|
ارسال به دوستان
اخبار
نمایش عکسهای «رؤیای شب» در فرهنگسرای ملل
نمایشگاه عکس گروهی «رویای شب» از امروز پنجشنبه ۱۰ اسفند در نگارخانه فرهنگسرای ملل افتتاح میشود. این نمایشگاه عکس با موضوع عکاسی نجوم، ستارگان و بناهای تاریخی در شب، توسط مجموعه عکاسان خلاق برگزار میشود. مریم درستانی، مسلم اسلامی، مجتبی عباسزاده، مجید قاسمی، سهراب خالقی، حمیدرضا اسماعیل، محمد هدایتی، سعید احمدی، آریا صفوی، محمود محمدیزاده، سیدعماد تهامی، علی(پوریا) سعادت، فرهنگ مرادی، نیما جبراییلی، مهدیه عرفانیانصفار، علیرضا نوروزی، سیدعلی معزی، پارسا شیروانی، علی مهران، راضیه رضایی، مهراد ملایی، سعید حسینمردی، سیدعلی علیپور، مراد غریبی، مجتبی دهپویه، سعید مولوی و منصوره موسوی هنرمندان حاضر در این نمایشگاه هستند.
نمایشگاه عکس «رویای شب» پنجشنبه 10 اسفند در نگارخانه ملل واقع در بوستان قیطریه، فرهنگسرای ملل افتتاح میشود و تا چهارشنبه ۱۶ اسفند برقرار خواهد بود.
***
روایتی از صندوقهای رأی در مناطق کوهستانی
مستند «آق سو» به کارگردانی عبدالله عزیزی که روایتی متفاوت از رأیهایی که بهسختی داخل صندوق ریخته میشوند، امروز ساعت ۲۰ از شبکه مستند پخش میشود. این مستند که اسفندماه سال ۱۳۹۸، همزمان با انتخابات مجلس شورای اسلامی در اردبیل تصویربرداری شده است، با نگاهی متفاوت به موضوع انتخابات ساخته شده و روایت سختیهایی است که برای بردن صندوقهای رأی به این مناطق توسط اعضای ستاد انتخابات و مسؤولان شورای نگهبان کشیده میشود. این صندوقها گاهی با هلیکوپتر جابهجا میشوند و درصورتیکه وضعیت آبوهوا مساعد نباشد، عدهای مجبور میشوند این صندوقها را با پای پیاده و از طریق کوهستانها به آنجا برسانند تا مبادا حق کسی ضایع شود.
به دلیل سرمای طاقتفرسای این منطقه کوهستانی و برفگیر بودن آن، در انتخاباتی که اسفندماه برگزار میشود، صندوقهایی سیار تعبیه شده و به مناطقی صعبالعبور برده میشود؛ مناطقی که شاید ۵ ماه از سال هیچ ارتباطی با بیرون و مناطق اطراف خود ندارند.
مستند «آق سو» به مناسبت برگزاری انتخابات ششمین دوره مجلس خبرگان رهبری و دوازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی، در جدول پخش قرار گرفته و امروز پنجشنبه ۱۰ اسفند ساعت ۲۰ از شبکه مستند پخش میشود و تکرار آن روز بعد ساعت ۱۷:۳۰ خواهد بود.
پیش از این نیز مجموعهمستندهایی مثل «خانه ملت»، «نرسیده به انقلاب» و «نشانی: بهارستان» به همین مناسبت از شبکه مستند پخش شده است.
***
نمایشگاه مجسمه «گاو در دی» برگزار میشود
نمایشگاه انفرادی عارف رودباری با عنوان «گاو در دی» با آثار مجسمه از روز جمعه ۱۱ اسفند به نمایش درمیآید. رودباری متولد ۱۳۶۷ و فارغالتحصیل رشته گرافیک است. او مجسمهسازی را از سال ۱۳۸۹ آغاز کرده و از همان نخستین نمایشگاه تا به امروز که در بیش از ۱۴ نمایشگاه گروهی و انفرادی حضور داشته، آثار او مورد استقبال مخاطبان و بازار هنر تجسمی قرار گرفته است.
آثار او معمولا با فلز یا ترکیب فلز با دیگر مواد همچون پاپیهماشه یا چوب خلق شده و بیشتر با عنصر «گاو» به عنوان نمادی از آنچه مد نظر دارد، همراه است.
