هزینه‌های شکست ترامپ 

مهدی حسنی: هزینه شکست در جنگ با جمهوری اسلامی ایران برای آمریکا چنان زیاد است که فاکتور آن بسیار بلندبالا می‌نماید و البته که آمریکا در مقام بازنده این جنگ که در رسیدن به اهداف اعلامی خود به صورتی آشکار شکست خورد، چاره‌ای جز پذیرش آن ندارد. این بحثی است که رسانه آمریکایی آتلانتیک به آن پرداخته و در گزارش خود نشان می‌دهد چرا آمریکا در این مقطع به توافق اصرار و جنگ با آمریکا و جهان چه کرد. به باور این رسانه، اگر جنگ در این نقطه پایان یابد، از این شکست آمریکا به عنوان روزی یاد خواهند کرد که آمریکا از خاورمیانه خارج شد.
به باور این رسانه، طرح اصلی علیه ایران که همان جنگ باشد، برای پیروزی آمریکا طراحی شده بود اما متن تفاهمنامه، برای نجات آمریکا از شکست است: «در حالی که طرح اصلی برای تثبیت پیروزی آمریکا طراحی شده بود، این یکی برای مدیریت پیامدهای شکستی طراحی شده که ایالات متحده را به فاصله گرفتن از خاورمیانه نزدیک‌تر می‌کند».
به باور این رسانه، متن تفاهم بسیار مبهم است اما به آسانی قابلیت تعبیر به نفع ایران دارد: «متن یادداشت تفاهم میان ایالات متحده و ایران به طرز چشمگیری مبهم است. بند نخست، ایالات متحده و ایران را به صلح و ثبات منطقه‌ای متعهد می‌کند. معاون رئیس جمهور، ونس، به سی‌ان‌ان گفت این یعنی ایران تأمین مالی نیروهای نیابتی و بی‌ثبات کردن منطقه را متوقف خواهد کرد؛ تهران چه‌بسا این موضوع را به گونه‌ای متفاوت تفسیر کند. متن بار دیگر بر تعهد ایران به نساختن سلاح هسته‌ای تأکید می‌کند و می‌گوید ایران موافقت کرده اورانیوم با غنای بالای خود را در داخل کشور «رقیق‌سازی» کند که اساساً به معنای کاهش غلظت آن است اما این یادداشت تفاهم جزئیات دیگری درباره محدودیت‌های غنی‌سازی در بر ندارد. در آن آمده ایران طی ۶۰ روز آینده برای عبور از تنگه هرمز عوارضی دریافت نخواهد کرد اما پس از آن هیچ چیز مشخص نشده است».
به باور آتلانتیک، چشم‌انداز 2 صورت دارد؛ یا ایران و آمریکا بر سر برنامه هسته‌ای به توافق می‌رسند یا خیر، اگر نرسند: «ترامپ با یک انتخاب روبه‌رو خواهد شد. او می‌تواند رقیق‌سازی اورانیوم را تحسین کند و وضعیت موجود جدید را بپذیرد یا می‌تواند معافیت‌ها را پایان دهد و تحریم‌های نفتی را دوباره برقرار کند. 
اگر راه دوم را انتخاب کند، ایران دست‌کم دریافت عوارض برای عبور از تنگه را آغاز خواهد کرد و از اهرمی استفاده خواهد کرد که در جنگ به دست آورده است. از آنجا اوضاع می‌تواند از کنترل خارج شود اما ترامپ به‌روشنی گفته می‌خواهد از جنگ خارج شود و از پیامدهای اقتصادی بسته شدن تنگه هراس دارد. با نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای نیز این وضعیت تغییر نخواهد کرد. ایرانی‌ها حتماً این را می‌دانند و همین امر احتمال آن را که بیش از این مصالحه کنند، حتی کمتر می‌کند».
به باور این رسانه، این یک توافق بد برای آمریکاست اما این هزینه‌ای است که آمریکا برای شکست خود باید بپردازد: «این توافق بدی است اما واشنگتن در این مقطع گزینه خوبی ندارد. اگر بر اساس اهداف اعلام‌شده خود دولت قضاوت کنیم، توصیف این نتیجه به چیزی جز شکست دشوار است. ایالات متحده با هدف از میان بردن اهرم‌های ایران، محدود کردن نفوذ منطقه‌ای آن و وادار کردنش به پذیرش محدودیت‌های سخت‌گیرانه بر برنامه هسته‌ای خود وارد این مناقشه شد. در عوض، ایران با کاهش تحریم‌ها، مسیری برای تأمین مالی سخاوتمندانه بازسازی، ابهام ادامه‌دار درباره مسائل کلیدی هسته‌ای و اهرمی تازه بر تنگه هرمز از این وضعیت بیرون آمد».
به باور این رسانه، ترامپ کاری ابلهانه کرد و این جنگی بود که هرگز نباید آغاز می‌شد: «این جنگی بود که هرگز نباید آغاز می‌شد. همچنین جنگی بود که نابخردانه پیش برده شد. آغاز کارزار با حمله‌ای برای از میان برداشتن رهبری ایران، این مناقشه را برای ایران به مساله‌ای وجودی تبدیل کرد؛ نظامی که پس از آن دیگر دلیلی برای خویشتن‌داری نداشت. ترامپ هیچ آمادگی‌ای برای مواجهه با این پاسخ‌ها نداشت، هرچند این واکنش‌ها به طور گسترده پیش‌بینی شده بودند».
مهم‌ترین اثر این جنگ و البته دستاورد ایران از پس آن، پایان شراکت تمام عیار امنیتی کشورهای عربی با آمریکا در منطقه و سقوط چشم‌گیر هژمونی این کشور است: «یادداشت تفاهم شاید حتی مهم‌ترین دستاوردهای ایران از این خطای فاحش آمریکا را در خود نگنجاند؛ این جنگ چه‌بسا پایان اراده آمریکا برای ایفای نقش امنیتی در خاورمیانه را رقم بزند. حمایت داخلی از اتحاد آمریکا با اسرائیل در سقوطی آزاد است. پایگاه‌های آمریکا در خاورمیانه به‌شدت آسیب دیده‌اند و آسیب‌پذیری آنها به عنوان هدف آشکار شده است. ترامپ و جانشینان او در آینده نسبت به استفاده از زور علیه ایران مردد خواهند بود، زیرا اکنون روشن شده چنین اقدامی احتمالاً به بسته شدن تنگه و بحران اقتصادی منجر خواهد شد».
به باور آتلانتیک، این پایان‌بندی جنگ و دستاوردهای ایران در این مرحله، در صورتی که جنگ دیگری در کار نباشد، چنان است که لحظه پایان جنگ و این توافق می‌تواند به عنوان لحظه خروج آمریکا از این منطقه در تاریخ ثبت شود: «واشنگتن 2 دهه است درباره چگونگی تعامل با این منطقه پرآشوب [خاورمیانه] بحث کرده است. اکنون بسیاری از آمریکایی‌ها اساساً تردید دارند که آیا اصلاً باید با آن درگیر بمانند یا نه. اگر این احساس به باوری راسخ تبدیل شود، توافق ترامپ با ایران ممکن است به عنوان لحظه‌ای به یاد آورده شود که ایالات متحده عقب‌نشینی خود از خاورمیانه را آغاز کرد».