محمد رشوند: این بار دیگر نقاب از چهره افتاده؛ نه تعارفی، نه ملاحظهای و نه آن نمایشهای رمانتیک دروغین وطندوستی تلویزیونی. اگر تا همین دیروز شبکههای فارسیزبان خارجنشین برای حفظ ظاهر وانمود میکردند همراه تیم ملیاند، از سال ۱۴۰۱ بهتدریج پردهها کنار رفت. اول انتقاد با طعنه، بعد استهزا با چاشنی سیاست و امروز دیگر کار از پنهانکاری گذشته و به آشکارترین شکل ممکن رسیده؛ جایی که مجریان شبکه سلطنتطلب «منوتو» علناً میگویند: «گور پدر فوتبال». این جمله تنها یک حرف نیست، سند سقوط اخلاقی و وطنفروشی آشکار است.
در جامجهانی گذشته همینها پرچم دگر دست میگرفتند و نقش فوتبالدوست بازی میکردند اما در دل امیدوار به حذف بودند.
امروز اما ماسک افتاده و آنها حتی انگیزهشان را هم پنهان نمیکنند: «تیم ملی باید ببازد». مجری میگوید باید ورزشگاه را «جهنم» کرد برای ایران! دیگری تکمیلش میکند: «اگر نشد داخل ورزشگاه، بیرونش برنامه داریم». اینها نه حرفهای احساسی لحظهای که طراحی استراتژیک برای ضربه به تیم ملی است.
* وطنفروشی رسمی روی آنتن
اکنون دیگر کسی نمیتواند بگوید ما برداشت اشتباه کردهایم. خودشان با صدای بلند گفتهاند هدف چیست. آرزوی باخت ایران، نه برای فوتبال که برای سود سیاسی. سالها با ژست نجات ایران ظاهر شدند اما امروز میگویند برای رسیدن به هدف، شکست تیم ملی لازم است. این یعنی عبور از نقد به دشمنی. عبور از اختلاف نظر به خیانت ورزشی.
اما ماجرا فقط به همین اعتراف ختم نمیشود. مساله اصلی مرحله دوم است؛ روزهایی که قرار است این ادبیات تبدیل به رفتار عملی شود. این دقیقاً همان نقطهای است که باید هشیار بود.
* هدفگذاری برای استادیومهای آمریکا
ایران سال ۲۰۲۶ در خاک آمریکا بازی خواهد کرد. لسآنجلس به تنهایی بیش از ۳۰۰ هزار ایرانی دارد؛ ایرانیانی که بارها عشقشان به وطن و تیم ملی را ثابت کردهاند اما تجربه ثابت کرده جریانهای سازمانیافته میتوانند بخشی از جامعه را، ولو اندک، فریب دهند و به جای تشویق، فشار روانی ایجاد کنند. اینها به دنبال همین رخنهاند: ساخت کمپینهای رسانهای، تحریک عواطف و تبدیل استادیوم به میدان تسویهحساب.
تاریخ این صحنه را یکبار دیده؛ ۱۹۹۸ فرانسه. گروهک رجوی قصد داشت بازی ایران - آمریکا را در نیمه دوم متوقف کند. شعار سیاسی، آشوب، قطع مسابقه اما فدراسیون ایران با مکاتبه و ارائه مدارک، فیفا را آگاه کرد و طرح همان جا روی سکوها خفه شد. ایران برد. پروژه سوخت.
* وظیفه امروز فدراسیون؛ درست مثل ۹۸
فدراسیون باید همین امروز اقدام کند، نه فردا، نه در آستانه جام، نه وقتی نخستین سوت مسابقه زده شد. همین حالا باید بسته مستند تهیه شود؛ ویدئوهای اعترافات، سخنان مجریان، تحلیلهای آشکار، دعوتنامههای تخریب هواداری. باید با مستندات رسمی به فیفا نامه بزند و بگوید:
«برخی جریانها در تدارک فشار روانی و بر هم زدن جو مسابقات ایران هستند».
فیفا برابر تهدید امنیت مسابقه حساس است؛ اگر بهموقع آگاه شود، میتواند نیروهای امنیتی ویژه، کنترل دقیق ورودیها و نظارت رسانهای را تشدید کند. هدف این است که استادیوم تبدیل به میدان نفرت نشود. فوتبال باید فوتبال بماند.
* تیم ملی خط قرمز مردم
اکثریت ایرانیان خارج از کشور حتی اگر منتقد باشند، دلشان با تیم ملی کشورشان است. آنها از گل طارمی میخندند، از اشک عزتاللهی بغض میکنند، با برد ایران جشن میگیرند. فوتبال زبان مشترک ماست؛ جایی که چپ و راست، موافق و مخالف، زمانی زیر یک پرچم جمع میشوند اما حساب معاندانی که شکست ایران را مقدمه پیروزی خود میدانند جداست؛ همانها که فریاد زدند «گور پدر فوتبال».
وظیفه امروز فدراسیون فقط دفاع از تیم نیست؛ دفاع از شأن ملی، از پرچم، از حافظه جمعی فوتبال ایران است.
اگر امروز مکاتبه کند، فردا امنیت روانی تیم را تضمین کرده؛ اگر امروز غفلت کند، ممکن است فردا هزینه دهد.
جام جهانی نزدیک است و وقت کم.
این بار بازی فقط روی چمن نیست؛
در رسانه، در ذهن هوادار و روی سکوها هم بازی دیگری جریان دارد.
در پایان باید یادآور شد:
تیم ملی ایران، خط قرمز مردم ایران است و پرچمی که روی دوش هوادار مینشیند، ارزشش بالاتر از تمام آرزوهای شکستخواهان است.
بفرمایید منو تو
چند شب پیش شبکه ضدایرانی منوتو برنامهای را با حضور مثلا ۴ کارشناس برگزار کرد و در این برنامه آنها صریحاً بدون نقاب از برنامههای خود در جامجهانی پرده برداشتند. این بار دیگر صریحاً گفتند همه کار برای ایجاد حاشیه و شکست تیم ملی فوتبال ایران میکنند.
مهمترین قسمت حرفهای آنها چنین بود:
*برای من ایرانی معنی نداره جامجهانی
*من اصلا رغبت نمیکنم بازیهای تیم ملی رو ببینم
*ماهیت بازیکن رو شده
*بازیکنها حکومتی هستند
*باید رفت لسآنجلس برای مبارزه(!) برای تشویق نه، برای مبارزه و خلاف تیم ملی شعار داد
* از سناتورهای آمریکایی میخوام کاری کنند حضور مخالفها تو ورزشگاهها تسهیل بشه. اگر هم این اتفاق نیفتاد دنیا به آخر نمیرسه باید رفت بیرون ورزشگاه چون اونجا بیشتر خبرنگارها دنبال حواشی میگردند.
*نباید بذاریم اتفاقی که تو قطر افتاد تو لسآنجلس بیفته
*پرچم شیر و خورشید آورده بشه
*این بازیکنان و تیم حکومتی هستند
*تو تاریخ بنویسن نماینده جمهوری اسلامی تو جامجهانی ۲۰۲۶ شرکت کرد و مردم ایران اون جامجهانی رو براش جهنم کردند؛ این زیباتره، دلرباتره
*ما ۴۷ سال هزینه دادیم و میگم گور بابای فوتبال.