وعده قطعی و بیبروبرگرد خداوند
خدای متعال در قرآن مکرّر گفته «کَتَبَ اللهُ لَاَغلِبَنَّ اَنا وَ رُسُلی»(1). «کَتَبَ اللَه» یعنی قانون قطعی خداست که راه پیغمبران غلبه پیدا خواهد کرد و دیگر بحثی ندارد، «اِنَّ اللهَ یُدافِعُ عَنِ الَّذینَ آمَنُوا»(2) خدا از مؤمنین دفاع خواهد کرد؛ در این هیچ تردیدی نیست، یا «وَ نُریدُ اَن نَمُنَّ عَلَی الَّذینَ استُضعِفوا فِی الاَرضِ وَ نَجعَلَهُم اَئِمَّه»(3) در این هیچ تردیدی وجود ندارد؛ این قول خدای متعال است.
1- خداوند چنین مقرر داشته که من و رسولانم پیروز میشویم، چرا که خداوند قوی و شکستناپذیر است. (مجادله/21)
2- خداوند از کسانی که ایمان آوردهاند دفاع میکند؛ خداوند هیچ خیانتکار ناسپاسی را دوست ندارد. (حج/ 38)
3- ما میخواهیم بر مستضعفان زمین منت نهیم و آنان را پیشوایان و وارثان روی زمین قرار دهیم. (قصص/5)
سیدعلی حسینیخامنهای
بیانات در دیدار رمضانی دانشجویان
29/1/1402
***
صالحان چه نیازی به مصلح دارند؟!
در همان روزگار چاپ رساله «خورشید مغرب»، جوانی از دوستان دانشجو از من پرسید: «این عبارت یعنی چه: خلقی که در انتظار مصلح به سر میبرد، باید خود صالح باشد؟ اگر خود صالح باشد، چه نیازی به مصلح دارد؟» گفتم: پاسخ این سؤال در «ی» نکره «خلقی» است. نمیگوییم جهان سراسر باید صالح باشد، تا بگویند پس چه نیازی به مصلح؟ و پیداست که جهان مقارن ظهور، سراسر، آکنده است از فساد و ستم و تباهی و تجاوز و عدوان، بلکه میگوییم در میان این جهانِ آکنده از ستم و جور و مملو از گناه و فسق و فساد، که همه جا را تاریکی تباهیها و تجاوزها و فجورها و تطاولها و عدوانها گرفته است و مردمان همه غرقاند در منجلاب انحطاط بزرگ و از قدرت الهی و نیروی غیبی و اسرار عالم بیخبرند و غافل و از دین خدا و احکام انبیا دورند و منحرف، در چنین جهانی و در چنین حال و احوالی، آن دسته و آن قوم که به خدا مؤمنند و به غیب و ایمان به غیب معترفند و خود را اهل دین میشمارند و امام غایب ناظر بر کردارها را باور دارند و خویشتن را شیعه آن امام میدانند و جزء جوهر اصلی دینشان، «عمل صالح» است و خود منتظرند و شب و روز چشم به راهند تا آن امام برسد و جهان را از ظلم و فساد و تباهی برهاند و به صلاح بازآورد و پیوسته در دعاهای خویش میخوانند که: «خدایا! ما را از یاران آن امام قرار ده!» و ندبه میکنند و توسل میجویند و آن امام مصلح را میطلبند، اینچنین قومی - در میان جهان بزرگ فساد و ظلم و بیخبری - نباید خود منحرف و غرق در فساد و تجاوز و ستم به یکدیگر باشند، نباید غافل و بیخبر باشند، اگر باشند خلاف منطق «انتظار مصلح» است. بلکه چنین قومی باید خود صالح باشند و پیش از ظهور مهدی نیز به او اقتدا نمایند (چنانکه در حدیث پیامبر اکرم(ص) بود) و طبق رضای آن امام عمل کنند و به آرمانی که مقدس میشمارند، یعنی نشر صلاح و عدل در همه جهان، خود پایبند باشند...
چنین قومی باید خود «صالح» باشند، تا با «مصلح» سنخیت داشته باشند و در ادعای خود صادق بهشمار آیند و چون مصلح ظاهر شود، بتوانند در کنار او قرار گیرند و از یاوران پرهیزگار و امین او باشند و با کمک او صلاح و فلاح را در جهان بگسترانند. این قوم و این ملت، باید در میان دریای متلاطم بشریت، جزیرهای باشند نمودار آرمانی که از آن دم میزنند و آن جوهر دین خود را میدانند و چشم به راهند که امامشان بیاید، تا آن چگونگی را به کمک و رهبری او در همه جای جهان گسترش دهند...
آری! روزی، گروهی از مردم جهان، به امامت و رهبری مهدی موعود(عج)، وارثان زمین و حاکمان گیتی و خلفای ارض خواهند شد، اما چه کسانی؟ صالحون، أنّ الارضَ یَرِثُها عِبادیَ الصّالحون. پس، «خلقی که در انتظار ظهور مصلح به سر میبرد، باید خود صالح باشد».
محمدرضا حکیمی
خورشید مغرب
دفتر نشر فرهنگ اسلامی
صفحه 334
***
در راه کار برای امیرالمؤمنین...
یکی از نوادگان علامه امینی نقل کرده است: مرحوم علامه امینی چنان غرق کار میشد که میفرمود: من به هنگام تحقیق اصلاً سرما و گرما را متوجه نمیشوم.
همچنین نقل میکند: روزی از اتاق ایشان چنان دودی بلند شد که گمان کردیم اتاق آتش گرفته است. به آن اتاق رفتیم و دیدیم ایشان مشغول کار است، چراغ نفتی روی زمین افتاده و دود همه جا را فرا گرفته و ایشان چنان عاشقانه مشغول کار برای امیرالمومنین علیهالسلام است که اصلاً متوجه اطرافش نشده بود. او میگوید چند روز طول کشید تا توانستیم دودهها را جمع و فضاها را مجدد آماده کنیم.
حامد کاشانی
قبله کعبهزاد
نشر معارف
جلد 2، صفحه ۹۶
گردآورنده، تقی دژاکام