رودباری در توضیح این نمایشگاه چنین گفته: «اینجا، این سرزمین مادری تمام ابعاد مرا گرفته است. نه راه پس دارم و نه راه پیش. او مرا به خود زنجیر کرده است. دردم گرفته است. من اینجا از سبزترین دشتهای دور این سرزمین در دامنی گلدار جان را هدیه گرفتهام. مرا در آنگیری است جانفرسا. او مرا رها نمیکند تا جان مرا بستاند. من به تو قانعام، به این خاک باطل و به تو که دائما دعوتم میکنی. مرا بیشتر هدیه کن من همدرد توام».
***
ارکستر سازهای ایرانی جوانان ایران روی صحنه میرود
به همت خانه هنر نوین، ارکستر سازهای ایرانی جوانان ایران بهزودی در پردیس تئاتر شهرزاد روی سن میرود. این ارکستر که متشکل از نوازندگان جوان و نوجوان است، قرار است در کنسرت شنبه ۱۲ اسفند، قطعاتی از موسیقی ایرانی انتخابشده از یکصد سال پیش تاکنون را با رهبری آروین صداقتکیش به مخاطبان ارائه کند.
ارکستر سازهای ایرانی جوانان ایران که دوره جدید آن از خرداد گذشته با انتشار فراخوان با حضور علاقهمندان و پس از موفقیت در آزمون ورودی تشکیل شده است، نخستین اجرای رسمی خود را شنبه هفته آینده (12 اسفند) به روی صحنه میبرد تا پس از چندین ماه تمرین ماحصل تلاش خود را ارائه کند. لازم به توضیح است سابقه این ارکستر به سال ۱۳۹۷ برمیگردد که تا اسفند ۱۳۹۸ پیش از همهگیری بیماری کرونا فعالیت آن ادامه داشت و پس از پایان واگیری بیماری کرونا، فرصت احیای مجدد آن با رهبری صداقتکیش فراهم آمد که نوازندگانی از شهرهای مختلف کشور در آن حضور دارند.
مخاطبان در این برنامه کنسرت «مقدمه بیات ترک» (پنجگان مضرابی و کوبی) اثر محمدرضا فیاض، «سبکبال» (سهنوازی قانون) و «نخست گلبانگ مضرابی» هر 2 اثر حسین دهلوی، «کوارتز» (سهنوازی تنبک) اثر شاهین مهاجری، «سپاس» (گروه سازهای کوبهای) اثر مسعود براره (۱۳۵۲)، «رنگ همایون» اثر رکنالدین مختاری با تنظیم فرامرز پایور، «رنگ بیات اصفهان» اثر علینقی وزیری با تنظیم فرامرز پایور، «مقدمه بیداد» اثر پرویز مشکاتیان، تصنیف «صنما» اثر فرامرز پایور با تنظیم علی صمدپور، تصنیف «جان جهان» اثر پرویز مشکاتیان با تنظیم علی صمدپور، «مقام صبح» (مقدمه بیات ترک) اثر سیامک جهانگیری تصنیف «هنگام می» اثر عارف قزوینی تنظیم فرامرز پایور را به رهبری آروین صداقتکیش با اجرای ارکستر سازهای ایرانی جوانان ایران خواهند شنید.
ارسال به دوستان
گفتوگوی «وطن امروز» با کارگردان نمایش «بازگشت به خان نخست»
نذر فرهنگی برای یک نمایش خیابانی
گروه فرهنگ و هنر: تئاتر خیابانی همانطور که از عنوانش پیداست، نمایشی است که در خیابان برای عموم مردم بر پایه مسائل روزمره اجرا میشود.همزمان با چهلودومین جشنواره تئاتر فجر نمایشی با عنوان «بازگشت به خان نخست» به کارگردانی داریوش نصیری با حضور بیش از 50 بازیگر در فضای باز اجرا شد که با اقبال قابل توجه مخاطبان و مردم روبهرو شد نمایشی که به گفته داریوش نصیری، نذری فرهنگی برای ساحت مقدس امام زمان(عج) است. این کار در مهمترین رویداد تئاتری کشور جوایزی را کسب کرد؛ نمایشی که در اعیاد شعبانیه نیز در محوطه باز مجموعه تئاترشهر اجرا و با اقبال مخاطبان روبهرو شد. به این بهانه با داریوش نصیری به گفتوگو پیرامون این اجرا نشستیم.
