علی هنرمند: تصمیم امیررضا معصومی برای جدا شدن از کشتی ایران و حرکت به سمت جمهوری باکو، فقط تغییر یک نام روی دوبنده نیست؛ این انتخاب، عبور از مرزی است که بسیاری از ورزشکاران با تردید به آن نزدیک میشوند. معصومی حالا وارد مسیری شده که در آن پول، فرصت و ریسک همزمان کنار هم قرار گرفتهاند؛ مسیری که میتواند به قله ختم شود یا به فرسایش آرام یک استعداد. قراردادی که گفته میشود ماهانه ۲۲ هزار دلار ارزش دارد، بدون تردید عامل مهمی در این تصمیم بوده است اما آنسوی این عدد، قوانین سختگیرانه اتحادیه جهانی کشتی ایستاده. اگر رضایتنامهای در کار نباشد، انتظار تا سال ۲۰۲۷ یعنی دوری طولانی از صحنه رقابت؛ فاصلهای که میتواند ریتم، آمادگی ذهنی و حتی جایگاه یک کشتیگیر را تحت تاثیر قرار دهد. این توقف، آزمونی است که هر کسی از آن سالم عبور نمیکند. معصومی در رده زیر ۲۳ سال با پرچم ایران طعم طلا را چشید اما در بزرگسالان، دیوار بلند امیرحسین زارع مانع رسیدنش به دوبنده شد. همین ترافیک سنگین در وزن ۱۲۵ کیلوگرم، او را به فکر راهی تازه انداخت. باکو از این نظر مسیر هموارتری دارد اما این هموار بودن، هزینه پنهانی دارد: از دست دادن مسابقات بزرگ و زمان. نکته اینجاست که جمهوری باکو هم بیکار ننشسته؛ آنها پیشتر با گئورگی میشویلدیشویلی، کشتیگیر گرجی، به مدال جهانی و برنز المپیک رسیدند. یعنی رقابت، حتی زیر پرچم جدید هم آسان نخواهد بود. برای باکو، معصومی یک سرمایه آماده است؛ برای خودش اما آزمونی دشوار از صبر، هویت و مدیریت حرفهای. زمان مشخص میکند این پرچم تازه، سکوی پرتاب خواهد شد یا بهایی سنگین برای یک انتخاب جسورانه.
پربیننده