صاحب فنون ابداعی و عاشق ایران

عبدالله دارابی: در هیاهوی دوران حرفه‌ای ورزش و پول پارو کردن در برخی ورزش‌ها و کم‌رنگ شدن برخی واژه‌های زیبا و ماندگار، یکی دیگر از پیران ورزش، نامداران عرصه سختکوشی، مدال‌آوری، غیرت و وفاداری به وطن و چهره‌های ماندگار و منحصر به فرد تشک کشتی از میان ما رخت بربست.
امامعلی حبیبی نام کوچکی در تاریخ ورزش ایران نبود و نخواهد بود؛ نوجوانی که در دوران مشقت ایران و ایرانی پس از جنگ دوم جهانی، موفق شد با تلاش و نوآوری مثال‌زدنی‌اش، چشم‌ها را به خود خیره سازد و نامی ماندگار در کشتی ایران و جهان شود. مبدع فنون نوآورانه‌ای که با استفاده از فنون ابداعی خودش، رقبا را به سرعت و با قدرت در خاک نشاند و بر سکوهای افتخار داخلی و خارجی  ایستاد. افسوس که با رفتنش فنون ابداعی او نیز در خاک مدفون می‌شود، فنونی که فقدانش باعث شده کشتی آن زیبایی و هیجان گذشته را نداشته باشد و جای آن را فن دل‌آزاری چون «هل دادن» تسخیر کند! این حسرت برای ما ایرانیان بیشتر خواهد بود، چراکه امامعلی تا پایان عمر در ایران زیست و مشتاق آموزش فنون ماهرانه و جذابش به جوانان وطن بود.
چند ویژگی در زندگی این قهرمان نامدار برجستگی دارد:
۱- امامعلی حبیبی روستازاده‌ای بود که به رغم همه مشکلات با کوشش چشمگیر، کمر همه آنها را خم کرد و سری در میان سرها درآورد. مردی که همچنان که گفته شد خود مبتکر فنون بسیاری بود و با استفاده از فنون ابتکاری خود، قهرمانان نامور را خاک کرد و سکوهای داخلی و خارجی کشتی را تسخیر کرد.
۲- او نخستین طلای المپیک را با ارائه کشتی‌های تماشایی و اجرای فنون سرعتی بر رقبای سرشناس جهانی برای ایران به ارمغان آورد، این طلای تاریخی از آن جهت ماندگارتر می‌شود که مرحوم حبیبی با تب ۴۰ درجه و مشکلات کبد در فینال المپیک، حماسه‌آفرینی کرد که بابت همین مساله تا یک ماه پس از فینال در بیمارستانی در استرالیا (محل برگزاری بازی‌ها) بستری شد تا روند درمان را طی کند.
۳- مرحوم حبیبی در دوران اوجش، با کشتی خداحافظی کرد و نخواست چنان بر تشک بماند تا عذرش را بخواهند.
۴- در کنار همه این معروفیت‌ها زنده‌یاد حبیبی، عشق به وطن را در کوچه پس کوچه‌های شهرت از دست نداد؛ با وجود همه درخواست‌هایی که از خارج کشور داشت در ایران ماند و تا لحظه آخر بدین عشق پایبند بود.
از مرگ گریزی نیست و امامعلی همچون همه روی در نقاب خاک کشید تا زین پس نامی از او در این جهان به یادگار بماند اما آیا ورزش ما از داشته‌های این اسطوره و استاد فنون فراموش‌شده که به سببش عضو تالار مشاهیر اتحادیه کشتی جهان شده بود، بهره لازم را برد؟!