یکی از گرمترین صداهایی که چند نسل از مخاطبان ایرانی با آن به عمق روایتها فرو میرفتند و خاطراتی شیرین داشتند، برای بهروز رضوی بود. صاحب این صدا ۲۵ خرداد ۱۴۰۵، هنگامی که ۷۸ ساله بود، به دلیل مشکل ریوی و عارضه مغزی درگذشت. در حقیقت خبر شدت گرفتن بیماری این مرد در آستانه عید غدیر منتشر شد و یک روز مانده به ماه محرم، خبر درگذشتش آمد که همین تقارنها باعث یادآوری بعضی آثار مذهبی او هم شد. او شاعر بود، هنرپیشه بود، دوبلور بود و حتی سابقه دستیاری کارگردان در سینما را هم داشت اما بسیاری از متنهای گیرا و عمیق فارسی وقتی با صدای بهروز رضوی دکلمه شدند، ارزش واقعی خودشان را بیشتر و بهتر توانستند جلوه بدهند و از این جهت است که صاحب این صدا را بیشتر از هر چیز میتوان یک راوی دانست. نام اصلی او محمدرضا رضوی است که دهم دیماه ۱۳۲۶ زاده شد. او فعالیت حرفهایاش را سال ۱۳۴۷ یعنی ۲۱ سالگی از رادیو شروع کرد؛ شعر میگفت، گویندگی میکرد و حتی در دورهای با مهدی اخوان ثالث هم به همکاری پرداخت. رضوی پیش از انقلاب تنها در یک فیلم سینمایی نقشی بسیار کوتاه و فرعی داشت؛ فیلمی به نام «هر جایی» به نویسندگی سیروس الوند و کارگردانی مهدی ژورک؛ فیلمسازی که اگرچه تا حدودی برخلاف قواعد فیلمفارسی حرکت میکرد اما بعدها سرنوشت سیاسی خوبی پیدا نکرد. رضوی مدتها بعد از این تجربه از سینما دور بود تا اینکه سال ۶۶ مجدداً با سیروس الوند به سینما برگشت؛ این بار با فیلم «محموله». پس از آن «رد پایی بر شن» از محمدرضا هنرمند، «جستجوگر» از محمد متوسلانی، «آب را گل نکنید» از شهریار بحرانی و چند فیلم دیگر مثل «دادستان» و «شعلههای خشم» را تا سال ۷۱ در کارنامه داشت. سال ۷۱ او برای کیانوش عیاری در «آبادانیها» بازی کرد، تا اینکه در ۱۳۷۴ با «نجاتیافتگان» و «سفر به چزابه» برای رسول ملاقلیپور جلوی دوربین رفت. او در «نجاتیافتگان» به نوعی همبازی خواهرش عاطفه رضوی شد که تا آن روز در سینمای ایران بیشتر به عنوان چهرهپرداز شناخته میشد. پرونده بازیگری بهروز رضوی از همین جا به بعد بسته شد و او سال بعد در «روز شیطان» بهروز افخمی تنها به عنوان گوینده حضور داشت. رضوی در دوبله هم فعالیت میکرد و یکی از مهمترین کاراکترهایی که به جای آنها صحبت کرد، شخصیت ابن عباس با بازی علی آزاد در سریال «امام علی» بود. از این هنرمند چند ترانه قدیمی هم به یادگار مانده اما چنانکه اشاره شد، مهمترین نقشی که از او در عالم هنر در ذهنها ماند، روایتگری بود. او به عنوان راوی بخشی از مهمترین مستندهای ایرانی با طنین سحرآمیز صدایش جلوهای آسمانی به متنها میداد و روایتگری تاریخ یا متون ادبی و دینی دیگری را هم انجام داد که بسیار ماندگار شدند. رضوی در کنار فرخ نعمتی، ساعد باقری و احسان چریکی، یکی از راویان کتاب صوتی نهجالبلاغه با ترجمه عبدالمحمد آیتی بود و شاید شاهکار شنیدنیتر او که بسیار محبوب هم شد، مجموعه روایتی از نهجالبلاغه باشد که با ترجمه علی موسویگرمارودی، شاعر پیشکسوت ایرانی اجرا شد. بهروز رضوی از سال ۷۴ در کرج زندگی میکرد و صبح روز ۲۵ خردادماه ۱۴۰۵ در همین شهر نیز از دنیا رفت.
پربیننده