***
* درباره نمایش «بازگشت به خان نخست» توضیح دهید و کمی درباره فرآیند ایده تا اجرا توضیح بدهید.
ایده اثر از دیرباز همراه نویسندگان نمایش بوده و حتی کتاب آن نیز به عنوان نخستین کتاب نمایشنامه خیابانی چاپ و رونمایی شده که تنها مرجع نمایشنامهای در بخش نمایش خیابانی است و میتوان بر اساس آن درباره مباحث تئوری تئاتر و بازیگری در کلاس دانشگاه درس داد، گفتوگو کرد و از آن کار عملی بیرون کشید.
* چرا به رغم اینکه امکان اجرا در سالن را دارید، اصرار بر اجرای خیابانی داشتید؟
من هم در بخش نمایش صحنهای و هم نمایش خیابانی کار کردهام و اتفاقا در بخش صحنهای اجراهای فاخری با ارکسترهای بزرگ موسیقی 60 - 50 نفره همچون «سمفونی ظهور» در تالار وحدت (در مورد تولد حضرت ولیعصر)، قطعه ارکسترال فتح در تالار اندیشه حوزه هنری (درباره شهدای گمنام و شهدای بمباران شیمیایی) و موسیقی - نمایش مجلس سهرابکشی در تماشاخانه سنگلج، فرهنگسرای نیاوران و جشنواره بینالمللی موسیقی فجر و... به عنوان بازیگر، نویسنده یا کارگردان در دهه ۸۰ همکاری داشتهام. اجراهای نمایش کودک و نوجوان و عروسکی نیز در بخش صحنهای داشتهام و... به عنوان آخرین نمونه سال گذشته در کارگاه نمایش و سالن سایه مجموعه تئاترشهر نیز نمایش «رستم و سهراب» را روی صحنه بردم اما اصرار به اجرای نمایشهای بیرونی و خیابانی دارم، چرا که بازیگر در آن به معنای واقعی کلمه ساخته میشود و از تمام ابزار بازیگری خود به نحو احسن استفاده میکند. علاوه بر این، در تئاتر امروز جهان چند نکته سرآمد مابقی نکات است که من تلاش دارم در کنار شیوههای اجرایی نمایش ایرانی و تئاتر غربی، از آنها استفاده بهینه کنم. این چند نکته عبارت است از: سادگی در اجرا، استفاده از ظرفیت تماشاچی و مخاطب و دخیل کردن آن در اجرا تا جایی که از یک تماشاچی منفعل به یک تماشاچی فعال بدل شود و در جریان اثر نمایشی تاثیرگذار باشد و بازتولید انرژی.
در این گونه نمایشی (نمایش بیرونی) ارتباط بسیار نزدیک چشم در چشم و نفس به نفس با تماشاچی، حس عجیب و شگفتانگیزی است که در بسیاری از نمایشهای صحنهای نیست و من این نکته را دوست دارم.
نمایش «بازگشت به خان نخست» در چهلودومین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر اجرا شد و در آیین پایانی این جشنواره از طرف معاونت فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم در بخش دانشگاهی حائز رتبه نخست و برگزیده شد. سپس به همت اداره کل فرهنگی و اجتماعی دانشگاه امیرکبیر یک هفته در صحن دانشگاه به اجرای عمومی رسید و سپس به جهت نزدیکی ایام نیمه شعبان و ارادت خالصانه گروه بازیگران و اجرایی به امام زمان(عج)، این نمایش فاخر به صورت خودجوش و دلی با عنوان «نذر فرهنگی به ساحت مقدس حضرت ولی عصر(عج)» تقدیم و پیشکش شد و در دور سوم اجراها از ۳ تا ۶ اسفند در محوطه تئاترشهر با همین عنوان اجرا شد و در تمام هر 3 فاز اجرایی حتی با سردی هوا، بارش باران و برف شدید مخصوصا در روز نیمه شعبان با استقبال بینظیر تماشاچیان روبهرو شد.
