هدیه‌ای که پس داده شد

بنیا فرید: هفته شانزدهم لیگ برتر دوباره همان عددی شد که خاطره بد را زنده می‌کند؛ عددی که برای پرسپولیس و اوسمار ویرا بوی لغزش می‌دهد. درست در هفته‌ای که سپاهان در اصفهان متوقف شد و صدر جدول به سرخ‌ها چشمک زد، پرسپولیس در شیراز همان کاری را کرد که مدعیان نباید بکنند: فرصت را پس زد، آن هم با نمایشی که نه بوی قهرمانی می‌داد و نه نشانی از واکنش بزرگ.
سپاهانِ محرم نویدکیا، با غیبت چند مهره کلیدی، برابر ملوان متوقف شد؛ تساوی‌ای که بیش از هر چیز ادامه همان داستان تکراریِ امتیازسوزی‌های خانگی بود. طلایی‌پوشان، صدر را حفظ کردند اما طلایی نگه داشتن صدر با مساوی‌های بی‌حاشیه فرق دارد با تثبیت اقتدار. این توقف، دعوتنامه‌ای رسمی برای پرسپولیس بود؛ دعوتنامه‌ای که باید امضا می‌شد، نه آنکه پس فرستاده شود.
اما پرسپولیسِ اوسمار، در نخستین گام نیم‌فصل دوم، شبیه تیمی نبود که برای شکار صدر آمده باشد. مقابل فجر شهید سپاسی، آن هم در ورزشگاهی خالی از تماشاگر، سرخ‌ها ۲ بار عقب افتادند و این «۲ بار عقب افتادن» فقط یک آمار نیست، نشانه‌ای است از تیمی که هنوز در فاز واکنش بازی می‌کند، نه کنش. مساوی نیمه اول با ضربه رضا شکاری فقط مُسکنی موقت بود؛ درد اصلی در نیمه دوم برگشت، وقتی پرسپولیس دوباره گل خورد و دیگر نتوانست جبران کند.
مشکل فقط نتیجه نبود؛ شکل بازی بود. تیمی که باید بازی را بشکند، منتظر اشتباه ماند. تیمی که باید فشار بیاورد، ریتم را به حریف سپرد و تیمی که باید نشان دهد مدعی است، در لحظه‌های کلیدی بی‌تصمیم ماند. این همان نقطه‌ای است که نقد از نتیجه عبور می‌کند و به هویت می‌رسد. پرسپولیس اگر می‌خواهد قهرمان شود، باید بلد باشد «هدیه» را بگیرد؛ حتی وقتی بسته‌بندی‌اش ساده است.
دژاوو اما اینجا تمام نمی‌شود. هفته شانزدهم برای اوسمار عددی آشناست؛ عددی که پیش‌تر هم آغاز نیم‌فصل دوم را با لغزش به او یادآوری کرده بود. ۲ فصل پیش، شروعی تلخ برابر آلومینیوم اراک؛ این فصل هم شروعی نگران‌کننده. آن ‌وقت که آمار می‌گوید تیمی که پیش‌تر در چند بازی فقط ۲ گل خورده بود، حالا در یک مسابقه ۲ گل دریافت کرده، زنگ هشدار فقط برای خط دفاع نیست؛ برای ساختار است.
از آن سو، سپاهان با همه فرصت‌سوزی‌ها، صدر را حفظ کرد. شاید نه با اقتدار اما با واقعیتی ساده: لیگ با «اگر» قهرمان نمی‌دهد. اگر پرسپولیس می‌برد، اگر سپاهان می‌باخت، اگر فلان موقعیت گل می‌شد... جدول با اما و اگر عوض نمی‌شود. سپاهان امتیاز لازم را گرفت تا صدرنشین بماند و پرسپولیس امتیاز لازم را نگرفت تا صدرنشین نشود؛ همین‌قدر بی‌رحمانه، همین‌قدر ساده.
در پایین جدول هم هفته شانزدهم بی‌رحم بود و در بالا، بی‌امان. هر امتیاز حکم طلا را دارد و هر لغزش، هزینه‌ای فراتر از یک شکست ساده. پرسپولیس هنوز شانس دارد، هنوز فاصله قابل جبران است اما هشدار روشن است: قهرمانی با شروع‌های لرزان به دست نمی‌آید. اوسمار اگر می‌خواهد روایت لیگ بیست‌وسوم را دوباره بازنویسی کند، باید خیلی زود از این دژاووی عدد ۱۶ عبور کند؛ اگرنه تاریخ، عادت دارد خودش را تکرار کند.
هفته شانزدهم گذشت؛ با صدری که طلایی ماند و فرصتی که سرخ‌ها از کنارش عبور کردند. لیگ حالا وارد فاز بی‌رحم خود شده است؛ جایی که دیگر هدیه‌ای در کار نیست؛ مگر آنکه بلد باشی آن را دریافت کنی!