مظلومِ سربلند

مهدی طاهرخانی: نوشتن در این لحظات برای ما سخت است اما شما که این مطلب را می‌خوانید، اکنون صبح یکشنبه است و همه‌ چیز برای‌تان روشن شده؛ حالا دیگر می‌دانید آیا تیم ملی فوتبال ایران به جمع ۳۲ تیم برتر جام جهانی ۲۰۲۶ راه یافته است یا نه؟
آنچه صبح شنبه ۶ تیر برای تیم ملی ایران رخ داد، یک درام تمام‌عیار بود؛ نمایشی که می‌توانست پایانی باشکوه برای فوتبال ایران داشته باشد. در دقایق پایانی بازی، وقتی شجاع خلیل‌زاده گل پیروزی مقابل مصر را به ثمر رساند، کمتر کسی تصور می‌کرد VAR یکی از بحث‌برانگیزترین آفسایدهای تاریخ فوتبال را ثبت کند؛ تنها ۲ سانتی‌متر از پای راست شجاع در آفساید قرار داشت. مگر می‌شود؟ بله، شد. آنقدر عجیب که بسیاری از کارشناسان فوتبال جهان، از زلاتان ابراهیموویچ تا ژوزه مورینیو، این تصمیم را مغایر روح فوتبال دانستند.
اما این هم به قول امیر قلعه‌نویی، انگار بخشی از شانس فوتبال ایران است.
ما در لحظه نگارش این مطلب هنوز نمی‌دانیم سرنوشت تیم ملی چه خواهد شد. شاید حالا که شما این سطرها را می‌خوانید، ایران حذف شده باشد و شاید هم به عنوان یکی از بهترین تیم‌های سوم راهی مرحله حذفی شده باشد. یک حقیقت اما تغییر نمی‌کند: «خدا همیشه با صابران است».
مهم‌تر از نتیجه، تلاشی بود که بازیکنان تیم ملی در سیاتل انجام دادند. تیم ملی در سخت‌ترین شرایط ممکن، در میانه جنگ، زیر فشار تحریم‌های ورزشی و در حالی که هیچ تیم بزرگ، متوسط یا حتی ضعیفی حاضر به برگزاری بازی دوستانه با ایران نبود، راهی جام جهانی شد.
اصلاح می‌کنم؛ حتی اجازه نداشتیم در کشور میزبان مستقر شویم. تیم ملی ایران تنها تیم جام جهانی بود که محل اردویش کشوری غیر از محل برگزاری مسابقاتش بود! همین یک جمله، تمام واقعیت را بیان می‌کند.
دیدار ایران و مصر روز گذشته با تساوی یک-یک به پایان رسید. مصر به عنوان تیم دوم صعود کرد و با پیروزی ۵-۱ بلژیک برابر نیوزیلند، بلژیکی‌ها صدرنشین گروه شدند. ایران نیز به رتبه سوم سقوط کرد؛ سقوطی که اگر گل خلیل‌زاده مردود اعلام نمی‌شد، هرگز رخ نمی‌داد.
اکنون تنها باید منتظر نتایج سایر گروه‌ها ماند. اگر غنا بتواند کرواسی را شکست دهد، ایران به جای کرواسی صعود خواهد کرد. اگر الجزایر و اتریش مساوی نکنند، همچنان امید باقی می‌ماند و اگر ازبکستان برابر کنگو امتیاز بگیرد، مسیر صعود ایران هموارتر خواهد شد.
ابررایانه‌ها و مدل‌های هوش مصنوعی در لحظه نگارش این مطلب، بیش از ۸۰ درصد شانس صعود برای ایران پیش‌بینی کرده‌اند اما فوتبال، بارها ثابت کرده هیچ تضمینی نمی‌دهد.
در زمین مسابقه، ایران نمایشی غرورآفرین ارائه کرد. مصر دقیقه ۵ به گل رسید. مهدی طارمی کمی بعد پنالتی خود را از دست داد اما رامین رضاییان با به ثمر رساندن گل تساوی، سومین گل خود در تاریخ جام جهانی را ثبت کرد و به تنهایی بهترین گلزن ایران در ادوار این رقابت‌ها شد.
اما زیباترین تصویر، ۶ دقیقه پایانی مسابقه بود؛ گلی که مردود شد، ۲ توپ که به تیر دروازه خورد و تیمی که تا آخرین ثانیه برای پیروزی جنگید.
اگر صعود کنیم، در مرحله بعد باید به مصاف سوئیس برویم؛ دیداری که می‌تواند رؤیای حضور در جمع ۱۶ تیم برتر جهان را محقق کند؛ رؤیایی که پاسخی خواهد بود به تمام سختی‌ها، فشارها و بی‌عدالتی‌هایی که این مردم و تیم ملی تحمل کردند.
و اگر هم چنین نشود، باز هم چیزی از ارزش این نسل کم نخواهد شد. آنها مردانه جنگیدند، چون کوه ایستادند و تا آخرین نفس تسلیم نشدند.
جدا از هر نتیجه‌ای، این تیم بهترین نماینده مردم ایران در جام جهانی بود.
تیم ملی فوتبال ایران این بار چشم‌ها را خیس کرد، نه از اندوه، بلکه از غرور؛ غرور ملتی که هرگز خود را از پیش بازنده نمی‌داند.
زنده باد ایران و ایرانی...