* در اغلب آثار محیطی و خیابانی صاحبان اثر و کارگردانها ترجیح میدهند تا میتوانند از گروه کم و بازیگران اندک استفاده کنند تا جایی که در برخی آثار خود کارگردان به ایفای نقش میپردازد اما کار شما از تعداد بسیار بالای بازیگر برخوردار است؛ این مدل سخت نیست، آن هم برای یک کار محیطی؟
بله! به جهت تعداد نفرات، اکثر گروهها تلاش در ارائه اثر با حداقل نفرات دارند، شاید نخستین نکته آن، بحث هزینه باشد که کاملا هم درست است و شاید طرح و ایدهای که معمولا گسترده نیست و میتوان با آن در بخش اعظمی از جشنوارههای ریز و درشت در سراسر ایران با یک چمدان(!) شرکت کرد. البته این هم شیوهای است و باید به آن احترام گذاشت... اما کار کردن با ۵۰ دانشجوی بعضا - تاکید میکنم بعضا - بیانگیزه، ناامید، افسرده، گوشهگیر، تازهکار و... و تبدیل آنها به جوانانی پرانرژی، دارای انگیزه و امیدوار به آینده و خندان که حال دلشان خوب شده است که گزارش این شادی را از برخی والدین شنیدم. کار بشدت پیچیده، سخت، طاقتفرسا و مشکل است و برای رساندن ایشان به این مرحله باید از دل و جان مایه گذاشت و دیگر نمیتوان به معنای واقعی کارگردانی کرد، بلکه باید با نگاهی پدرانه آموزش داد. همین جا بر خود واجب میدانم از همه اولیای محترم خانوادهها که در طول این مسیر با ما همراه بودند و به من اعتماد کردند صمیمانه قدردانی و تشکر کنم. فراموش نکنیم در طول مسیر این ۴ ماه از ابتدای تمرینات تا آخرین اجرا در تئاترشهر، هر لحظه با مخاطرهای جدید روبهرو بودم اما به هر تقدیر من یک معلم هستم و آنچه از اساتیدم و بزرگانم همچون زندهیاد استاد حمید سمندریان آموختهام، همین است که پیمایش علم در کنار عمل باشد و دانشجو در کنار آموختههای نظری مباحث عملی را نیز بیاموزد. بسیاری از نکات اجرایی در هیچ کتابی نیست و لازمه آن اجرای نمایش است تا این نگاه تعلیم و تربیتی کامل شود.
* لطفا درباره برنامههای پیش رویتان بفرمایید اینکه آیا قصد ادامه این اجرا را دارید یا کار جدید در دست تولید دارید؟
به امید خدا مقرر است یک پروژه پژوهشی بزرگ در حوزه اسناد مکتوب تئاتر کار کنم که بخشی از آن امسال انجام شد و امیدوارم سال آینده به لطف خدا و همت دوستان به سرانجام برسد و چاپ شود. بله! در صورت اتمام این پروژه، به امید خدا پیشتولید کار جدید نمایشی نیز آغاز میشود. درباره اجرای نمایش «بازگشت به خان نخست» نیز فعلا قصدی بر ادامه نداریم، مگر درخواست جدیدی ارائه شود و آماده اجرا شویم. در پایان از تمام گروه بازیگران و عوامل اجرایی گروه بزرگ نمایش خیابانی «بازگشت به خان نخست» صمیمانه قدردانی و تشکر میکنم.
ارسال به دوستان
به بهانه گرامیداشت «مارلون براندو» درجشنواره فیلم تورین ایتالیا
100 سالگی نابغه بازیگری جهان
گروه فرهنگ و هنر: در طول تاریخ بازیگری سینما هیچ هنرمندی به اندازه «مارلون براندو» مورد ستایش قرار نگرفته و بر نسلهای بازیگری بعد از خود تاثیر نگذاشته است تا جایی که به قول اسکورسیزی میتوان بازیگری در سینما را به قبل و بعد از براندو تقسیم کرد؛ نابغهای که اگر نبوغش کنترل نمیشد تبدیل به اسباب خودویرانگری منحصربهفردی میشد. در شرایطی که امثال «دنیرو»، «پاچینو» یا «داستین هافمن» همچنان در دهمین دهه زندگیشان در فیلمهای درجهیک هالیوودی ایفای نقش میکنند، براندو اما خیلی زود اوج گرفت و بهترین نقشها را درو کرد و خیلی زود هم دوران اوجش تمام شد و هم در ورطه اضافه وزن و وضعیت روانی نابهنجاری افتاد اما حتی در بدترین فیلمهای دوره حضیض بازیگریاش نیز «آنی» داشت که نشان میداد شیر همیشه شیر است، ولو اگر بییال و کوپال شده باشد.
