آمدن در زمان طلایی

علی دارایی: بعضی بازگشت‌ها فقط یک خبر ورزشی ساده نیستند؛ بیشتر شبیه یک علامتند؛ علامتی برای باشگاهی که ماه‌ها منتظر بوده، سرمربی‌ای که روی یک نام حساب  کرده و تیم ملی‌ای که هر روز به جام‌جهانی نزدیک‌تر می‌شود. در شبی که در لیگ امارات، النصر از سد بطائح گذشت، اتفاق مهم نه فقط نتیجه، بلکه احیای یک بازیکن بود؛ مهدی قایدی دوباره دیده شد، آن هم درست وقتی که زمان‌بندی، همه‌ چیز است.
قایدی بعد از ماه‌ها دوری، بالاخره شبیه خودش بازی کرد. نه با احتیاط، نه با ترس از مصدومیت، بلکه با همان جسارتی که سال‌هاست امضای بازی اوست. ۲ گل مقابل تیمی که روی نیمکتش فرهاد مجیدی نشسته بود، بهترین پاسخ ممکن به تردیدهایی بود که طی این مدت شکل گرفته بود. این نخستین‌بار در فصل جاری لیگ امارات بود که نام او در جدول گلزنان ثبت می‌شد؛ آن هم در شرایطی که تازه سومین حضورش در لیگ را تجربه می‌کرد.
شروع فصل برای این وینگر بوشهری چیزی شبیه کابوس بود. انتقال پرسر و صدا، عدد و رقم قابل توجه و انتظارات بالا، همه در همان ابتدا با یک مصدومیت سخت کنار ‌زده شد. قایدی نه فرصت آماده‌سازی داشت، نه امکان هماهنگی با تیم جدید. حتی زمانی که برای دقایقی کوتاه به میدان برگشت، بدنش همراهی نکرد و دوباره مجبور شد از چرخه مسابقات خارج شود. هفته‌ها گذشت و بازگشت او مدام به تعویق افتاد؛ تا جایی که حتی زمان دقیق حضور دوباره‌اش هم نامشخص بود.
بازگشت واقعی اما از هفته گذشته آغاز شد؛ جایی که او توانست یک بازی کامل را در ترکیب تیمش دوام بیاورد. هرچند آن شب گلی نزد اما نشانه‌ها واضح بود: قایدی برگشته بود. بازی مقابل بطائح، تأیید همین نشانه‌ها بود. این‌ بار نه فقط حضور، بلکه اثرگذاری. ۲ ضربه، ۲ گل و یک پیام روشن؛ مهاجمی که مدت‌ها خاموش بود، حالا دوباره شعله می‌کشد. این چهارمین گل او با پیراهن النصر در فصل جاری بود؛ آماری که با توجه به دقایق اندک حضورش، قابل توجه است.
اهمیت این درخشش اما فراتر از سطح باشگاهی است. تقویم به شکلی بی‌رحمانه جلو می‌رود و فاصله تا جام جهانی، کمتر از چیزی است که به نظر می‌رسد. قایدی در ماه‌هایی که مصدوم بود، اردوهای ملی و بازی‌های حساس را از دست داد و غیبتش، بارها به‌عنوان یکی از دلایل افت هجومی تیم ملی مطرح شد. سرمربی تیم ملی صریح گفته بود بخش بزرگی از توان هجومی‌اش در دسترس نیست و نام قایدی، همیشه در فهرست غایبان دیده می‌شد.
حالا اما شرایط تغییر کرده. وینگری که جزو مهره‌های کلیدی نقشه‌های هجومی محسوب می‌شود، درست در مقطعی برگشته که هنوز زمان برای او وجود دارد. ۵ ماه، در فوتبال بین‌المللی زمان مناسبی است؛ به‌خصوص اگر بازیکنی مثل قایدی، بتواند این روند را حفظ کند. برای کادر فنی تیم ملی، این بازگشت فقط یک خبر خوب نیست، بلکه ترمیم بخشی از پازلی است که بدون این قطعه، ناقص به نظر می‌رسید.
قایدی برگشته، آن هم نه آرام و بی‌صدا، بلکه با گل. حالا چالش اصلی، تداوم است. اگر بدنش یاری کند و این مسیر ادامه یابد، بازگشت او می‌تواند یکی از مهم‌ترین خبرهای ماه‌های منتهی به جام‌جهانی باشد؛ بازگشتی که خیلی‌ها منتظرش بودند.