اهمیت پیدا کرد.
آکسیوس در اوت ۲۰۲۶ گزارش داد که نزدیکان راجرز نسبت به حمایت علنی آیپک از نامزد جمهوری‌خواه نگرانی داشتند؛ زیرا معتقد بودند این حمایت می‌تواند به السید امکان دهد انتخابات را به رقابت میان مردم و لابی‌های قدرتمند تبدیل کند.
این نگرانی بی‌دلیل نبود. السید در انتخابات مقدماتی نشان داده بود که موضوع نفوذ آیپک می‌تواند برای بخشی از رای‌دهندگان دموکرات و مستقل اهمیت انتخاباتی داشته باشد.
بنابراین، حتی در اردوگاه مخالفان او نیز این پرسش مطرح بود که چگونه باید از حمایت مالی لابی‌ها بهره برد، بدون آنکه این حمایت به ابزار تبلیغاتی رقیب تبدیل شود.
ترامپ وارد میدان شد
با آغاز کارزار انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره، السید با مایک راجرز، نامزد جمهوری‌خواه مورد حمایت ترامپ، روبه‌رو شد.
جمهوری‌خواهان تلاش کردند او را نامزدی افراطی معرفی کنند و مواضعش درباره اسرائیل و غزه را به مسئله‌ای امنیتی تبدیل کنند.
ترامپ نیز شخصا وارد حملات شد و با استفاده از تعابیری مانند «جهادی و تروریست»، هویت اسلامی السید را هدف قرار داد.
در کنار این حملات، تبلیغات انتخاباتی جمهوری‌خواهان نیز به شکل گسترده بر اسلام و ارتباطات سیاسی السید متمرکز شد.
واشنگتن‌پست در سوم نوامبر ۲۰۲۶ گزارش داد که بیش از یک‌سوم هزینه تبلیغات جمهوری‌خواهان علیه السید، به پیام‌هایی با محوریت اسلام، گروه‌های مسلمان، تروریسم و حملات یازدهم سپتامبر اختصاص داشته و مجموع این تبلیغات حدود ۴۶ میلیون دلار بوده است.
بر اساس این گزارش، بیش از ۱۶ میلیون دلار از این مبلغ توسط صندوق رهبری سنا، یک کمیته اقدام سیاسی مستقل جمهوری‌خواه، هزینه شده بود. همچنین صندوق محافظه‌کاران منطقه دریاچه‌های بزرگ نیز بیش از ۸ میلیون دلار برای تبلیغاتی هزینه کرده بود که السید را به اخوان‌المسلمین مرتبط می‌کردند؛ ادعاهایی که به نوشته واشنگتن‌پست، هیچ مدرکی برای اثبات وابستگی او به این سازمان ارائه نشده بود.
این تبلیغات نشان می‌داد که بخش قابل توجهی از کارزار جمهوری‌خواهان علیه السید، به جای رقابت بر سر برنامه‌های اقتصادی و اجتماعی، بر سر هویت مذهبی او و طرح ادعاهایی درباره ارتباطات و وفاداری سیاسی‌اش متمرکز شده بود.
چرا السید پیروز شد؟
پیروزی السید را نمی‌توان صرفا نتیجه واکنش منفی مردم به حملات ترامپ دانست. موفقیت او حاصل ترکیب چند عامل سیاسی و اجتماعی بود.
اقتصاد و فلسطین
السید می‌دانست که برای پیروزی در میشیگان نمی‌تواند تنها بر حمایت جامعه مسلمان و عرب‌آمریکایی تکیه کند. به همین دلیل، برنامه انتخاباتی خود را بر بیمه درمانی همگانی، کاهش هزینه‌های درمان، حمایت از خانواده‌های کم‌درآمد و مقابله با نفوذ شرکت‌های بزرگ در سیاست متمرکز کرد.
این رویکرد به او امکان داد با رای‌دهندگانی ارتباط برقرار کند که شاید درباره سیاست خارجی با او هم‌نظر نبودند، اما از هزینه‌های درمان و زندگی روزمره ناراضی بودند.
غزه و تغییر آرای اعراب آمریکا
موضع صریح السید درباره جنگ غزه یکی از مهم‌ترین عوامل حمایت جامعه مسلمان و اعراب آمریکا از او بود.
در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴، بخشی از اعراب آمریکا در میشیگان به دلیل نارضایتی از سیاست دولت دموکرات جو بایدن در قبال غزه از دموکرات‌ها فاصله گرفته و به ترامپ رای داده بودند.
اما ادامه حمایت دولت ترامپ از اسرائیل و ناامیدی از وعده‌های او درباره پایان جنگ‌ها، زمینه تغییر دوباره بخشی از این آرا را فراهم کرد.
سازماندهی مردمی در برابر پول‌های کلان
یکی از مهم‌ترین مزیت‌های السید، شبکه داوطلبان و ارتباط مستقیم با رای‌دهندگان بود.
آسوشیتدپرس گزارش داده بود که کارزار او در انتخابات مقدماتی به حدود ۱۲ هزار داوطلب متکی بود و در ۱۱۰ شهر میشیگان برنامه برگزار کرده بود.
این شبکه مردمی به او امکان داد در رقابتی که رقیبش از منابع مالی بسیار بیشتری برخوردار بود، حضور انتخاباتی گسترده‌ای داشته باشد.
حمایت جریان مترقی دموکرات‌ها
حمایت برنی سندرز و الکساندریا اوکاسیو-کورتز نیز به تقویت موقعیت السید کمک کرد. این حمایت نشان می‌داد که او با وجود مخالفت بخش‌هایی از تشکیلات سنتی حزب، در میان جریان مترقی دموکرات‌ها پایگاه قابل توجهی دارد.
