۰۱/تير/۱۴۰۵
|
۱۲:۰۹

صیانت از حافظه ملی؛ خط قرمز ایران در برابر کژفهمی‌های مخرب

صیانت از حافظه ملی؛ خط قرمز ایران در برابر کژفهمی‌های مخرب

در بزنگاه تاریخی کنونی که «ایران» بیش از هر زمان نیازمند انسجام، همبستگی و عقلانیت راهبردی است، طرح برخی گزاره‌های شتاب‌زده درباره مجموعه تاریخی-فرهنگی سعدآباد، نشانه‌ای از کژفهمی عمیق نسبت به ماهیت «میراث‌فرهنگی» و کارکردهای آن در حکمرانی ملی است.

میراث‌فرهنگی، بر اساس مبانی حقوقی کشور و چارچوب‌های بین‌المللی، نه متعلق به یک حکومت یا یک دوره، بلکه متعلق به «ملت ایران» و امتداد تاریخی هویت آن است؛ سرمایه‌ای زنده که گذشته، حال و آینده را به هم پیوند می‌دهد و ستون فقرات حافظه جمعی این سرزمین محسوب می‌شود. در این چارچوب، حفاظت از میراث‌فرهنگی «محور وفاق ملی» و یکی از ارکان قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران در برابر پروژه‌های ایران‌هراسی است. 

 

هرگونهدوگانه‌سازی کاذب از جنس «حفظ یا تخریب»، «مرمت یا نفی تاریخ»، دقیقاً در زمین طراحی‌شده دشمنان این ملت بازی می‌کند؛ همان دشمن آمریکایی-صهیونی که سال‌هاست می‌کوشد با القای گسست تاریخی، هویت ایرانی را مخدوش و سرمایه‌های نمادین کشور را تضعیف کند. 

 

دعوت به تخریب یا رهاسازی آگاهانه میراث، با هر ادبیاتی بیان شود، در نهایت چیزی جز هم‌صدایی ناخواسته با این پروژه نیست. واقعیت آن است که مجموعه‌هایی نظیر سعدآباد، «پلتفرم‌های روایت» و ابزارهای تبیین تاریخ‌اند؛ بسترهایی برای بازخوانی نقادانه گذشته، تقویت خودآگاهی ملی و روایت‌سازی متوازن از سیر تحولات ایران.

 

تخریب این بسترها، به‌معنای حذف امکان روایت‌گری و واگذاری میدان به روایت‌های تحریف‌شده خارجی است. در ادبیات علمی میراث نیز روشن است که حفاظت از یک اثر تاریخی، به‌هیچ‌وجه به‌معنای تایید یک دوره تاریخی نیست، بلکه صیانت از «سند» است؛ سندی که باید باقی بماند تا ملت بتواند تاریخ خود را با چشم باز ببیند، نقد کند و از آن عبور آگاهانه داشته باشد.

 

در چنین شرایطی، طرح این‌گونه دیدگاه‌های مخرب، نه‌تنها نیازمند پاسخ روشنگرانه در سطح نخبگانی و رسانه‌ای است، بلکه مستلزم ورود دقیق و هوشمندانه نهادهای مسئول برای واکاوی منشأ و پشت پرده این گفتمان‌ها نیز هست. این پرسش باید به‌طور جدی مطرح شود که این خطوط رسانه‌ای، با چه هدفی و از کجا تغذیه می‌شوند و چه نسبتی با پروژه‌های کلان دشمن دارند. امروز صیانت از میراث‌فرهنگی، صیانت از «ایران» است؛ ایرانی که با تکیه بر حافظه تاریخی خود، در برابر تهاجم شناختی ایستاده و آینده‌اش را می‌سازد. در این میدان، سکوت جایز نیست؛ زیرا هرگونه غفلت، هزینه‌ای بر پیکره هویت ملی خواهد گذاشت.

ارسال نظر
captcha
پربیننده
تازه ها