ابقای بجای حسین عبدی

محمد رشوند: گاهی یک انتخاب، فقط انتخاب نیست؛ پیام است. فدراسیون فوتبال با اعلام ادامه همکاری با حسین عبدی دقیقاً همین پیام را مخابره کرد؛ اینکه در تیم‌های پایه نه دنبال هیجان مقطعی‌اند و نه قرار است هر شکست کوچک پایان راه باشد. پس از ۹ ماه دوری از صحنه رسمی، نام عبدی دوباره روی نیمکت جوانان ثبت شد؛ نه از سر بی‌گزینه بودن، بلکه از دل یک تحلیل ساده: این مربی بازیکن می‌سازد، نه آمار.
حافظه ما هنوز بازی‌های جام ملت‌های جوانان آسیا ۲۰۲۵ را تازه نگه داشته. ایران تا یک‌چهارم نهایی رفت، ژاپن را تا پنالتی کشاند و فقط یک توپ اشتباه، رویای جهانی شدن را از بین برد. پیش از آن در مرحله گروهی ازبکستان، اندونزی و یمن را از سر راه برداشت؛ فوتبالی پرریتم و جسور که مدیران فدراسیون را قانع کرد استخوان‌بندی تیم درست است، فقط فرصت می‌خواهد.
در ماه‌های اخیر، بحث رفتن عبدی به باشگاه‌ها هم شنیده شد اما او ماند؛ همان‌ جایی که تأثیرش ملموس‌تر است. یکی از دلایل اصلی این ماندگاری، کارنامه قبلی او در سطح پایه است؛ جایی که تیم ملی نوجوانان ایران با هدایتش تا دور حذفی جام‌جهانی اندونزی رفت و برزیل را شکست داد؛ اتفاقی که نه فقط تاریخی، که انگیزه‌ساز فوتبال پایه شد.
مقایسه پس از رفتن عبدی نیز به‌خوبی نشان می‌دهد چرا فدراسیون دوباره سراغ او برگشته. نوجوانان پس از تغییر کادر فنی، ابتدا زیر نظر عباس چمنیان از گروه آسیا بالا نیامدند و بلیت جام‌جهانی ۴۸ تیمی را از دست دادند. بعد هم با ارمغان احمدی حتی به جام ملت‌های ۲۰۲۶ نرسیدند. نوجوانان حتی به تیم درجه چندم هند هم باختند! این یعنی افت کیفیت ساختار پایه، نه‌تنها در نتیجه، بلکه در فرآیند رشد.
یکی دیگر از دلایل مهم تمدید قرارداد، مهارت عبدی در تربیت بازیکن است. او مربی‌ای نیست که فقط به نتیجه همان روز فکر کند. در 3-2 سال اخیر بازیکنانی از زیر دست او بیرون آمده‌اند که حالا در لیگ برتر، تیم امید و حتی تیم ملی اسم‌ و رسم دارند؛ بعضی‌ها در آستانه رفتن به اروپا یا لااقل کشورهای حاشیه خلیج‌فارس هستند. نام‌هایی مثل آرشا شکوری، اسماعیل قلی‌زاده، امیرمحمد رزاقی‌نیا، کسری طاهری، مبین دهقان، ابوالفضل زمانی و چندین چهره دیگر اینک برای فوتبال‌دوستان غریبه نیستند.
این همان نقطه‌ای است که ارزش عبدی را بالا می‌برد؛ او آینده می‌سازد. تیم جوانان کارخانه تولید سرمایه ملی فوتبال است، نه سکوی نتیجه‌گیری فوری. اگر قرار است بزرگسالان نسل تازه داشته باشند، باید پایه را دست سازنده‌ای سپرد که به بلندمدت فکر می‌کند. امروز فدراسیون دقیقاً همین کار را کرد.
حفظ عبدی یعنی انتخاب ثبات، احترام به فرآیند و درک ارزش رشد تدریجی. جوانان ایران برای ساخت نسل آینده به مربیانی نیاز دارند که مانند او هم میدان می‌دهند، هم یاد می‌دهند، هم آماده پرتاب به سطح بالا می‌کنند.
فدراسیون این‌بار درست عمل کرد. باقی مسیر اما بر عهده عبدی است؛ این مربی بزرگ توانمند، حالا نه‌تنها باید نتیجه بگیرد، بلکه باید نسل آینده تیم ملی را تحویل بدهد.