معجزه آقای محرم

بهراد رشوند: فصل بیست‌وپنجم لیگ برتر برای سپاهان، شبیه راه رفتن روی خط باریکی بود میان تردید و اطمینان؛ تیمی که از همان هفته‌های نخست، نگاه‌ها را به خود دوخت اما نه به‌ خاطر نمایش‌های بی‌نقص، بلکه به‌سبب فاصله‌ای که میان انتظار و واقعیت ایجاد شده بود. سپاهان محرم نویدکیا می‌خواست مالکانه بازی کند، می‌خواست زیبا باشد اما فوتبال ایران به تیم‌ها یادآوری می‌کند «زیبایی» بدون «امنیت» دوام نمی‌آورد. آنچه امروز سپاهان را به صدر جدول رسانده، نه هیجانِ لحظه‌ای، بلکه بلوغی تدریجی است که آرام‌آرام خودش را تحمیل کرد.
دیدار با چادرملو، بیش از آنکه یک مسابقه ساده‌ باشد، آزمونی بود برای سنجش همین بلوغ. تیمی که تا همین چند هفته پیش به‌عنوان شگفتی فصل شناخته می‌شد، حالا در نقش مانعی جدی مقابل صدرنشین ایستاد. سپاهان در شبی که چند مهره کلیدی‌اش را در اختیار نداشت، نه توفانی بود و نه پرزرق‌وبرق اما دقیق بود، صبور بود و بلد بود چه زمانی ضربه بزند. گلی که در واپسین ثانیه بازی به ثمر رسید، بیش از آنکه حاصل فشار ممتد باشد، نتیجه ایمان به برنامه‌ای بود که از نیمکت هدایت می‌شد.
* تصمیمی که از نیمکت آمد
نویدکیا این فصل، نسخه‌ای متفاوت از خود ارائه داده است. مربی‌ای که سال‌ها با برچسب «عاشق فوتبال تهاجمی» شناخته می‌شد، این‌بار تصمیم گرفت پیش از هر چیز، تیمش را از فروپاشی نجات دهد. سپاهانِ ابتدای فصل، تیمی بود که زیاد گل می‌خورد، تمرکزش در لحظات حساس می‌ریخت و هر اشتباه کوچک، بهای سنگینی داشت. همین مساله باعث شد موجی از انتقاد، زودتر از آنچه انتظار می‌رفت، شکل بگیرد اما پاسخ این انتقادها نه در مصاحبه‌ها، بلکه در تمرینات و تغییرات آرام و پیوسته داده شد.
از مقطعی به بعد، سپاهان تصمیم گرفت اول «گل نخوردن» را یاد بگیرد. شاید این تصمیم در ظاهر، عقب‌نشینی از آرمان‌های زیبایی‌شناسانه به ‌نظر می‌رسید اما در عمل، پایه‌ای شد برای بازسازی اعتماد به ‌نفس. خط دفاعی که در هفته‌های نخست، متزلزل و پراشتباه بود، کم‌کم به ساختاری منسجم تبدیل شد. جابه‌جایی نفرات، تغییر نقش‌ها و حتی بازتعریف وظایف هافبک‌ها، همه در راستای یک هدف مشخص انجام شد: بستن راه‌ها قبل از آنکه حریف به دروازه برسد.
* شرط لازم قهرمانی
نتیجه این تغییر رویکرد، آماری است که به‌سختی می‌توان از کنار آن گذشت. تیمی که در شروع فصل، یکی از خطوط دفاعی پرانتقاد لیگ بود، حالا به الگویی برای ثبات تبدیل شده است. دریافت حداقل گل در بخش عمده‌ای از بازی‌ها، نشان می‌دهد سپاهان نه‌تنها در دفاع فردی، بلکه در دفاع تیمی هم به درک مشترکی رسیده. فاصله خطوط کمتر شده، پوشش فضاها دقیق‌تر است و اشتباهات فردی، دیگر به فاجعه ختم نمی‌شود.
نکته مهم‌تر اما این است که این استحکام دفاعی، سپاهان را از حمله دور نکرده است. برعکس، آرامش در عقب زمین، به بازیکنان جلو اجازه داده با تمرکز بیشتر بازی کنند. شاید تعداد گل‌ها چشمگیر نباشد اما زمان‌بندی ضربه‌ها و مدیریت لحظات پایانی، نشان می‌دهد این تیم یاد گرفته چگونه بازی را «کنترل» کند؛ مهارتی که در مسیر قهرمانی، ارزشی دوچندان دارد.
صدرنشینی در پایان نیم‌فصل، اگرچه دستاوردی مهم محسوب می‌شود اما برای سپاهان صرفاً یک ایستگاه است، نه مقصد. بازی معوقه مقابل استقلال، می‌تواند این نیم‌فصل را به نقطه‌ای تاریخی تبدیل کند؛ جایی که سپاهان نه‌تنها از نظر امتیازی، بلکه از نظر روانی نیز برتری خود را تثبیت کند. پیروزی در چنین مسابقه‌ای، معنایی فراتر از 3 امتیاز خواهد داشت.
برای محرم نویدکیا، این فصل فرصتی است برای بازنویسی تصویرش در ذهن فوتبال ایران. مربی‌ای که سال‌ها با یک سبک خاص شناخته می‌شد، حالا نشان داده می‌تواند خود را با شرایط دیگر تطبیق دهد، از اشتباهاتش عبور کند و تیمی بسازد که «شرط لازم قهرمانی» را داشته باشد. شاید هنوز برای قضاوت نهایی زود باشد اما اعداد و روندها می‌گویند سپاهان، دست‌کم یک چیز را درست فهمیده: قهرمانی از جایی شروع می‌شود که دروازه‌ات امن باشد.