تلگراف: ایران پیروز شد

مهدی حسنی: اکنون که بار دیگر بحث‌هایی از امکان توافق میان ایران و عمان برای بازگشایی تنگه هرمز و تبعیت آمریکا از توافق 2 کشور به‌ گوش می‌رسد، تحلیلگران رسانه‌های جهان، به محاسبه دوباره جنگ و تعیین طرف پیروز نشسته‌اند. در یکی از آخرین تحلیل‌ها، روزنامه معتبر انگلیسی «تلگراف» با تیتر صریح «اثبات پیروزی ایران»، نشان داد نه‌تنها نبرد نظامی علیه ایران شکست خورد، بلکه ماجرا در نقطه پایان، بیش از آن چیزی که آمریکا تصور می‌کرد، به ضررش تمام خواهد شد.
به باور تلگراف، تا زمانی که توافق نهایی نشده است، نباید روی اجرای آن حساب کرد اما اگر تنگه هرمز تحت مدیریت ایران و عمان بازگشایی شود، راه برای اجرای باقی مفاد سند تفاهم ایران و آمریکا هم هموار خواهد شد: «همان‌طور که می‌گویند جوجه را آخر پاییز می‌شمارند، روی توافق‌های دیپلماتیک هم هرگز نباید تا پیش از امضای نهایی حساب کرد. با این حال، اطلاعات درزکرده‌ اخیر از مسقط، تهران و واشنگتن، به یک سمت اشاره دارد: توافق میان ایران و عمان برای بازگشایی تنگه هرمز تقریبا قطعی شده است. گزارش‌های مربوط به این توافق، خبر خوبی است. دریانوردانی که در 5 ماه گذشته در کشتی‌های خود در خلیج فارس گروگان شرایط بوده‌اند، شاید به‌زودی بتوانند به خانه‌های‌شان بازگردند. مصرف‌کنندگان سراسر جهان از یک بحران انرژی و تورم دیگر جان به در خواهند برد. سرنوشت هرمز، نقطه اختلاف اصلی میان تهران و واشنگتن بر سر چگونگی اجرای تفاهمنامه ماه ژوئن برای پایان دادن به جنگ است. حل‌وفصل این مناقشه ممکن است مسیر توافق بر سر سایر مفاد آن سند را نیز هموار کند».
به گزارش رسانه انگلیسی، اگر توافق ایران و عمان نهایی شود، فاصله‌ای چشمگیر میان اهداف آغاز جنگ و این نقطه برای آمریکا خواهد داشت؛ جنگی که برای سرنگونی نظام سیاسی ایران آغاز شد، به مصالحه آمریکا بر سر مدیریت ایران بر مهم‌ترین تنگه انرژی جهان خواهد انجامید: «چنین صلحی آن چیزی نیست که ایالات متحده در سر می‌پروراند. این بدان معناست که جنگ دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو برای سرنگونی یا خلع سلاح جمهوری اسلامی، با گسترش آشکار نفوذ منطقه‌ای ایران در حال پایان است. آنها باختند و ایران پیروز شد. «توافق هرمز» دلیل این امر را به ما نشان می‌دهد. گزارش‌های فاش‌شده حاکی از آن است این توافق، کنترل ترافیک دریایی ورودی به خلیج فارس را به ایران واگذار می‌کند، همچنین نظارت محدود بر مسیر خروجی را که تحت اختیار عمان خواهد بود، به تهران می‌سپارد. 2 کشور همچنین برای پوشش هزینه‌های زیست‌محیطی، امنیتی و نیروی انسانی، عوارضی را (که هنوز مبلغ آن تعیین نشده) دریافت خواهند کرد».
به نوشته این روزنامه، بند 5 تفاهمنامه خطر تفسیر دوگانه به نفع ایران را داشت؛ خطری که آمریکا تلاش کرد با بمباران آن را رفع کند اما مجددا شکست خورد: «این خطر وجود داشت که تفسیر ایران به کرسی بنشیند اما سرزنش دیپلمات‌هایی که این تفاهمنامه را تنظیم کرده‌اند، هیچ فایده‌ای ندارد. هر چه باشد، توافق‌های صلح تنها بازتاب‌دهنده‌ حکم میدان نبرد هستند. بازگشت به درگیری‌های تمام‌عیار 2 هفته پیش، با بمباران اهدافی توسط ایالات متحده که به طور خاص با کنترل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بر تنگه و سواحل خلیج فارس مرتبط بود، می‌تواند به عنوان تلاشی برای تجدیدنظر در آن حکم تلقی شود؛ تلاشی که با شکست مواجه شد».
به عقیده تلگراف، اگر باور کنیم آمریکا واقعا تهدید به حمله تمام‌عیار هفته گذشته را به خواست اعراب منتفی کرده باشد، این بدان معناست که ایرانِ پس از جنگ، جز تنگه هرمز، اهرم موثر فشار بر متحدان آمریکا را هم یافته است: «اخیرا گزارش شده این مداخله پس از آن رخ داد که ایران به همسایگان خود هشدار داد در صورت حمله آمریکا، آنها نیز هدف قرار خواهند گرفت. بنابراین ایران نه‌تنها بر تنگه هرمز کنترل دارد که پیش از جنگ نداشت، بلکه اهرم نظامی آن، یعنی توانایی استفاده از تهدید معتبر نظامی برای تأثیرگذاری بر رفتار همسایگانش نیز قوی‌تر از گذشته شده است».
به باور این رسانه، زورآزمایی ایران و آمریکا بر سر تنگه هرمز، اولین آزمون به کرسی نشاندن تفسیر خود از تفاهمنامه بود و یقینا تهران آن را به نفع خود با اختلاف بالا برد: «در تفاهمنامه مسائل مورد مناقشه‌ بسیاری وجود دارد؛ از جمله سرنوشت برنامه هسته‌ای ایران، لغو تحریم‌های آمریکا و آزادسازی دارایی‌های بلوکه‌ ایران که هنوز هم می‌تواند روند نوپای صلح را به شکست بکشاند. با این وجود، اولین آزمون به نفع ایران تمام شد و دلایل کاملی وجود دارد که باور کنیم سایر موارد نیز چنین خواهد شد».
به گزارش تلگراف، حکم و وضع میدان نبرد که مشخص است اما این نبرد یک حکم تاریخی هم دارد و آن هم «افول فاحش آمریکا» است؛ افولی از آن نوع که پایان یک قدرت هژمون را رقم می‌زند: «در مورد حکمِ تاریخ چطور؟ در دنیای احتمالات، ممکن است این درگیری نقطه عطفی در افول قدرت جهانی ایالات متحده باشد؛ یکی از آن اشتباهات فاحشی که مانند ماجراجویی نافرجام بریتانیا در سوئز، پایان یک امپراتوری را رقم می‌زند. برای مثال، فقط تصور کنید اگر آمریکا به دلیل اتمام ذخایر موشکی‌ای که در این جنگ انتخابی غیرضروری شکست‌خورده مصرف کرده، خود را در ناتوانی برای ورود به یک جنگ الزامی ببیند، چه خواهد شد؟!»
در نهایت حکم روشن است: با هر تفسیری، تا اینجا این میدان یک پیروز دارد و باید به آن اعتراف کرد: «این یک پیروزی است. نمی‌توان از این واقعیت فرار کرد که ایران در این جنگ پیروز شد و آمریکا شکست خورد».