بدرود ببر مازندران

علی هنرمند: در کوچه‌های بابل هنوز هم نام مردی زمزمه می‌شود که یک عمر با دستان پرتوانش افتخار آفرید. در صبحی غم‌انگیز، خبر رفتنش مثل نسیمی حزن‌انگیز بر دل مردم شمال وزید؛ امامعلی حبیبی، کشتی‌گیر افسانه‌ای ایران، در ۹۴ سالگی چشم از جهان فروبست. او فقط یک ورزشکار نبود؛ روحی بود که نسلی را به مبارزه، شجاعت و امید
پیوند زد. سال ۱۹۵۶، ملبورن استرالیا؛ جوانی از مازندران با قامتی استوار روی تشک رفت و تاریخ را ورق زد. نخستین طلای تاریخ المپیک ایران به گردن او آویخته شد. پس از آن هم بارها در میدان‌های جهانی درخشید؛ تهران، یوکوهاما و تولیدو صحنه‌هایی بود که صدای «ای ایران» با قهرمانی او طنین‌انداز شد. این افتخارات، ایران را در جمع قدرت‌های کشتی دنیا جا داد.
اما حبیبی تنها با مدال‌ها شناخته نمی‌شد. سبک جنگیدن او پر از جسارت بود. تماشاگران می‌دانستند هر بار روی تشک می‌آید، نمایش تازه‌ای آغاز خواهد شد. تکنیک‌های سریع و پرقدرتش، حریفان را غافلگیر می‌کرد و همین ویژگی‌ها سبب شد مردم با شور و شعف لقب «ببر مازندران» را به او بدهند؛ لقبی که تا پایان عمر با او ماند.
زندگی او اما فقط به تشک ختم نشد. حبیبی دغدغه آبادانی شهر و رفاه مردمش را هم داشت. بسیاری از پروژه‌های مهم عمرانی و ورزشی بابل با تلاش‌های او شکل گرفت. برای اهالی بابل، حبیبی نه‌تنها یک قهرمان ورزشی بلکه صدایی برای پیشرفت شهر بود.
حتی سینما هم از او بی‌نصیب نماند. فیلمی با نام «ببر مازندران» ساخته شد تا تصویر این پهلوان روی پرده هم جاودانه شود. اگرچه حضورش در هنر چندان درخشان نبود اما همین تجربه نشان می‌دهد شهرت و کاریزمای او فراتر از مرزهای ورزش بود.
سال‌های پایانی عمرش با احترام و تکریم گذشت. هر زمان نامش برده می‌شد، همه با ایستادن و کف زدن به او احترام می‌گذاشتند. او یکی از آخرین یادگاران نسل طلایی کشتی ایران بود؛ نسلی که از دل سختی‌ها برخاست و نام کشور را در جهان طنین‌انداز کرد.
اکنون که جسم او به خاک سپرده شده، یاد و خاطره‌اش همچنان زنده است. مردم مازندران و دوستداران کشتی هرگز فراموش نمی‌کنند جوانی را که از گمنامی به اوج رسید، پرچم ایران را برافراشت و تا آخرین روزهای عمرش همچنان به‌عنوان نماد غیرت و افتخار باقی ماند.
امامعلی حبیبی رفت اما «آخرین پهلوان» در تاریخ و دل مردم ماندگار شد؛ پهلوانی که نشان داد افتخار نه در مدال‌ها، بلکه در شجاعت، فروتنی و خدمت به مردم معنا پیدا می‌کند.