گریز از چرخه بنجل‌خری

بهراد رشوند: پرسپولیس دوباره به همان نقطه‌ای رسیده که خاطره‌اش برای هوادار آشناست؛ نقطه‌ای میان امید و تردید. فصل نقل‌و‌انتقالات زمستان نزدیک می‌شود، لیست‌ها آماده‌اند و نام‌هایی روی کاغذ می‌آیند که بیش از آنکه هیجان بسازند، سؤال ایجاد می‌کنند. سؤال اصلی ساده است: آیا قرار است گذشته، یک بار دیگر با چهره‌ای تازه تکرار شود؟
پس از تغییرات مدیریتی، تصمیم گرفته شد مسیر نقل‌وانتقالات از فیلتر یک کارگروه عبور کند؛ گروهی که با هدف نظم‌بخشی، کنترل هزینه و کاهش خطا شکل گرفته است. در رأس این ساختار، پیمان حدادی ایستاده؛ مدیری که حالا باید نشان دهد تفاوت نگاهش با دوره‌های پیشین، فقط در اسم و عنوان نیست. قرار است پیشنهادها جمعی بررسی، بودجه سنجیده و فهرست نهایی با نظر سرمربی بسته شود. روی کاغذ، همه‌ چیز منطقی به نظر می‌رسد.
سرمربی برزیلی تیم اما خواسته‌های مشخصی دارد. او برای رقابت در نیم‌فصل دوم، به تقویت ۳ منطقه زمین فکر می‌کند و دنبال بازیکنانی است که بلافاصله تأثیر بگذارند. مشکل از جایی شروع می‌شود که لیست ارائه‌شده، فاصله‌ای معنادار با این انتظارات دارد. نام‌هایی که نه کارنامه درخشانی دارند، نه در ماه‌های اخیر عملکرد چشمگیری از خود نشان داده‌اند. بازیکنانی که بیشتر «در دسترس» هستند تا «قانع‌کننده».
در خط حمله، وضعیت حساس‌تر است. پرسپولیس در سال‌های اخیر بهای سنگینی برای انتخاب‌های اشتباه پرداخته و حافظه جمعی هواداران هنوز پاک نشده است. مهاجمان خارجی گمنامی که با برچسب «فرصت اقتصادی» وارد شدند اما در زمین، چیزی برای عرضه نداشتند. تجربه‌هایی که نه‌تنها مشکل گلزنی را حل نکردند، بلکه به بی‌اعتمادی دامن زدند.
این‌بار هم فهرست پیشنهادی، بیشتر متکی بر بازیکنان برزیلی یا اروپایی بدون سابقه قابل دفاع است؛ بازیکنانی که آمارشان در سال جاری میلادی، نشانه‌ای از آمادگی یا جهش فنی ندارد. طبیعی است اوسمار ویرا در برابر چنین گزینه‌هایی مکث کند. او به دنبال نام نیست، به دنبال کارایی است؛ چیزی که فعلاً در این بسته پیشنهادی دیده نمی‌شود.
نگرانی وقتی پررنگ‌تر می‌شود که مقایسه با گذشته ناگزیر است. در دوره مدیریت رضا درویش هم تصمیم‌هایی گرفته شد که خروجی‌شان با هزینه‌ها همخوانی نداشت. قراردادهای ارزی، انتظارات بالا و در نهایت، بازدهی نزدیک به صفر. حالا ترس از این است که همان الگو، این بار با بازیگران جدید، دوباره روی صحنه برود.
پرسپولیس امروز بیش از هر زمان دیگری به شفافیت نیاز دارد؛ شفافیت در معیار انتخاب، در ارقام قرارداد و در مسؤولیت‌پذیری. اگر قرار است کارگروه تصمیم بگیرد، باید پاسخگو هم باشد. زمستان، فصل آزمون است؛ آزمونی برای این ادعا که باشگاه از گذشته درس گرفته و می‌داند فرق «پر کردن لیست» با «تقویت تیم» چیست.
در نهایت، همه چیز به یک تصمیم برمی‌گردد: ایستادن روی کیفیت، حتی اگر گزینه‌ها محدود باشند؛ یا رفتن به سمت انتخاب‌های آسان و تکرار مسیری که پایانش از حالا قابل حدس است. پرسپولیس این‌بار، بیش از همیشه، زیر ذره‌بین است.