آنچه امروز در جریان است، روزی به پایان خواهد رسید اما حافظه این ملت به این سادگی پایان نمییابد. بهرغم مراقبت و بصیرت طیف قابل توجهی از سلبریتیها و همراهی و همدلی ارزشمند آنان برای دفاع از میهن، اما تعدادی از شما هنرمندان، ورزشکاران و فعالان فصای مجازی - آگاهانه یا ناآگاهانه - با مواضع، استوریها، پستها، تصاویر و روایتهایی که منتشر کردید، به شکلگیری فضایی دامن زدید که دشمن را در خیال خام فروپاشی جمهوری اسلامی ایران برد و آنها را برای تحقق نیات شومشان جسورتر کرد تا جایی که بیپروا به خاک پاک میهن تجاوز کردند و هزاران نفر از بهترین انسانهای این مرز و بوم را به خاک و خون کشیدند.
شما با آنچه گفتید و آنچه نگفتید، با آنچه نشان دادید و آنچه پنهان کردید، در شکلگیری این توهم سهم داشتید. اما، از سکوت امروز شما، چندان دلخور نیستیم.
این سکوت را بیش از هر چیز نشانه درک یک حقیقت میدانیم: اینکه سیاست عرصهای پیچیده است؛ امنیت ملی میدان آزمون حرفهای رایگان و نمایشهای احساسی نیست و گاه جان انسانهای بیشماری به بهای خطاهای اقلیتی خائن، نادان، بیسواد یا غافل از دست میرود. امید داریم دستکم اکنون دریافته باشید که هر موضوعی، میدان اظهار نظر نیست و هر تریبونی جای سخن گفتن درباره مسائلی به این پیچیدگی و اهمیت نیست. کاش یکی از دستاوردهای مهم این جنگ همین باشد که شما یاد بگیرید بدون شناخت و بدون سواد و بدون درک و تحقیق واقعی و بدون تحلیل عمیق اظهار نظر نکنید. این شاید بهترین خدمت شما به این مردم باشد؛ سکوت در برابر آن چیزی که از آن آگاهی و درک کافی ندارید. جنگ اما داستان دیگری ست. عریانتر از چیزی که نیاز به تعمق و تحلیل داشته باشد.
نمیدانم این روزها بیدارید؟ اصلا زندهاید؟! یا در گوشهای سکوت اختیار کرده و منتظرید تا نتیجه این مبارزه سخت و نفسگیر را ببینید تا در پایان ماجرا طرف پیروز میدان بایستید!؟ امروز بیستمین روز از جنگ تاریخی رمضان است و هرچند تعدادی از ستارههای درخشان عرصه سیاسی و نظامی و البته مردم بیگناه را از دست دادهایم اما به حول قوه الهی و رشادت فرزندان غیور و از جان گذشته میهن، به گواه همه رسانههای منصف جهان، دست برتر و بالاتر را داریم. اما پرسشی که باقی میماند این است: در روزی که دوباره آرامش به این سرزمین بازگردد و جمهوری اسلامی ایران پیروز میدان باشد و همچنان پابرجا بماند، غیرت و شرافت شما اجازه خواهد داد دوباره به صحنه حرفهای خود بازگردید؟ مردم این سرزمین نظارهگرند.
آنان به یاد خواهند آورد؛ در روزهایی که شهرها زیر آتش بود و مردم بیگناه قربانی میشدند، چه کسانی در کنارشان ایستادند و چه کسانی سکوت کردند.
اگر ذرهای غیرت، تعصب ملی، وطندوستی و شرافت باقی مانده باشد، نخستین گام، تأملی صادقانه در آن چیزی است که گفته شد و آنچه باید گفته میشد اما گفته نشد. البته حالا که ایران با مردمی بزرگ و رزمندگانی سلحشور، قهرمانانه از پیچ خطرناک این جنگ نابرابر گذشته و دشمن را خوار و زمینگیر کرده، اساسا نیازی هم به اظهار نظر شماها نیست اما تاریخ از کنار این روزها به سادگی عبور نخواهد کرد؛ و مردم هم.
روحالله سهرابی
تهیهکننده و کارگردان سینما دکترای علوم سیاسی