امام هادی(ع) و خبر بزرگ
امام هادی علیهالسلام: السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا النَّبَأ الْعَظِيمُ الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ وَ عَنْهُ يُسْأَلُونَ. السَّلامُ عَلَيْكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ.
سلام بر تو اى «خبر بزرگ»ى که آنها در آن اختلاف کردند و از آن بازخواست شوند. سلام بر تو اى امیر مؤمنان!
امام علی بن محمد الهادی علیهالسلام
زیارت غدیریه - مفاتیح الجنان
***
تفاوت علی «علیهالسلام» با رهبران و انقلابیان جهان
غالب رهبران جهان 2 دوره دارند: یکی دوره انقلابی، که در برابر قدرت حاکم مبارزه میکنند و میجنگند و بینش و برداشت و رفتار انقلابی دارند و دیگری دورهای که روی کار میآیند، که برعکس، گرایش کم یا بیش محافظهکارانهای مییابند و به قول خودشان دوره زندگی آرام و دوره مصلحتاندیشیهای ملی و قومی پیش میآید. برعکس، علی علیهالسلام در موقعی که زمام حکومت را به دست ندارد و غصبکنندگان حق او، روی کارند و بعضی دیگر، همه ارزشها و همه روابط و ضوابط اسلامی را - حتی در ظاهر - رعایت نمیکنند. در این دوره که علی - از نظر مسؤولیت اجتماعی - یک فرد است و مقام غیررسمی است و قدرت دست دیگران است و او رهبر اقلیت است، در اینجا مبارزه انقلابی ندارد و به خاطر «وحدت»، تحمل میکند و برعکس، از وقتی که روی کار میآید و حکومت را به دست میگیرد و خودش زمامدار رسمی جامعه میشود، دوره انقلابی آغاز میشود و دست به انقلاب میزند. و شاید اولین انسانی است در تاریخ بشر که هنگامی که قدرت دستش نیست، به خاطر حفظ قدرت جامعه و این ایمان و عقیده در برابر دشمن خارجی، ساکت است و وقتی که حکومت به دستش میآید و بر اوضاع مسلط میشود، «انقلابی» میشود. این است که 5 سال دوره انقلابی در زندگی علی، دوره حکومتش است.
این غیر از حرف «جرج جرداق» است. جرداق میگوید: «همه رهبران عالم (قبل از روی کار آمدن)، رهبران بزرگ و مترقی و انقلابی بودند و وقتی که روی کار میآمدند محافظهکار میشدند، برخلاف علی که هم در دورهای که حکومت دستش نبود انقلابی بود و هم وقتی که حکومت دستش آمد انقلابی ماند». این حرف درستی است اما با آنچه من میگویم کمی اختلاف دارد و آن این است که وقتی زمام امر دستش نیست، به خاطر «حفظ قدرت»، انقلاب نمیکند و تحمل میکند؛ انقلابی بودن و انقلاب کردن را از وقتی آغاز میکند که رسماً حاکم است و قدرت در دستش است.
این است که 5 سال دوره انقلاب در زندگی علی، به عنوان یک رهبر، دوره پیش از رسیدنش به حکومت نیست، (بلکه) دوره حکومتش است و آغاز دوران انقلابی در زندگی او، از نظر اجتماعی، آغاز رویکارآمدنش از نظر سیاسی است.
بنابراین زندگی علی تقسیم میشود به 3 فصل: ۲۳ سال جهاد برای «مکتب»، ۲۵ سال تحمل برای «وحدت» و ۵ سال انقلاب برای «عدالت».
علی شریعتی/ علی«ع» - مجموعه آثار شماره ۲۶
صفحات ۷۸ و ۷۹
***
نگارش کتابهای نفیس با کاغذ و مرکب ممالک اسلامی
شیخ آقابزرگ تهرانی در شرح حال علامه بزرگ مرحوم میرحامدحسین هندی صاحب «عبقاتالانوار» میگوید: «امری عجیب است که میرحامد حسین این همه کتابهای نفیس و این دایرهالمعارفهای بزرگ را تألیف کرده است، در حالی که جز با کاغذ و مرکب اسلامی (یعنی کاغذ و مرکبی که در سرزمینهای اسلامی و به دست مسلمانان تهیه میشده است) نمینوشته است و این به دلیل تقوای فراوان و ورع بسیار او بوده است. اصولاً دوری وی از به کار بردن صنایع غیرمسلمان مشهور همگان است.
رضا مختاری/ گزیده سیمای فرزانگان
انتشارات بوستان کتاب- صفحه ۲۲۲
***
«خودم را به خدا سپردم» حرف غلطی است!
گاهی من ديدم عدهای اشتباه میکنند و خیال میکنند کافی است که بگویند «خودم را به خدا سپردم». صریح میگویم: این حرف، غلط است!
معارف ما، مجموعه آيات، روايات و حتی عقل ما میگويد: خودت باید کار کنی! خودت باید خودت را بسازی! این فشار و سختی دارد، ولی گریزی از آن نیست.
اين حرفها چيست که میزنی؟ راه بيفت! نشستهای، بعد میخواهی خدا بيايد تو را بلند کند و تا مقصد ببرد؟! از این خبرها نیست؛ بلند شو و راه بيفت! خدا هم دستت را میگيرد. وقتی او میبيند که تو واقعاً میخواهی به حق برسی، کمکت میکند و تو را به مقصد میرساند.
کمک و استعانت، نوعی «امداد» است. بايد خودت بخواهی و دستت را دراز کنی! آن وقت است که او دستت را میگیرد و کمکت میکند.
مجتبی تهرانی/ سلوک عاشورایی
منزل ششم: حق و باطل
(چاپ اول، تهران: مؤسسه فرهنگی - پژوهشی مصابیحالهدی، تابستان ۱۳۹۱) - صفحه ۸۲