سقوط قهرمان

علی‌اکبر روح‌نواز: نیم‌فصل نخست برای تیمی که با عنوان قهرمان پا به رقابت‌ها گذاشته بود، نه با جشن صدرنشینی تمام شد و نه با لبخند رضایت. تراکتور در شبی که می‌توانست با یک برد، فاصله‌اش با بالای جدول را ترمیم کند، مقابل ملوان در تبریز متوقف شد تا یک بار دیگر، امتیازهای خانگی از میان انگشتانش سر بخورند. تساوی بدون گل، آخرین تصویر از نیم‌فصلی بود که برای دراگان اسکوچیچ و شاگردانش بیش از آنکه امیدوارکننده باشد، پر از علامت سؤال شد.
دیدار معوقه هفته هفتم، فرصتی طلایی برای تراکتور بود؛ فرصتی که نه‌تنها به برد ختم نشد، بلکه فاصله با صدر جدول را هم عمیق‌تر کرد. حالا پرشورها با یک بازی بیشتر نسبت به سپاهان، ۷ امتیاز عقب‌تر ایستاده‌اند؛ فاصله‌ای که برای تیمی با ادعای قهرمانی، زنگ خطر محسوب می‌شود. نکته نگران‌کننده‌تر اما روندی است که تراکتور در هفته‌های اخیر طی کرده؛ مسیری که بیشتر به ایستادن شبیه است تا پیشروی. در ۵ مسابقه پایانی نیم‌فصل، تراکتور تنها یک‌بار طعم پیروزی را چشید؛ بردی سخت مقابل پیکان. ۴ بازی دیگر، همگی با تساوی بدون گل به پایان رسید؛ نتایجی که مقابل تیم‌هایی رقم خورد که پیش از شروع فصل، کمتر کسی آنها را مدعی می‌دانست. توقف برابر استقلال خوزستان و ملوان در تبریز و از دست دادن امتیاز در زمین ذوب‌آهن و شمس‌آذر، باعث شد تی‌تی‌ها نه ببازند و نه ببرند اما درست در همین «نبردن‌ها» بخش بزرگی از شانس قهرمانی‌شان را واگذار کنند. این افت امتیازی، وقتی بیشتر به چشم می‌آید که تراکتور امروز با نسخه فصل گذشته خودش مقایسه شود. تیمی که نیم‌فصل اول لیگ بیست‌وچهارم با 10 برد، 2 تساوی و 3 شکست، 32 امتیاز اندوخته و به لطف تفاضل گل بهتر صدرنشین شده بود، حالا با 9 امتیاز کمتر به کارش پایان داد. کاهش تعداد بردها، افزایش قابل توجه مساوی‌ها و ایستادن در رده چهارم جدول، تصویری کاملاً متفاوت از تیمی می‌سازد که زمانی استاندارد قهرمانی را تعریف می‌کرد.
حتی جایگاه فعلی هم قطعی نیست. اگر استقلال در آخرین دیدار باقیمانده بتواند از سد سپاهان عبور کند، تراکتور یک پله دیگر سقوط خواهد کرد. پارادوکس ماجرا این است که شاید برای دراگان اسکوچیچ، پنجم شدن کمتر تلخ باشد تا افزایش فاصله با صدر به عددی دورقمی؛ فاصله‌ای که جبرانش در نیم‌فصل دوم، با این حجم از رقابت و فشردگی، کاری نزدیک به محال است. با این حال، همه چیز هم سیاه نیست. تراکتور در همین بازه پرنوسان لیگ، در ۲ جام دیگر نتایج درخشانی گرفت؛ صعود به مرحله حذفی لیگ نخبگان و حذف پرسپولیس در جام حذفی، نشان داد این تیم هنوز توان ضربه زدن در بازی‌های بزرگ را دارد. شاید همین حضور همزمان در ۳ جبهه، بهایی بود که پرشورها در لیگ پرداختند. اکنون پرسش اصلی این است: تراکتورِ نیم‌فصل دوم کدام چهره را نشان می‌دهد؟ تیمی که فصل قبل در نیمه دوم لیگ توفان به پا کرد و 36 امتیاز گرفت یا تیمی که به تساوی‌های بی‌پایان عادت کرده است؟ پاسخ این پرسش، نه‌تنها سرنوشت دفاع از عنوان قهرمانی، بلکه جایگاه دراگان اسکوچیچ را هم تعیین خواهد کرد. نیم‌فصل نخست تمام شد اما قضاوت نهایی، هنوز در راه است.