پایان پرتنش کهکشانی‌ها

حسین رستمی: آخرین ایستگاه رئال مادرید در سالی که بیشتر شبیه میدان مین بود تا مسیر قهرمانی، با پیروزی به پایان رسید اما این برد، آرامش نیاورد. ۳ امتیاز برابر سویا اگرچه مأموریت هفتگی کهکشانی‌ها را انجام‌شده نشان داد اما آنچه در برنابئو جریان داشت، بیش از نتیجه، از بحرانی عمیق خبر می‌داد؛ بحرانی که حالا از مستطیل سبز فراتر رفته و به سکوها، نیمکت و حتی جایگاه ویژه رسیده است.
مادرید در این فصل یا بابت نتیجه نگرفتن زیر فشار بوده یا پس از برد، درگیر حاشیه. انگار آرامش، جایی در تقویم سپیدپوشان پایتخت ندارد. بازی با سویا هم از همین جنس بود. تیم برنده شد اما سوت‌های ممتد علیه یکی از ستاره‌هایش، تصویر دیگری از شب مادرید ساخت؛ شبی که نشان داد فاصله میان هوادار و بازیکن، گاهی با یک گل هم پر نمی‌شود.
در مرکز این تنش، وینیسیوس ایستاده بود؛ بازیکنی که زمانی نماد شور و آینده رئال به حساب می‌آمد ولی حالا به نقطه اصطکاک تبدیل شده. تعویض او، نه فقط یک تصمیم فنی، بلکه جرقه‌ای برای فوران نارضایتی بود. واکنش سرمربی اما از همه معنادارتر به نظر می‌رسید. ژابی آلونسو ترجیح داد در قامت یک سیاستمدار ظاهر شود؛ بی‌درگیری، بی‌حمایت علنی و بدون ورود به جنگی که می‌توانست برایش هزینه داشته باشد. آغوش سرد، نگاه کوتاه و سکوت پس از بازی، همه نشان داد او فعلاً مصلحت را به احساس ترجیح می‌دهد.
وینیسیوس این‌بار جنجال نساخت. آرام به سمت نیمکت رفت، سکوها را نگاه کرد و چیزی نگفت اما سکوتش دوام نداشت. ساعاتی بعد، یک تغییر ساده در فضای مجازی، پیامی واضح داشت: شکافی که دیگر پنهان نیست. بازوبندی که به بازو بسته شده بود، نتوانست حس بیگانگی را پنهان کند. در این میان، تصویر رئیس باشگاه روی سکوها، شاید از همه گویاتر بود. نگاه‌های نگران، زمزمه‌های کوتاه و گوشی‌ای که مدام چک می‌شد. این صحنه برای اطرافیان برنابئو آشناست؛ نشانه روزهایی که آینده نیمکت در هاله‌ای از ابهام قرار می‌گیرد. سال 2025 برای مادرید تمام شد اما تلاطم هنوز ادامه دارد.