اقتصاد پیروزی

امیر رکنی: پرسپولیس این روزها شبیه تیمی نیست که به دنبال جلب رضایت چشم‌ها باشد. این تیم آمده امتیاز جمع کند؛ بی‌هیاهو، بی‌اغراق و بی‌تعارف. در شبی که رفسنجان میزبان بود و جدول لیگ برتر در آستانه تغییر شکل قرار داشت، سرخ‌ها یک بار دیگر همان مسیر آشنا را رفتند؛ راهی باریک، کم‌خطر و البته ۳ امتیازی. یک گل کافی بود. نه بیشتر، نه کمتر.
گل سروش رفیعی نه فقط ۳ امتیاز را جابه‌جا کرد، بلکه بر فلسفه تازه‌ مهر تأیید زد؛ فلسفه‌ای که این روزها بر نیمکت پرسپولیس فرمان می‌راند. تیمی که زمانی با موج حمله و فشار ممتد تعریف می‌شد، حالا به تیمی تبدیل شده که «زمان» را بهتر از «شانس» می‌شناسد. از زمانی که نیمکت تغییر چهره داد، پرسپولیس هم پوست انداخت. تغییر نه در نام‌ها، بلکه در اولویت‌ها. حالا دیگر خبری از حملات بی‌محابا و ریسک‌های بی‌محاسبه نیست. هر حرکت، وزن دارد. هر تصمیم، حساب. نتیجه؟ بردهایی کوچک اما پیوسته؛ پیروزی‌هایی که شاید تماشاگر را به وجد نیاورد اما جدول را به لرزه انداخته.
۳ برد متوالی با نتیجه مشابه یک بر صفر، اتفاقی نیست. این تکرار، تصادفی نیست؛ انتخاب است؛ انتخابی آگاهانه که نشان می‌دهد فرمانده جدید، جنگ فرسایشی را بهتر از نمایش پرزرق‌وبرق می‌شناسد. او به جای فتح دل‌ها، به تسخیر امتیازها فکر می‌کند. برایش فرق ندارد برد با یک گل باشد یا 3 گل؛ مهم این است که آخر بازی، عدد جدول به نفع او تغییر کند.
پرسپولیس در هفته‌های اخیر، تیمی شده که قبل از حریف گل می‌زند و بعد بازی را می‌بندد. نه عقب می‌نشیند، نه بی‌پروا جلو می‌رود. چیزی میان این دو؛ حالتی محافظه‌کارانه اما حساب‌شده. این تیم، خطر را می‌شناسد و از آن فاصله می‌گیرد.
منتقدان می‌گویند این سبک، با DNA پرسپولیس همخوانی ندارد. می‌گویند تیمی با این پیشینه باید هجومی باشد، باید تماشاگر را سر ذوق بیاورد، باید توپ را به محوطه حریف بدوزد اما فوتبال همیشه درباره «باید»ها نیست؛ گاهی درباره «نیاز»هاست و نیاز امروز پرسپولیس، نه زیبایی، بلکه ثبات است.
۵ برد در ۶ بازی اخیر، عدد کوچکی نیست. ۳ پیروزی پیاپی، آن هم در مقطعی که لیگ نفسگیر شده، نشان می‌دهد این تیم راه خود را پیدا کرده است. شاید این راه پرنور نباشد اما امن است. شاید تند نباشد اما مطمئن است.
سؤال اصلی اما چیز دیگری است: آیا این سبک، موقت است یا دائم؟ آیا این احتیاط، محصول شرایط فعلی است یا باور عمیق کادر فنی؟ پاسخ این پرسش را نمی‌شود امروز داد. نیم‌فصل دوم، جایی است که قضاوت آغاز می‌شود؛ جایی که دست سرمربی برای انتخاب بازتر خواهد شد و ابزارهایش کامل‌تر. آن ‌وقت مشخص می‌شود آیا این تیم، صرفاً در حال عبور از یک مقطع حساس بوده یا به فلسفه‌ای تازه رسیده است.
تا آن روز، پرسپولیس راه خودش را می‌رود؛ آرام، بی‌سروصدا و مؤثر. تیمی که به حداقل قانع است چون می‌داند حداقل امروز، می‌تواند حداکثر فردا را بسازد. این پرسپولیس، شاید چشم‌نواز نباشد اما بلد است چگونه زنده بماند. در لیگی که لغزش، هزینه‌ای سنگین دارد، گاهی عقل حکم می‌کند شمشیر را غلاف کنی و با سپر جلو بروی. پرسپولیس فعلاً همین کار را می‌کند و تا این لحظه، جدول به او حق داده است.