تقابل با طعم داربی

باربد بهراد: دیدار پرسپولیس و سپاهان همیشه رقابتی بوده؛ رقابتی که نه فقط از جدول و امتیاز، بلکه از تاریخ، حسادت‌های فوتبالی و زخم‌های قدیمی تغذیه می‌کند اما این‌بار ماجرا یک لایه پنهان‌تر هم دارد؛ لایه‌ای که باعث می‌شود این مسابقه، فراتر از یک بازی بزرگ لیگ، رنگ‌وبوی «داربی درجه ۲» به خود بگیرد. جایی که بازیکنانی با گذشته آبی، حالا در لباس زرد، روبه‌روی پرسپولیس می‌ایستند.
سپاهان در سال‌هایی نه‌چندان دور، به مقصدی امن برای پرسپولیسی‌های جداشده تبدیل شده بود. بازیکنانی که از تهران کوچ می‌کردند و در اصفهان فصل تازه‌ای آغاز می‌کردند اما این روند به‌شکلی محسوس تغییر کرد. سیاست نقل‌وانتقالاتی زردها چرخیده و حالا اولویت با بازیکنانی است که سابقه حضور در استقلال را دارند؛ چرخشی کامل که ترکیب فعلی سپاهان را به ویترین آبی‌های سابق تبدیل کرده است.
نقل‌وانتقالات تابستانی برای سپاهان، حداقل روی کاغذ، موفقیت‌آمیز بود. جذب مهره‌های باتجربه و آشنا با فشار مسابقات بزرگ، این تیم را خیلی زود به جمع مدعیان جدی رساند. حضور سیدحسین حسینی و آرش رضاوند، ۲ چهره شاخص سال‌های اخیر استقلال، نه‌تنها کیفیت فنی سپاهان را بالا برده، بلکه هویت روانی تازه‌ای به این تیم داده است؛ تیمی که حالا با اتکا به ستون‌های سابق آبی، در صدر جدول لیگ بیست‌وپنجم ایستاده.
اما ماجرا فقط به این ۲ نام ختم نمی‌شود. فهرست استقلالی‌های سپاهان طولانی‌تر از آن است که بتوان ساده از کنارش گذشت: محمد دانشگر، میلاد زکی‌پور، امید نورافکن و کاوه رضایی هم هستند. نکته مهم این است که همه این بازیکنان، تجربه حضور در داربی تهران را دارند؛ آنها طعم فشار، سکوهای ملتهب و بازی با پرسپولیس را چشیده‌اند و می‌دانند این مسابقه، با هیچ بازی دیگری قابل قیاس نیست.
همین سابقه مشترک باعث می‌شود تقابل سپاهان‌ـ‌پرسپولیس، حالتی دوگانه پیدا کند؛ از یک‌سو جنگ سنتی سرخ و زرد و از سوی دیگر، تسویه‌حساب‌های نانوشته آبی‌هایی که حالا در جبهه‌ طلایی ایستاده‌اند. انگیزه مضاعف این بازیکنان، می‌تواند بازی را از کنترل تاکتیکی خارج کند و آن را به نبردی احساسی تبدیل کند؛ درست شبیه همان داربی‌هایی که سال‌ها در آزادی دیده‌ایم.
در نهایت، سؤال اصلی باقی می‌ماند: آیا سپاهان با تکیه بر استقلالی‌های سابقش می‌تواند از «داربی دوم» دست پر بیرون بیاید یا پرسپولیس بار دیگر ثابت می‌کند گذشته بازیکنان، در برابر پیراهن سرخ، اهمیت چندانی ندارد؟ پاسخ این سؤال، جمعه در ۹۰ دقیقه‌ای داده می‌شود که شاید بیش از همیشه، شبیه داربی باشد؛ حتی اگر نامش چیز دیگری باشد.