محمد رشوند: بعد از حذف در تبریز حالا برای پرسپولیس اوسمار ویرا، این فصل بیش از هر چیز بوی «خلوتی» میدهد؛ تقویم غیرفشرده که میتواند یا به سکوی پرتاب بدل شود یا به انزوای بیثمر. سرخها خیلی زود از گردونه جام حذفی کنار رفتند و اساساً از همان ابتدای فصل، جایی در نقشه رقابتهای آسیایی نداشتند. نتیجه این زنجیره اتفاقات، تیمی است که حالا فقط یک دغدغه دارد: لیگ برتر. نه سفرهای فرساینده، نه بازیهای فشرده بینالمللی و نه فشار همزمان چند جام. پرسپولیس در تقویمی قدم میزند که برای دیگر مدعیان، بیشتر شبیه کابوس است تا مزیت.
شروع فصل فوتبال ایران با ازدحام مسابقات برای اغلب تیمهای بزرگ همراه بود. استقلال، سپاهان و تراکتور از همان هفتههای نخست، میان لیگ، حذفی و آسیا در رفتوآمد بودند اما پرسپولیس از همان ابتدا مسیر متفاوتی را طی کرد. ناکامی فصل گذشته، این تیم را از هرگونه سهمیه آسیایی محروم کرد و حالا، حذف زودهنگام از جام حذفی هم آخرین شاخه فرعی را از تقویم سرخها برید. در ظاهر، این اتفاق ضربهای به حیثیت باشگاهی است که همیشه خود را مدعی تمام جامها میداند اما در باطن، فرصتی کمنظیر در خود دارد.
واقعیت این است که تیم اوسمار ویرا، برخلاف آشفتگیهای مقطعی ابتدای فصل که هنوز وی بازنگشته بود، طی هفتههای اخیر نشانههایی از ثبات بروز داده است. نتایج لیگ برتر، پرسپولیس را دوباره به قامت یک مدعی جدی نزدیک کرده و جایگاه فعلیاش در جدول، نشان میدهد فاصلهاش با صدر، آنقدر نیست که جبرانناپذیر باشد. درست در همین مقطع است که فشردگی برنامه رقبا آغاز میشود و تفاوت مسیرها معنا پیدا میکند.
دیماه، برای بسیاری از تیمهای مدعی فصل استراحت نیست، بلکه زمان دویدن بیوقفه است. استقلال و تراکتور باید در بازهای کوتاه، چندین مسابقه حساس را پشت سر بگذارند؛ هم در داخل و هم خارج کشور. سپاهان هم وضعیتی مشابه دارد اما پرسپولیس، در این بازه زمانی، تنها ۲ بازی رسمی دارد؛ فاصلهای طولانی میان مسابقات که در فوتبال حرفهای، نعمتی کمیاب به شمار میرود.
این فاصله زمانی، فقط استراحت نیست؛ فرصتی است برای بازسازی. برای تیمی که هنوز ترکیب ایدهآلش را بهطور کامل پیدا نکرده، روزهای بدون مسابقه میتواند حکم طلا داشته باشد. اوسمار ویرا حالا میتواند بدون دغدغه نتیجهگیری فوری، روی جزئیات کار کند؛ از هماهنگی خطوط گرفته تا اصلاح ایرادهای تاکتیکی. تمریناتی که در میانه فصل، برای بسیاری از مربیان به رؤیا شباهت دارد، برای پرسپولیس این روزها دستیافتنی است.
نکته مهمتر اما، پنجره نقلوانتقالاتی است که در دل این تعطیلات جا خوش کرده. سرمربی برزیلی سرخها، حالا زمان دارد تا دقیقتر تصمیم بگیرد؛ بدون فشار مسابقه، بدون ترس از مصدومیتهای پیدرپی و بدون نیاز به آزمون و خطا در بازیهای رسمی. این شرایط، امکان ترمیم نقاط ضعف را به شکلی هدفمند فراهم میکند؛ چیزی که برای رقبا، بهواسطه تراکم مسابقات، بهمراتب دشوارتر است.
این نخستین بار نیست که پرسپولیس با چنین وضعیتی مواجه میشود. در گذشتهای نهچندان دور، شرایطی مشابه رقم خورد؛ تیمی که از یک جام کنار رفته بود، فقط روی لیگ تمرکز کرد و از دل همین تمرکز، به اوج رسید. آن تجربه نشان داد گاهی حذف، آغاز است؛ نه پایان. تمرکز مطلق روی لیگ، آن پرسپولیس را از تیمی تعقیبکننده به صدرنشین بدل کرد و در نهایت، جام قهرمانی را به دستانش رساند.