او کارش را به عنوان یک متصدی آسانسور شروع کرد و بعد از مدتی پیشخدمت رستوران شد، دوره کوتاهی آشپزی کرد و ساندویچ زدن را یاد گرفت و زمانی را هم به عنوان نگهبان شب یک کارخانه سپری کرد تا بتواند زندگیاش را بگرداند.
نخستین حضور براندو بر پرده سینما بازی در فیلم «مردان» ساخته «فرد زینهمان» در سال 1950 بود. او برای آماده کردن نقشش در این فیلم بیش از یک ماه خود را در بیمارستان بستری کرد؛ کاری که از دید بسیاری از بازیگران مجرب آن دوران مانند «لارنس الیویه» یا «کلارک گیبل» حماقت محض محسوب میشد. از فیلمهای مشهوری که وی در آنها ایفای نقش کرده است میتوان به «اتوبوسی به نام هوس» در نقش استنلی کووالسکی، «در بارانداز» در نقش تری مالوی هر 2 به کارگردانی الیا کازان و «پدرخوانده» در نقش دون ویتو کورلئونه که به اعتقاد بسیاری از مهمترین منتقدان و هنرمندان جهان بهترین نقش او در دوران کاریاش محسوب میشود، اشاره کرد. براندو در «مردها و عروسکها» در نقش اسکای مسترسون همه را مجذوب کرد و در «شورش در کشتی» نقش فلچرکریسچن ضعیفالنفس را به گونهای ایفا کرده بود که تا مدتها بسیاری او را با چنین صفتی میشناختند.
اما نکته قابل توجه اینکه براندو به واسطه حضور در فیلم «شورش در کشتی» رابطهاش با تهیهکنندگان و سرمایهگذاران هالیود تیره و تار شد و همین باعث شد سال 1961 به کارگردانی روی آورد و «سربازهای یک چشم» را ساخت. براندو در نهایت پس از کشوقوسهای فراوان سال 1972 مهمترین نقش زندگیاش را در پدرخوانده ایفا کرد و هنگامی که آکادمی اسکار او را به عنوان برنده برگزید، زن سرخپوستی را برای گرفتن جایزه، از جانب خود مامور کرد تا به این وسیله توجه عموم را به وضع رقتبار سرخپوستان آمریکا جلب کند. براندو از آن به بعد روز به روز بیشتر معطوف مسائل و مشکلات بشری شد و فیلمهای آخر او نشانگر این گونه تمایلات سیاسی و اجتماعی اوست.
اما چاقی مفرط در سالهای پایانی برای براندو بسیار دردسرآفرین بود. فرانسیس فورد کاپولا، کارگردان پدرخوانده برای متقاعد کردن تهیهکنندگان فیلم برای انتخاب براندو تلاش زیادی کرد، چرا که عقیده داشتند زمان این بازیگر دیگر گذشته است. پس از پدرخوانده دوباره نام براندو در جهان سینما مطرح شد. پس از این بود که براندو در فیلمهای مطرحی مانند «آخرین تانگو در پاریس»، «اینک آخرالزمان» و «آبگیرهای میسوری» بازی کرد. نقش کوتاه او در انتهای فیلم «اینک آخرالزمان» نیز از به یادماندنیترین نقشهای تاریخ سینماست.
اکنون در حالی که 2 هفته به سالروز تولد این نابغه سینمای جهان باقی مانده است، جشنواره فیلم تورین ایتالیا با نمایش 24 عنوان از فیلمهای براندو قصد دارد مراسم بزرگداشتی را برایش برگزار کند.
