حسین رستمی: کریسمس معمولا فصل مکث است؛ زمان نرم شدن لحنها، جمعبندی سال و گفتن جملههایی که بیشتر بوی صلح میدهد تا تقابل اما در فوتبال اسپانیا، بویژه وقتی پای رئال مادرید و بارسلونا وسط است، حتی کریسمس هم کارکرد معکوس پیدا میکند. ناهار و شامهای کریسمسی فلورنتینو پرز و خوان لاپورتا نهتنها تنش را کم نکرد، بلکه نشان داد الکلاسیکو مدتهاست از مستطیل سبز جدا شده و به نبرد روایتها رسیده است. فلورنتینو پرز زودتر وارد میدان شد؛ درست مطابق با شخصیت مدیریتیاش. رسمی، سرد و حسابشده. ناهار کریسمسی او با رسانهها بیشتر شبیه یک بیانیه نهادی بود تا یک دورهمی دوستانه. رئیس رئال مادرید بار دیگر پرونده نگریرا را روی میز گذاشت و آن را از سطح یک حاشیه خبری به سطح یک بحران تاریخی در فوتبال اسپانیا ارتقا داد. پیام واضح بود: این موضوع نه یک جنجال مقطعی، بلکه نشانهای از یک اختلال ساختاری است. فلورنتینو خود را در نقش مدافع پاکی سیستم قرار داد؛ حتی اگر این نقش به معنای تنها ماندن باشد. این همان روایت آشنای رئال است: وقتی رقابت در جدول سخت میشود، جنگ به سطح مشروعیت منتقل میشود. او دنبال تشویق احساسی نیست؛ مشروعیت اخلاقی میخواهد. خطابش نه هواداران که نهادهاست؛ داوران، فدراسیون، لالیگا و حتی اروپا. فلورنتینو شطرنج بازی میکند، نه فوتبال خیابانی. چند روز بعد، نوبت لاپورتا رسید؛ با سبکی کاملا متفاوت. شام کریسمسی بارسلونا بیشتر شبیه یک میتینگ سیاسی بود تا یک مراسم رسمی. او نه با سیستم، بلکه با بدنه باشگاه حرف زد؛ با «خودیها». لحنش احساسی، تند و بیپرده بود. رئال مادرید تیوی، فلورنتینو پرز و آنچه «قربانینمایی سفیدها» مینامد، هدف مستقیم حملات او قرار گرفت. لاپورتا تلاش نمیکند بیطرفها را قانع کند. او میخواهد صفوف را محکم کند، حس محاصره بسازد و واکنش دفاعی را به انرژی جمعی تبدیل کند. جایی که فلورنتینو از عدالت میگوید، لاپورتا از مسمومسازی فضا حرف میزند. یکی تاریخ را ورق میزند، دیگری غرور را تحریک میکند. ۲ زبان متفاوت برای یک جنگ واحد. نکته مهم این است که آنها حتی در یک زمین بازی هم قرار ندارند. فلورنتینو در سطح نهادی و فرادستی بازی میکند؛ لاپورتا در میدان احساسات و هویت. یکی نگاهش رو به اتاقهای تصمیمگیری است، دیگری رو به سکوها و رختکن. همین تفاوت، تقابل را خطرناکتر میکند؛ چون پاسخها هرگز به هم نمیرسد. جالب اینکه هر ۲ روایت کاملا با وضعیت فنی تیمها همراستاست. بارسلونای صدرنشین، با اعتمادبهنفس واکنش نشان میدهد و رئال مادریدِ در تعقیب، مشروعیت رقیب را از ریشه هدف میگیرد. این کریسمس نه بوی آشتی داد و نه نشانی از عقبنشینی داشت، بلکه مهر تاییدی بود بر یک جنگ سرد تمامعیار. وقتی روسای ۲ باشگاه بزرگ اسپانیا میز شام کریسمس را به تریبون ایدئولوژیک تبدیل میکنند، یعنی الکلاسیکو از همین حالا شروع شده است؛ حتی اگر ماهها تا سوت آغازش باقی مانده باشد.
پربیننده
تازه ها