هر دو را انجام دهید!
شهید قدوسی از امام خمینی سؤال کردند اگر وقت نماز شب تنگ باشد، انسان نماز بخواند بهتر است یا مطالعه کند؟
امام جواب دادند: هر دو را باید انجام دهید؛ نماز شب وقت چندانی نمیگیرد.
حسن صدری مازندرانی
نماز عارفان و فرزانگان
نشر چاف - صفحه ۱۶۱
***
عزت و هویت هر جامعهای وابسته به مجاهدت است
اگر از عوامل معنوی و آنچه خدای متعال وعده آن را به مؤمنان و مجاهدان راه حق داده است هم صرفنظر کنیم، بر حسب قوانین عادی زندگی جوامع بشری، هر جامعهای عزتش، قدرتش، آبرو و حیثیتش و هویتش بستگی دارد به مجاهدت و به تلاش. با تنبلی و تنآسایی، هیچ ملتی نمیتواند مقام شایستهای را در میان ملتهای عالم یا در تاریخ پیدا کند. آنچه ملتها را، هم در تاریخ و هم در دوران خودشان، در میان ملتهای عالم سربلند میکند، مجاهدت است، تلاش است.
هر جا شما تلاش و مجاهدت کنید، مطمئن باشید کمک الهی بالای سرتان است. بله! اگر تنبلی کنیم، کنار بنشینیم، محاسبه بد بکنیم و فریب بخوریم، کمک الهی از ما گرفته خواهد شد، دیگر نباید از خدا شکایت کنیم که چرا به ما کمک نکرد؛ از خودمان باید شکایت کنیم و خودمان را باید ملامت نماییم. کسانی که تلاششان مؤثر است، اگر وارد میدان کار و تلاش شوند و از اراده و فکر و جان و جسم خودشان مایه بگذارند، حتماً کمک الهی بالای سر آنها و در اختیار آنهاست. این تلاش، البته شکلهای گوناگونی دارد؛ هم تلاش علمی، هم تلاش اقتصادی، هم تلاش به معنای تعاون اجتماعی میان افراد، همه لازم است؛ اما در رأس همه این تلاشها، آمادگی برای جانفشانی است که یک ملت را در میان ملتها سرافراز میکند. اگر در میان هر ملتی کسانی وجود نداشته باشند که آماده باشند از جان خود و از راحتی خود، در راه رسیدن به آرمانها صرفنظر کنند، آن ملت به جایی نخواهد رسید. کاری که انقلاب برای ما مردم ایران انجام داد، این بود که این راه را در مقابل ما روشن کرد؛ آحاد ملت ما فهمیدند و احساس کردند که باید در راه آرمانهای بلند، مجاهدت کنند و در مقابل دشمنان این آرمانها بایستند و ایستادند.
سیدعلی حسینی خامنهای
زندگی به سبک جهادی
محمد رستمی
انتشارات شهید کاظمی - صفحات ۷۲ و ۷۳
***
دین، برای وحدت انسانها آمده است
دین، برای ایجاد وحدت میان انسانها پدید آمده است، نه برای آنکه گروهی بر سر سفره دیانت بنشینند و لقمههای درشت برگیرند.
دین، با اعتقاد به حق در خدمت دیگران بودن است، به امید وصول به یکپارچگی خدایی. دین یک نظام است و هر نظام بشری خواهان گرد آوردن انسانها در زیر پرچمی واحد است، با آرزوی آنکه این وحدت، منجر به سعادت انسان شود. بدانید و بپذیرید ای فرزندان برپا خاسته بار بسته من! دین، اگر جز به مفهوم نظم بخشیدن به دوست داشتن حق به شیوههای گروهی و اطاعت از فرمانهای کتاب خدا برای آسوده و عادلانه زیستن در کنار دیگران باشد، دین نیست، ضمایم و مراسمی است که در بهترین صورت باید که در خدمت وحدت بخشیدن به آدمیان باشد، به قصد وصول به آسایش ماندگار و اگر چنین نباشد، بدانید که دیگر، هیچ نیست... هیچ.
نادر ابراهیمی
3 دیدار با مردی که از فراسوی باور ما میآمد
انتشارات سوره مهر- صفحه 136
***
درباره یک ضربالمثل غلط
فرهنگ حضرت زهرا(س) و سایر اهل بیت(ع) این است که همه چیزشان را حتی هنگام نیازمندی به آن برای رضای خدا بذل میکردهاند. ولی به غلط رسم شده است چراغی که برای خانه لازم است به مسجد نمیدهیم و این فرهنگ ما است. آری! ضربالمثل هر ملتی بیانگر طرز تفکر آن ملت است و این سخن نادرست نهتنها درباره مسجد و حسینیهها، بلکه درباره همسایهها و دیگر افراد هم گفته میشود که این منطق غلط ما است. اما اهل بیت(ع) میگفتند چراغی که برای مسجد لازم است، ما خانه را با آن چراغ روشن نمیکنیم. نانی که دیگران محتاج آنند ما به دهان خود نمیگذاریم و این منطق میماند.
از این رو قرآن روی این فرهنگ تکیه کرد و فرمود: «وَالَّذينَ تَبَوَّؤُوا الدَّارَ وَالْإيمَانَ من قَبْلهمْ يُحبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إلَيْهمْ وَلَا يَجدُونَ في صُدُورهمْ حَاجَةً مّمَّا أُوتُوا وَيُؤْثرُونَ عَلَى أَنفُسهمْ وَلَوْ كَانَ بهمْ خَصَاصَهٌ وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسه فَأُوْلَئكَ هُمُ الْمُفْلحُون»؛ و کسانی که پيش از آمدن مهاجران در ديار خود بودهاند و ايمان آوردهاند، آنهايی را که به سويشان مهاجرت کردهاند دوست میدارند و از آنچه مهاجران را داده میشود در دل احساس حسد نمیکنند و ديگران را بر خويش ترجيح میدهند، هرچند خود نيازمند باشند و آنان که از بخل خويش درامان مانده باشند رستگارانند. (سوره حشر، آیه 9)
عبدالله جوادیآملی
روابط بینالملل در اسلام
انتشارات اسرا - صفحه 174
گردآورنده، تقی دژاکام