از روز شنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۳ با حضور ۹۸ قصهگوی داخلی و خارجی، بیستوششمین جشنواره بینالمللی قصهگویی به میزبانی یزد آغاز به کار کرد. این دوره جشنواره به مدت ۴ روز در شهر جهانی یزد برگزار میشود و قصهگویان در برنامههای مختلف در نقاط مختلف شهر یزد به اجرا میپردازند و در نهایت در اختتامیه نفرات برتر معرفی میشوند. رحیم مخدومی، ساره قصیر، علیرضا خمسه، مسلم قاسمی، مظفر سالاری، مهرداد کاووسی و فرهاد فلاح داوران این دوره از جشنواره هستند. مصطفی رحماندوست، نویسنده و شاعر دیرآشنای ادبیات کودک و نوجوان که به همین مناسبت در یزد حضور یافته بود، درباره ضرورت تشکیل آکادمی قصهگویی در ایران صحبت کرد و بیان داشت: نخستین تأثیر قصهگویی این است که بچهها را از عالم واقعی به دنیای خیال میبرد؛ جایی که کودک در ذهن خود جهانی تازه برای داستان میسازد. این روند، علاوه بر تقویت تخیل، مهارت شنیداری، گویایی، گنجینه واژگان و توانایی انتقال مفاهیم در کودکان را افزایش میدهد.
او یکی از مهمترین دستاوردهای قصهگویی را ایجاد ارتباط عاطفی بین کودک و قصهگو دانست و افزود: فرقی ندارد که قصهگو مادر باشد یا مربی، همین که کودک میبیند بزرگتر برایش وقت گذاشته و قصه میگوید - حتی اگر قصه بیمعنی باشد - احساس مورد توجه قرار گرفتن در او شکل میگیرد که تأثیر مثبت روانی دارد.
رحماندوست با بیان اینکه هیچ وسیله دیجیتالی نمیتواند جایگزین عاطفهای شود که در قصهگویی ایجاد میشود، عنوان کرد: بزرگترها همیشه نگرانند که فضای دیجیتال، کتاب و قصه را از بچهها بگیرد اما این ابزارها هر چقدر هم جذاب باشند، احساس و عاطفه ایجاد نمیکنند. ما باید قصهگویی را بهروز و جذابیتهایش را متناسب با دنیای دیجیتال بیشتر کنیم اما از این سنت غفلت نکنیم.
او با اشاره به تجربه قصهگویی در بیمارستان کودکان، گفت: یک بار به دیدار کودکان بیمار رفتم و به پیشنهاد یک پرستار برایشان شعر و قصه خواندم. دیدم بچهها با وجود سرم و وضعیت نامناسب جسمی، دور هم جمع شدند و حالشان بهتر شد. این تجربه باعث شد بعدها دورههایی برای آموزش قصهگویی بیمارستانی به پرستاران و داوطلبان برگزار کنم.
رحماندوست با تأکید بر اینکه نویسندگان کودک و نوجوان وظیفه دارند قصههای پرکشش بنویسند، افزود: نویسنده قرار نیست قصهگو باشد اما قصه خوب، خوراک اصلی قصهگویی است. البته هستند کسانی که هم نویسنده و هم قصهگوی خوبی خوبیاند.
او که نخستین دبیر جشنواره قصهگویی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بوده، گفت: متأسفانه شنیدهام گاهی قصهگویی به سمت نمایش و تئاتر رفته است، این کار اشتباه است. قصهگویی مادرِ تئاتر است و نباید با آن یکی شود. قصه، گفتنی است.
این شاعر کودک و نوجوان با اشاره به لزوم تدوین منابع علمی و پژوهشی در حوزه قصهگویی، بیان کرد: وقتی تدریس قصهگویی را شروع کردم، منبعی نداشتیم. بعدها کتابی نوشتم که از چاپ چهارم دیگر اجازه انتشارش را ندادم. پس از آن منابع خارجی تهیه و ترجمه شد اما هنوز هم جای پژوهش درباره تجربههای بومی و شیوههای جدید قصهگویی خالی است.
او پیشنهاد تشکیل آکادمی قصهگویی در ایران را مطرح کرد: ۲۶ سال از آغاز جشنواره میگذرد. اکنون زمان آن رسیده است که به راهاندازی یک آکادمی قصهگویی فکر کنیم؛ مرکزی که بتواند پژوهشهای علمی درباره تأثیر قصه بر آموزش، درمان و رشد کودک انجام دهد.
این نویسنده پیشکسوت، حضور قصهگویان خارجی را فرصتی دانست تا قصهگویان ایرانی توانمندیهای خود را بهتر بشناسند و در پایان گفت: قصهگویان ما چیزی کم ندارند. اگر نمایش اجرا نکنند و فقط قصه بگویند، چیزی از قصهگویان جهان کم ندارند. امیدوارم این جشنواره همچنان با قدرت ادامه یابد. من به تداوم آن افتخار میکنم.
ضرورت تشکیل آکادمی قصهگویی در ایران
ارسال نظر
پربیننده
تازه ها