خوب، بد، مصدوم

امیر رکنی: پرسپولیس نیم‌فصل اول لیگ بیست‌وپنجم را در حالی پشت سر گذاشت که بیش از هر چیز، نشانی از بی‌ثباتی و ناهماهنگی در آن دیده می‌شد؛ تیمی که با تغییرات پی‌درپی روی نیمکت، حذف زودهنگام از جام حذفی و نوسان‌های فنی، به تعطیلات زمستانی رسید اما شاید مهم‌ترین پرسش درباره‌اش نه نتایج، بلکه خروجی خریدهای تابستانی‌اش باشد. بازیکنانی که قرار بود موتور محرک فصل جدید باشند، حالا هر کدام قصه‌ای جداگانه دارند؛ قصه‌هایی که از درخشش مطلق تا ناکامی کامل را در خود جا داده‌اند.
سرخ‌پوشان نیم‌فصل لیگ را با ۲۸ امتیاز و جایگاه دوم جدول به پایان رساندند؛ آماری شامل ۷ پیروزی، ۷ تساوی و تنها یک شکست اما این عددها تمام واقعیت را نمی‌گوید. ۳ سرمربی در ۱۶ مسابقه، یعنی وحید هاشمیان، کریم باقری و اوسمار ویرا، هر کدام با نگاه و سلیقه‌ای متفاوت، ترکیب تیمی را شکل دادند که ۱۰ چهره تازه‌وارد در آن حضور داشتند. طبیعی بود چنین شرایطی، ارزیابی خریدها را پیچیده‌تر کند؛ با این حال، عملکرد فردی بازیکنان تصویر نسبتاً روشنی به دست می‌دهد.
* ستون‌های قابل اتکا
در میان همه ورودی‌ها، یک نام بیش از بقیه به چشم آمد؛ سیدپیام نیازمند. دروازه‌بانی که بدون اغراق، ستون اصلی ثبات پرسپولیس در نیم‌فصل نخست بود. او خیلی زود پیراهن شماره یک را تصاحب کرد و جز هفته افتتاحیه، همواره انتخاب اول بود. ثبت بیشترین کلین‌شیت لیگ و نمایش‌های مطمئن، باعث شد خط دفاع حتی در روزهای متزلزل تیم، سرپا بماند. نیازمند نه فقط یک خرید موفق، بلکه تنها انتقالی بود که هیچ علامت سؤالی کنار نامش دیده نمی‌شود.
پس از او، مارکو باکیچ را می‌توان در جمع خریدهای قابل دفاع قرار داد. هافبک مونته‌نگرویی، بی‌سروصدا اما مؤثر، نقش حلقه اتصال خطوط را ایفا کرد. گل حساسش مقابل تراکتور، جایگاهش را نزد هواداران تثبیت کرد؛ هرچند مصدومیت و افت مقطعی در هفته‌های پایانی نیم‌فصل، کارنامه‌اش را کمی مخدوش ساخت. با این حال، او همچنان جزو بازیکنانی است که می‌توان روی تداوم عملکردشان حساب کرد.
حسین ابرقویی‌ دیگر نام موفق این فهرست است. مدافعی که با کمترین حاشیه، بیشترین تطبیق را با فضای تیم داشت. حضور سریع در ترکیب اصلی، رقابت جدی با مرتضی پورعلی‌گنجی و حتی دعوت به تیم ملی، نشان داد این انتقال حساب‌شده بوده است.
* میان امید و انتظار
اما همه خریدها چنین مسیر همواری نداشتند. محمد عمری، پس از بازگشت، گاهی نشانه‌هایی از توان واقعی‌اش بروز داد اما ثبات لازم را نداشت. محمدامین کاظمیان هم با وجود دوندگی و تلاش، هنوز به سطحی که از او انتظار می‌رفت نرسیده است. گلش مقابل استقلال خوزستان جرقه‌ای بود که ادامه‌دار نشد؛ هرچند استفاده مداوم از او نشان می‌دهد کادر فنی هنوز به آینده‌اش امیدوار است. داستان تیوی بیفوما پیچیده‌تر از آن است که با یک برچسب قضاوت شود. او قرار بود ستاره‌ای تعیین‌کننده باشد اما مصدومیت و حاشیه، ریتمش را به‌هم زد. آمار محدود یک گل و ۲ پاس گل، برای بازیکنی با آن سابقه، ناامیدکننده است اما قرار دادن او در ردیف خریدهای شکست‌خورده، شاید داوری شتاب‌زده باشد.
* خریدهایی که جا ماندند
در سوی دیگر، فهرست خریدهای ناموفق سنگین‌تر است. رضا شکاری، با دقایق اندک و اثرگذاری حداقلی، نتوانست انتظارات را برآورده کند. سرژ اوریه، با سابقه‌ای پرزرق‌وبرق در پاری‌سن‌ژرمن، تاتنهام و ناتینگام فارست، قربانی بدنی ناآماده و روندی پرحاشیه شد و حضورش تقریباً بی‌ثمر بود.
مجتبی فخریان و محمدحسین صادقی نیز هر کدام به شکلی از چرخه رقابت خارج شدند؛ یکی با فرصت‌هایی ناچیز و دیگری با فراموشی تدریجی در پی تغییرات کادر فنی. جذب‌هایی که قرار بود سرمایه آینده باشند، فعلاً به حاشیه رانده شده‌اند. در نهایت، کارنامه تابستانی پرسپولیس تصویری دوپاره دارد؛ چند موفقیت روشن در کنار ناکامی‌های پرهزینه. حالا همه نگاه‌ها به نیم‌فصل دوم و تصمیمات آینده پیمان حدادی و مدیران باشگاه دوخته شده است. آیا این روایت ناتمام، بازنویسی خواهد شد یا همین تابستان نابرابر، خط پایانی بر سرنوشت برخی خریدها می‌کشد؟ پاسخ، جایی در ادامه فصل پنهان است.