فعلا در حد حرف!

مهدی مرسلی: کمتر از ۴ ماه تا شروع جام‌جهانی 2026 مانده و قرار است تیم ملی ایران برابر بلژیک، مصر و نیوزیلند صف‌آرایی کند. برنامه‌ریزی اولیه چنین بود که امیر قلعه‌نویی فهرستی از رقبای مناسب ارائه دهد؛ حریفانی هم‌سبک با تیم‌های هم‌گروه تا شبیه‌سازی دقیق‌تری از شرایط مسابقات فراهم شود. در این چارچوب، مذاکره با اسپانیا به نقطه‌ای رسید که همه چیز قطعی به نظر می‌رسید؛ حتی صحبت از پرداخت 1.5 میلیون دلار برای برگزاری مسابقه در ورزشگاه ریازور لاکرونیا مطرح بود و تقابل با تیم لوئیس دلافوئنته به‌عنوان یک بازی «جان‌دار» در خردادماه روی میز قرار داشت.
اما ورق ناگهان برگشت. خبرها از عقب‌نشینی فدراسیون فوتبال اسپانیا حکایت دارد؛ تصمیمی که فعلاً برگزاری دیدار را منتفی کرده است. این عقب‌گرد در حالی رخ داد که پیش‌تر پرونده مذاکره با پرتغال هم به دلیل اختلاف مالی بسته شده بود. حالا رؤیای تقابل با یک قدرت بزرگ اروپایی در آخرین فیفادی پیش از جام جهانی، رنگ باخته است. فدراسیون امیدوار به احیای مذاکرات است اما در حال حاضر، واقعیت این است که «بازی بزرگ» از دست رفته و برنامه‌ای که می‌توانست معیار جدی آمادگی باشد، دود شده است.
* آفریقا؛ پاسخ‌های سرد
برای فیفادی مارس، با توجه به حضور مصر در گروه ایران، تمرکز روی یک رقیب آفریقایی قرار گرفت. نام تونس زودتر از بقیه شنیده شد اما مذاکرات خیلی زود متوقف شد. سپس گزینه‌های الجزایر و کامرون مطرح شدند. الجزایری‌ها پاسخ منفی صریح دادند. درباره کامرون، تصور بر این بود با چراغ سبز ساموئل اتوئو، رئیس فدراسیون این کشور، بازی دوستانه در ترکیه نهایی می‌شود. حتی صحبت از پیشرفت مذاکرات به میان آمد.
با این حال، افزایش رقم درخواستی کامرونی‌ها همه چیز را معلق کرد. در شرایطی که زمان به سرعت می‌گذرد، هنوز قراردادی امضا نشده و تقویم مارس خالی مانده است. این سلسله پاسخ‌های منفی و شروط مالی جدید، پروژه انتخاب حریف مناسب را وارد مرحله‌ای بحرانی کرده؛ مرحله‌ای که نه‌تنها جنبه فنی، بلکه حیثیتی هم دارد. تیمی که باید در جام‌جهانی مقابل بلژیک و مصر بایستد، هنوز رقیب تمرینی مناسب پیدا نکرده است.
* گزینه‌های اروپایی و تورنمنت بحث‌برانگیز
در مسیر شبیه‌سازی بازی برابر بلژیک، نام ایسلند و اسکاتلند هم مطرح شد. برنامه این بود که یکی از این ۲ تیم اروپایی در مارس روبه‌روی ایران قرار گیرد اما ایسلند مسابقه با کانادا و هائیتی را در برنامه گذاشت و اسکاتلند هم پیشنهاد ژاپن را پذیرفت. به این ترتیب، این ۲ مسیر نیز بسته شد.
در حال حاضر، تنها پیشنهاد جدی، حضور در تورنمنت چهارجانبه‌ای در اردن است؛ رقابتی با حضور اردن، نیجریه و کاستاریکا اما چند نکته این گزینه را مبهم کرده است: نخست اینکه جز اردن، هیچ‌یک از این تیم‌ها در جام‌جهانی 2026 حاضر نیستند؛ دوم شرایط منطقه‌ای و هم‌مرز بودن اردن با اسرائیل باعث تردید در پذیرش پیشنهاد شده است. این تورنمنت از نظر فنی شاید فرصتی برای بازی باشد اما با وعده دیدارهای سطح بالا و «جاندار» که مهدی تاج مطرح کرده بود، فاصله دارد.
اکنون وضعیت روشن است: تقویم تیم ملی تقریباً خالی است و مذاکرات متعدد به نتیجه نرسیده‌. قرار است از هفته آینده رایزنی‌های تازه‌ای آغاز شود اما زمان عنصر بی‌رحمی است که منتظر توافق‌ها نمی‌ماند. تیم ملی ایران برای حضور موفق در جام‌جهانی نیازمند آزمون‌های جدی و برنامه‌ریزی دقیق است. اگر این بلاتکلیفی ادامه پیدا کند، نه‌تنها آماده‌سازی فنی آسیب می‌بیند، بلکه اعتماد عمومی هم خدشه‌دار می‌شود. در فوتبال مدرن، فرصت‌ها تکرار نمی‌شود؛ یا باید آنها را شکار کرد یا نظاره‌گر سوختن‌شان بود.