به خانه برمی‌گردیم

علی دارایی: نیم‌فصل دوم لیگ برتر هنوز به ریتم نیفتاده اما سرخابی‌های پایتخت بار دیگر مسیرشان را به تهران کج کرده‌اند؛ بازگشتی نه از جنس انتخاب، بلکه حاصل شرایط موجود. وقتی سکوها خاموشند و تماشاگر از معادله فوتبال حذف شده، مفهوم «میزبانی» تغییر می‌کند و تصمیم‌ها رنگی کاملاً اقتصادی و فنی به خود می‌گیرد. استقلال و پرسپولیس دقیقاً در چنین فضایی، پروژه خروج از تهران را خیلی زود متوقف کردند.
* کوچ اجباری استقلال؛ از شهر قدس به یزد
استقلال نیم‌فصل دوم را دور از خانه آغاز کرد؛ نخستین بازی خانگی در یزد و ورزشگاه شهید نصیری برگزار شد. این اتفاق ادامه زنجیره‌ای از تصمیمات ناخواسته بود؛ از برنامه اولیه برای میزبانی در مشهد گرفته تا انتقال ناگهانی بازی به ورزشگاه شهدای شهر قدس. زمینی که کیفیت پایین چمن آن، خیلی زود به یکی از محورهای اعتراض ریکاردو ساپینتو و اعضای کادر فنی تبدیل شد و نشان داد استقلال نمی‌تواند روی آن به‌عنوان گزینه‌ای پایدار حساب کند.
پس از دیدار با تراکتور، ساپینتو از چمن ورزشگاه شهید نصیری تعریف کرد و حتی امیدوار بود استقلال دوباره در همان استادیوم بازی کند اما فوتبال فقط به کیفیت زمین خلاصه نمی‌شود. اعتراض‌های محلی، دشواری‌های اجرایی و فشار برنامه مسابقات، همه‌ چیز را تغییر داد و ادامه میزبانی در یزد را وارد فاز تردید کرد.
* تصمیم ناگهانی پرسپولیس؛ چرخش از قزوین
در سوی دیگر پایتخت، پرسپولیس هم مسیر پرنوسانی را طی کرد. سرخ‌ها به دلیل وضعیت نامطلوب چمن شهدای شهر قدس، ابتدا قزوین را به‌عنوان میزبان بازی حساس مقابل سپاهان انتخاب کردند؛ تصمیمی که منطقی به نظر می‌رسید اما این برنامه هم عمر کوتاهی داشت. تنها چند روز مانده به مسابقه، همه‌ چیز تغییر کرد و پرسپولیس از سفر به قزوین انصراف داد.
دلیل این چرخش ناگهانی، بیش از هر چیز به شرایط برگزاری لیگ برمی‌گردد. وقتی قرار است بازی بدون تماشاگر برگزار شود، خروج از تهران عملاً هیچ امتیازی ندارد. همین منطق، مدیران پرسپولیس را به سمت انتخاب ورزشگاه پاس قوامین سوق داد؛ استادیومی با چمن مطلوب که در شرایط فعلی، بهترین گزینه داخل تهران محسوب می‌شود.
* پاس قوامین؛ زمین خوب، سکوهای خالی
ورزشگاه پاس قوامین اگرچه از نظر فنی شرایط مناسبی دارد اما موقعیت مکانی آن باعث شده شورای تأمین اجازه حضور تماشاگران را صادر نکند. هفته شانزدهم هم بدون تماشاگر گذشت و برای هفته هفدهم هم فعلاً تصمیمی جز ادامه همین روند وجود ندارد.
برای سرخابی‌ها، بازی در تهران و استفاده از زمین مناسب پاس قوامین، یک برد دوطرفه است؛ هم کیفیت فنی تمرین و مسابقه حفظ می‌شود و هم هزینه‌های سنگین سفر، اسکان و میزبانی در شهر سوم از بین می‌رود. در روزگاری که دخل‌وخرج باشگاه‌ها زیر ذره‌بین است، این صرفه‌جویی‌ها بی‌اهمیت نیست.
* بازگشت موقت یا پایان یک دوره؟
در مورد استقلال هم نشانه‌ها از بازگشت قریب‌الوقوع به تهران حکایت دارد؛ هرچند  احتمال میزبانی آبی‌ها مقابل استقلال خوزستان در یزد جدی است. البته تداخل برنامه با پیکان و محدودیت‌های پاس قوامین، کار را سخت می‌کند. از طرفی، اعتراض یزدی‌ها به میزبانی‌های متوالی استقلال هم مزید بر علت شده تا این گزینه بزودی کنار گذاشته شود.
در این میان، ورزشگاه شهدای شهر قدس روزهای پایانی ترمیم چمن را می‌گذراند. اگر پروژه طبق برنامه پیش برود، از هفته هجدهم می‌توان انتظار داشت سرخابی‌ها دوباره به این ورزشگاه برگردند؛ این‌ بار شاید با حضور تماشاگران اما تا آن زمان، واقعیت فوتبال ایران چیز دیگری است: تصمیم‌های موقت، بازگشت‌های سریع و لیگِ بی‌تماشاگری که همه‌ چیز را تحت‌تأثیر قرار داده است.
بازگشت استقلال و پرسپولیس به تهران، نه یک انتخاب لوکس، بلکه واکنشی منطقی به شرایط فعلی است. وقتی سکوها خالی‌اند، کیفیت زمین و مدیریت هزینه‌ها اولویت پیدا می‌کند. سرخابی‌ها فعلاً بی‌هیاهو به خانه برگشته‌اند؛ 
یک تصمیم کم‌ضررتر نسبت به سایر گزینه‌ها.