سرت را بالا بگیر

مهدی طاهرخانی: تیم ملی فوتبال ایران با وجود اینکه تا واپسین ثانیه‌های مرحله گروهی شانس حضور در جمع ۳۲ تیم برتر جام جهانی ۲۰۲۶ را حفظ کرده بود، در پایان شبی پر از اتفاقات عجیب، فرصت‌سوزی‌ها و نتایجی غیرقابل پیش‌بینی، از گردونه مسابقات کنار رفت؛ حذفی که بدون تردید یکی از تلخ‌ترین پایان‌های تاریخ فوتبال ایران در جام‌های جهانی لقب خواهد گرفت.
شاید سال‌ها بعد کمتر کسی نتیجه دیدار ایران و مصر را به خاطر داشته باشد اما همه از شبی خواهند گفت که فوتبال با بی‌رحم‌ترین چهره‌اش مقابل شاگردان امیر قلعه‌نویی ایستاد؛ مسابقه‌ای که هر لحظه آن می‌توانست مسیر تاریخ را تغییر دهد اما در نهایت، همه چیز برخلاف خواست فوتبال ایران رقم خورد.
ایران برابر مصر بارها تا آستانه پیروزی پیش رفت. مهدی طارمی یک پنالتی را از دست داد، تیر دروازه ۲ بار مانع گلزنی شد و در واپسین لحظات نیز شجاع خلیل‌زاده توپ را وارد دروازه کرد؛ گلی که می‌توانست حکم صعود مستقیم را امضا کند اما بررسی تصاویر VAR نشان داد تنها ۲ سانتی‌متر اختلاف، رویای صعود را از تیم ملی گرفت. از همان لحظه، دیگر سرنوشت ایران در اختیار خودش نبود.

آغاز کابوس
فرمول صعود پیچیده نبود. تنها کافی بود یکی از ۳ نتیجه مورد انتظار رقم بخورد؛ یا ازبکستان برابر جمهوری دمکراتیک کنگو امتیاز بگیرد، یا غنا بتواند کرواسی را متوقف کند، یا مسابقه الجزایر ـ ‌اتریش برنده داشته باشد. وقوع فقط یکی از این ۳ سناریو برای صعود ایران کافی بود اما انگار همه چیز دست به دست هم داده بود تا این اتفاق رخ ندهد.
نخستین ضربه از دیدار ازبکستان و کنگو وارد شد. ازبک‌ها بازی را امیدوارکننده آغاز کردند و حتی زودتر از حریف به گل رسیدند اما نیمه دوم کاملاً متفاوت دنبال شد. کنگو در مدت کوتاهی نتیجه را برگرداند و در نهایت با پیروزی ۳ بر یک، نه‌تنها امید ایران را کمرنگ کرد بلکه خودش نیز جواز حضور در مرحله حذفی را به دست آورد.

همه علیه ایران
همزمان نگاه‌ها به مسابقه غنا ـ ‌کرواسی دوخته شده بود. بسیاری امیدوار بودند تیم کارلوس کی‌روش بتواند با گرفتن امتیاز از کرواسی به صورت غیرمستقیم به ایران کمک کند. غنا هرچه تلاش کرد موفق به تغییر سرنوشت مسابقه نشد و در نهایت بازی را واگذار کرد. دومین شانس ایران هم از بین رفت و حالا همه امیدها به آخرین مسابقه بود.
دیدار الجزایر و اتریش از همان ابتدا پر از هیجان بود. مارکو آرناتوویچ ابتدا اتریش را پیش انداخت اما الجزایر خیلی زود پاسخ داد. با آغاز نیمه دوم، مارسل سابیتزر دوباره اتریش را جلو انداخت اما ریاض محرز بار دیگر همه چیز را مساوی کرد. هر دقیقه که سپری می‌شد، اضطراب در میان هواداران ایران بیشتر می‌شد.

۹۰ ثانیه جنون
بازی وارد وقت‌های تلف‌شده شد؛ جایی که همه چیز رنگ معجزه گرفت. ریاض محرز دقیقه 3+90 گل سوم الجزایر را به ثمر رساند؛ گلی که اگر تا سوت پایان حفظ می‌شد ایران را راهی مرحله یک‌شانزدهم نهایی می‌کرد. شادی در میان هواداران ایرانی آغاز شده بود و بسیاری تصور می‌کردند بالاخره بخت به فوتبال ما هم لبخند زد اما این خوشحالی تنها چند ثانیه دوام داشت. ساشا کالاژیچ که تازه وارد زمین شده بود، دقیقه 6+90 با یک ضربه دقیق دروازه الجزایر را باز کرد تا نتیجه ۳ـ۳ شود. همان گل کافی بود تا تمام معادلات تغییر کند و رؤیای صعود ایران درست در آخرین لحظه فرو بریزد.

حذفی که ماند
با پایان مرحله گروهی، ایران با ۳ امتیاز در جدول تیم‌های سوم جایگاهی پایین‌تر از حد لازم به دست آورد و از ادامه مسابقات بازماند. جمهوری دمکراتیک کنگو، سوئد، اکوادور، غنا، بوسنی، الجزایر، پاراگوئه و سنگال به عنوان بهترین تیم‌های سوم راهی دور حذفی شدند و در کنار ایران، تیم‌های کره جنوبی، اسکاتلند و اروگوئه نیز با جام جهانی وداع کردند.
آنچه این حذف را دردناک می‌کند صرفاً ناکامی در صعود نیست، بلکه شیوه رخ دادن آن است. ایران تا آخرین ثانیه زنده بود، بارها به مرحله بعد رسید و دوباره حذف شد. یک پنالتی از دست‌رفته، یک آفساید میلی‌متری و یک گل در واپسین لحظات، سرنوشت نسلی از بازیکنان را تغییر داد.
جام جهانی برای شاگردان قلعه‌نویی به پایان رسید اما روایت این شب به این زودی‌ها از حافظه فوتبال ایران پاک نخواهد شد؛ شبی که امید چندین بار متولد شد، چندین بار جان گرفت و در نهایت، درست مقابل چشمان ۹۰ میلیون‌ هوادار، برای همیشه خاموش شد.