حالا دوباره همان سؤال قدیمی مطرح میشود: آیا تاریخ تکرارپذیر است؟ پاسخ، ساده نیست. فوتبال همیشه از الگوهای تکرارشونده پیروی نمیکند اما شباهتها انکارناپذیرند. تیمی با برنامه خلوت، رقبایی با تقویم شلوغ و خستگی مفرط، فاصلهای نهچندان زیاد در جدول و سرمربیای که مزه موفقیت در چنین شرایطی را قبلا چشیده است.
البته روی دیگر سکه را هم نباید نادیده گرفت. نبود مسابقات مهم، میتواند انگیزه را کاهش دهد. تیمی که فقط هفتهای یکبار به میدان میرود، اگر تمرکز ذهنیاش را از دست بدهد، ممکن است از ریتم مسابقه دور شود. این همان خطری است که ویرا باید بیش از هر چیز از آن بگریزد. حفظ عطش رقابت در روزهایی که تقویم خلوت است، چالشی جدی برای کادر فنی خواهد بود.
در نهایت، پرسپولیس در نقطهای ایستاده که میتواند سرنوشت فصلش را بازنویسی کند. نه با هیاهو، نه با تعدد بازیها، بلکه با سکوت و تمرکز. تقویمی که در نگاه اول نشانه ضعف به نظر میرسید، حالا میتواند به بزرگترین امتیاز سرخها بدل شود. اینکه این فرصت به جام ختم شود یا به حسرتی دیگر، در هفتههای آینده پاسخ داده خواهد شد اما یک چیز روشن است: پرسپولیس اوسمار، حالا زمان دارد و در فوتبال، زمان، اگر درست استفاده شود، میتواند سرنوشتساز باشد.
گزارش اختصاصی «وطن امروز»
اردوی ۱۲ روزه پرسپولیس در دوبی
حذف از جام حذفی، با تمام تلخی و فشار روانیای که بر پرسپولیس تحمیل کرد، یک پیامد مثبت هم داشت؛ فرصتی نادر در تقویم فشرده فوتبال ایران که حالا به سود سرخها تمام شده است. پرسپولیس در فاصله پایان هفته پانزدهم تا آغاز هفته شانزدهم لیگ برتر، ۲۳ روز مسابقه رسمی ندارد؛ بازهای کمسابقه برای سرخها که نه جام حذفی در آن جریان دارد، نه تعهد آسیایی و نه بازی معوق.
در همین چارچوب، برنامهریزی کادر فنی به برگزاری اردویی ۱۲ روزه در امارات منتهی شده؛ اردویی که به خواست مستقیم اوسمار ویرا شکل میگیرد و قرار است در شهر دوبی برگزار شود. سرمربی برزیلی پرسپولیس، با در نظر گرفتن شرایط زمستان تهران، آلودگی هوا و احتمال اختلال در تمرینات، این مقطع را بهترین زمان برای خروج موقت از کشور میداند.
اهمیت این اردو فقط به کیفیت زمین تمرین و آبوهوا محدود نمیشود. پرسپولیس برخلاف بسیاری از رقبا، در این مقطع درگیر چند جبهه نیست و همین مساله، فضای ذهنی آرامتری برای بازسازی تاکتیکی و بدنی فراهم میکند. از سوی دیگر، پنجره نقلوانتقالات نیمفصل همزمان با همین تعطیلی لیگ باز میشود و سرخها میتوانند با تمرکز کامل، ترکیب خود را برای نیمفصل دوم ترمیم کنند؛ بویژه در خط حمله که همچنان نیاز به خون تازه احساس میشود.
تجربه مشابه در لیگ بیست و سوم هنوز از ذهن هواداران پاک نشده؛ همان زمستانی که پرسپولیس در دوبی اردو زد و در ادامه، با انتخاب اوسمار بهعنوان جانشین یحیی گلمحمدی، مسیر متفاوتی را آغاز کرد؛ مسیری که در نهایت به قهرمانی ختم شد.
نمایش پرسپولیس در بازی اخیر تبریز هم این پیام را روشن کرد: اگر چند مهره اثرگذار به ترکیب اضافه شوند، این تیم توان ماندن در کورس قهرمانی تا آخرین هفته را دارد. اردوی دوبی، شاید همان نقطهای باشد که فصل تازه پرسپولیس از آن شروع میشود.