«جولیو بیس» بازیگر - کارگردان ایتالیایی که کارگردان هنری جدید این جشنواره است، از بزرگداشت و مروری بر آثار براندو به عنوان ستون فقرات جشنواره امسال یاد کرد و افزود: تصویری از براندو که هنگام فیلمبرداری «آخرین تانگو در پاریس» اثر برناردو برتولوچی گرفته شده، روی پوستر چهلودومین دوره این جشنواره جای میگیرد.
تورین رویدادی خاص برای کارگردانهای جوان و سینمای مستقل و جایی است که «متئو گارونه» و«پائولو سورنتینو» نخستین بار آثار خود را آنجا به نمایش درآوردند.
بیس که تابستان امسال به عنوان مدیر جشنواره تورین انتخاب شد، میگوید: به عنوان یک بازیگر، براندو همیشه ستاره راهنمای من بوده و حتی پیش از انتصاب به این سمت، در این فکر بودم که چگونه میتوانم از آثار وی تجلیل کنم. 24 عنوان انتخاب شده توسط بیس و همکارانش از میان فیلمشناسی عظیم براندو شامل درام «مردان» محصول ۱۹۵۰ فرد زینهمان که در آن براندو نخستین بازی خود را در نقش یک سرباز فلجشده ایفا کرد، اقتباس سینمایی الیا کازان در سال ۱۹۵۱ از «اتوبوسی به نام هوس»، «ژولیوس سزار» جوزف ال. مانکیویچ (۱۹۵۳)، «در بارانداز» کازان که براندو نخستین اسکارش را در سال ۱۹۵۴ برای آن برد، «همیشه در فرار» سیدنی لومت (۱۹۵۹) و نخستین تجربه کارگردانی براندو «سربازهای یک چشم» (۱۹۶۱) میشود.
نقش آفرینیهای فراموشنشدنی او در «پدرخوانده» (۱۹۷۲) و «اینک آخرالزمان» (۱۹۷۹) فرانسیس فورد کاپولا، «آخرین تانگو در پاریس» (۱۹۷۲) برتولوچی، «سوپرمن» (۱۹۷۸) ریچارد دانر، «فصل سفید خشک» (۱۹۸۹) یوزان پالسی؛ «دون خوان دمارکو» (۱۹۹۴) جرمی لون و «جزیره دکتر مورو» (1996) ساخته جان فرانکنهایمر و ریچارد استنلی دیگر فیلمهایی هستند که برای این برنامه در نظر گرفته شدهاند.
مارلون براندو ۳ آوریل ۱۹۲۴ متولد شد و یکم جولای ۲۰۰۴ از دنیا رفت.
ارسال به دوستان
«موشت» روبرت برسون در نشست نقد و بررسی خانه هنرمندان ایران بررسی شد
سرنوشت فیلمساز خاص فرانسوی
گروه فرهنگ و هنر: پانصدوهفتادوپنجمین برنامه سینماتک خانه هنرمندان ایران در آخرین اکران خود در سال جاری به نمایش نسخه مرمت شده فیلم سینمایی «موشت» به کارگردانی روبرت برسون محصول ۱۹۶۷ اختصاص داشت؛ فیلمی به کارگردانی فیلمساز شهیر فرانسه که تنها 2 جایزه جنبی از جشنواره کن را دریافت کرده و روایتی از سرگذشت دختر ۱۴ ساله فقیری است که پدر و برادر قاچاقچی او، مادر مریضش، معلم خشن مدرسه و دوستان مدرسهاش با او خوب نیستند.
بدون تردید برسون یکی از خاصترین فیلمسازان تاریخ سینمای فرانسه به شمار میرود؛ کارگردانی که پژوهش همواره رکن اصلی آثارش به شمار رفته تا جایی که «ژان لوک گدار» درباره او گفته بود: «برسون یعنی سینمای فرانسه، همانگونه که داستایوفسکی یعنی ادبیات روسیه و موتزارت یعنی موسیقی آلمان». همچنین «ژان کوکتو» زمانی برای او نوشته بود: «برسون در کارش هراسآور است؛ این بزرگترین ستایش از هنرمند است». در نهایت باید گفت سینمای برسون نگاه ما را به واقعیت و هنر و رویکردمان را به هستی دگرگون کرد و همین باعث شد به شکرانه بیان ناامید او، زندگی در این دوزخ مدرن بر ما ممکن شود.