این جریان در موضوعاتی مانند بیمه درمانی، عدالت اقتصادی، مالیات ثروتمندان و محدود کردن کمک‌های نظامی به اسرائیل با السید هم‌پوشانی سیاسی داشت.
نتیجه معکوس حملات اسلام هراسی
حملات ترامپ و جمهوری‌خواهان به هویت اسلامی السید در ایالتی با جمعیت بزرگ مسلمانان و اعراب نتیجه معکوس داشت.
بخشی از رای‌دهندگان، این حملات را تلاشی برای منحرف کردن توجه مردم از مسائل اقتصادی و برنامه‌های انتخاباتی دانستند. در نتیجه، موضوعی که قرار بود به نقطه ضعف السید تبدیل شود، به تقویت حمایت از او کمک کرد.
دیربورن؛ نشانه تغییر سیاسی
یکی از مهم‌ترین نشانه‌های تغییر رفتار رای‌دهندگان، نتایج دیربورن بود؛ شهری که یکی از مراکز اصلی جمعیت اعراب در آمریکا محسوب می‌شود.
در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴، ترامپ توانسته بود در این شهر پیروز شود؛ اما در انتخابات سنا، السید عملکرد بسیار قدرتمندی داشت.
این تغییر نشان می‌داد بخشی از رای‌دهندگانی که در انتخابات قبل به ترامپ رای داده بودند، این بار به دلیل جنگ غزه، سیاست‌های دولت و مسائل اقتصادی به سمت نامزد دموکرات حرکت کرده‌اند.
با این حال، پیروزی السید تنها به آرای دیربورن وابسته نبود. او برای پیروزی به حمایت رای‌دهندگان دیترویت، جوانان، جریان مترقی و بخشی از حومه‌های مهم میشیگان نیز نیاز داشت.
شکست محاسبات ترامپ
در سوم نوامبر ۲۰۲۶، پیروزی السید در انتخابات سنای میشیگان اعلام شد. او توانست مایک راجرز را شکست دهد و کرسی این ایالت را برای دموکرات‌ها حفظ کند.
این نتیجه از چند جهت برای جمهوری‌خواهان اهمیت داشت. ترامپ شخصا در کارزار علیه السید مشارکت کرده بود، شبکه‌های مالی جمهوری‌خواه هزینه‌های سنگینی برای تبلیغات منفی اختصاص داده بودند و حتی بخشی از دموکرات‌های مخالف السید نیز از راجرز حمایت کرده بودند.
با این حال، نتیجه انتخابات نشان داد که این ائتلاف نتوانسته است مانع پیروزی او شود و به این ترتیب، السید به نخستین مسلمان منتخب مجلس سنای آمریکا تبدیل شد؛ اتفاقی که از نظر تاریخی و سیاسی اهمیت ویژه‌ای داشت.
فراتر از کسب یک کرسی سنای آمریکا
انتخابات میشیگان را باید فراتر از رقابت دو نامزد بررسی کرد. این انتخابات نشانه‌ای از تغییرات درون حزب دموکرات و تحول نگرش بخشی از جامعه آمریکا درباره سیاست اسرائیل بود.
رقابت میشیگان در بستری از تغییر نگرش‌ها نسبت به سیاست سنتی آمریکا در قبال اسرائیل شکل گرفت؛ سیاستی که سال‌ها از حمایت گسترده در هر دو حزب اصلی برخوردار بود.
اما جنگ غزه، این وضعیت را با چالش مواجه کرد و اختلاف بر سر ادامه حمایت نظامی و سیاسی واشنگتن از تل‌آویو را به یکی از موضوعات مناقشه‌برانگیز سیاست داخلی آمریکا تبدیل کرد.
السید توانست مخالفت با کمک‌های نظامی به اسرائیل را با مطالبات اقتصادی و اجتماعی پیوند بزند و از این طریق، پایگاه انتخاباتی خود را از جامعه مسلمان و عرب‌آمریکایی فراتر ببرد.
از سوی دیگر، این انتخابات نشان داد که هزینه‌کرد سنگین لابی‌ها و حمایت رئیس‌جمهوری لزوما نتیجه انتخابات را تعیین نمی‌کند.
پیام سیاسی پیروزی السید این بود که پول می‌تواند تبلیغات بخرد، لابی‌ها می‌توانند بر ساختار سیاسی نفوذ کنند و قدرت ریاست‌جمهوری می‌تواند در یک رقابت انتخاباتی به کار گرفته شود؛ اما هیچ‌کدام تضمین نمی‌کنند که رای‌دهندگان مطابق خواست صاحبان قدرت تصمیم بگیرند.
شاید کنایه‌آمیزترین بخش این رویارویی در سخنرانی پیروزی السید نمایان شد؛ جایی که او با اشاره به حملات و تمسخرهای مکرر مقام‌های جمهوری‌خواه نسبت به نام و هویت خود، خطاب به جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، گفت: «جی‌دی، حبیبی! چه تناقض شیرینی که طبق قانون اساسی، تو موظفی در ماه ژانویه سوگند ورود من به سنا را ادا کنی.» او سپس با لحنی طنزآمیز خطاب به دونالد ترامپ افزود: «می‌دانم که در تلفظ نام من مشکل داری؛ بنابراین بعد از آنکه ونس در ژانویه سوگند مرا ادا کرد، می‌توانی به سادگی مرا سناتور صدا کنی.»
این کنایه پایانی، پاسخی به کارزاری بود که در آن نام و هویت مذهبی السید یعنی «محمد» بارها به ابزار حمله سیاسی تبدیل شده بود؛ او در نهایت همان نامی را که دستمایه تمسخر مخالفانش قرار گرفته بود، به نقطه پایانی یک سخنرانی پیروزی و پیامی خطاب به رئیس‌جمهوری آمریکا تبدیل کرد.