به همین سبب اکران و تماشای آثار این هنرمند میتواند همواره برای علاقهمندان و هنرجویان حوزه سینما به مثابه کلاس درسی باشد تا یکی از مهمترین فیلمسازان سینمای فرانسه را بخوبی شناخته و آثارش را به درستی درک کنند.
از همین رو سینماتک خانه هنرمندان با اکران فیلم «موشت» با حضور علی علایی به نقد و بررسی این اثر شاخص در کارنامه کاری روبرت برسون پرداخت.
در این نشست علی علایی، منتقد سینما با اشاره به سختیهای موجود پیرامون نقد آثار برسون گفت: صحبت درباره فیلمهایی از این دست دشوار است. در واقع منتقدی که بخواهد فیلمهای برسون را تحلیل کند، کار سختی دارد، زیرا هر دلیلی را که شما بخواهید با توجه به آن دلیل، دوست داشتن فیلمهای برسون را توضیح دهید، فیلمساز از شما گرفته است. برسون در کارهایش به بازیگری اعتقاد ندارد و آن را کاری بیاصل و نسب معرفی میکند به طوری که حتی بازیگر خیلی مطرح روی صحنه تئاتر را نیز همچون یک شیء در صحنه میداند.
او افزود: لقب برسون، پیامبر سینما و جنس فیلمهای او در دسته سینمای استعلایی یا سینمای متعال قرار میگیرد. در واقع او در کارنامه خود این روند را طی کرده است. البته برسون مجموعه فیلمی هم تحت عنوان زندان دارد که مقداری متفاوت از آثار دیگر او است.
منتقد سینما در ادامه بیان کرد: البته اساسا سینمای استعلایی منحصر به برسون نبوده و فیلمسازان ژاپنی و دانمارکی نیز در همین دستهبندی آثاری را تولید کردهاند. در دورهای در سینمای ایران نیز اتفاقی تحت عنوان سینمای معناگرا مد شد که پس از مدتی هم برداشته شد. به طور کل با این عنوان مشکل داشتم و آن را به آقای اسفندیاری که مدیر این بخش بود گفتم. من به ایشان عنوان سینمای استعلایی را پیشنهاد دادم که ایشان قبول نکرد. در واقع مانند بسیاری از موارد دیگر میخواستند چرخ را دوباره و از نو اختراع کنند.
علایی در بخش دیگری از صحبتهایش گفت: فیلمهای برسون را باید در 3 بخش ساختاری دید. اول زندگی روزمره؛ او بشدت تلاش میکند زندگی روزمره را به مستند نزدیک کند. دوم بحث ایجاد ناهمگونی و تضاد است؛ در واقع او درام را به معنای آنچه ما میشناسیم رعایت نمیکند. سوم بحث ایستایی است؛ کاراکترها در فیلمهای برسون باید به یک رستگاری یا سازش برسند. در واقع همه چیز در انتها باید مشخص و ایستا شود. همین موضوع نشاندهنده دینی بودن او است. به عنوان مثال در فیلم جیببر، شخصیت پسر به زندان افتاده ولی در انتها رستگاری در زندان برایش رخ میدهد.
او در ادامه با بیان اینکه برسون در فرم و درام، مدلی را پیاده میکند که مختص به خودش است، عنوان کرد: اکثر آثار برسون تم مشترک و مشابهی دارد که ناشی از زیست او است. بنابراین آثار او را حدیث نفس خودش میدانم و فکر میکنم از تجربههای زیستی خود بهره میگیرد. البته یکی از ویژگیهای فیلمهای برسون این است که هر کس میتواند برداشت متفاوتی داشته باشد. در واقع سینمای مدرن کنونی هم که دارای چنین ویژگیای است، بسیار مدیون این مدل از آثار است.
این منتقد سینما بیان کرد: برسون بسیار به جزئیات توجه دارد. مثلا در فیلمی که دیدیم، چند بار موضوعی را نشان میدهد. بویژه با اشیا این کار را میکند. او جزو آن دسته از فیلمسازانی است که میتوان از آنها به عنوان سینماساز
یاد کرد.
ارسال به دوستان
|
|
آدرس مطلب:
آدرس مطلب:
آدرس مطلب:
آدرس مطلب:
آدرس مطلب:
|