دیوار سرخ

علی‌اکبر روح‌نواز: با بسته شدن پرونده مرحله گروهی لیگ نخبگان آسیا در منطقه غرب، حالا تصویر روشنی از قدرت‌ها و مدعیان این رقابت‌ها شکل گرفته است؛ تصویری که در آن نام تراکتور نه به عنوان یک میهمان گذری، بلکه به عنوان تیمی جدی و قابل احترام دیده می‌شود. نماینده تبریز در شرایطی موفق شد خود را در جمع برترین‌ها قرار دهد که فضای رقابت تحت سلطه باشگاه‌های متمول عربستانی قرار دارد؛ تیم‌هایی که با سرمایه‌های نجومی، ستاره‌های بزرگ و ساختاری قدرتمند وارد میدان شده‌اند.
تراکتور با کسب ۱۷ امتیاز، جایگاهی را تصاحب کرد که بسیاری تصور نمی‌کردند در اختیار یک تیم ایرانی قرار گیرد. این تیم با عبور از موانع مختلف و ثبت نتایج حساب‌شده، خود را به عنوان یکی از تیم‌های صعودکننده معرفی کرد و حالا در نخستین گام مرحله حذفی باید مقابل الاهلی امارات قرار گیرد؛ تیمی که هدایت آن را پائولو سوسا برعهده دارد و ساختاری منظم و باتجربه دارد.
در بالای جدول، الهلال عربستان با اقتدار کامل صدرنشین شد. این تیم با ثبت عملکردی تقریباً بی‌نقص، نشان داد چرا بسیاری آن را مدعی اول قهرمانی می‌دانند. الاهلی عربستان قهرمان آسیا نیز با فاصله‌ای اندک پشت سر الهلال ایستاد و تنها به دلیل تفاضل گل کمتر در جایگاه دوم جدول قرار گرفت. تراکتور دقیقاً پشت سر این ۲ غول عربستانی است و این خود نشانه‌ای روشن از کیفیت بالای نماینده ایران است. الاتحاد نیز با جهشی قابل توجه در هفته‌های پایانی، خود را به رتبه چهارم رساند و به جمع مدعیان اضافه شد.
در سوی دیگر، تیم‌هایی مانند الوحده و الاهلی امارات نیز توانستند سهمیه صعود را به دست آورند اما عملکرد آنها به اندازه مدعیان اصلی قاطع نبود. در همین حال، نمایندگان قطر برخلاف انتظارات، رقابتی کم‌فروغ را تجربه کردند. دحیل و السد اگرچه موفق شدند به مرحله بعد راه پیدا کنند اما نتایج آنها نشان‌دهنده افتی محسوس نسبت به سال‌های گذشته بود. این در حالی است که تیم‌هایی مانند الغرافه قطر، شرطه عراق و نسف‌قارشی ازبکستان نتوانستند انتظارات را برآورده کنند و خیلی زود از رقابت کنار رفتند.
اما نقطه تمایز اصلی تراکتور، نه فقط امتیازات کسب‌شده، بلکه شخصیت دفاعی تیم بود. بازیکنان این تیم در طول مسابقات مرحله گروهی تنها ۴ بار دروازه خود را بازشده دیدند؛ آماری که آنها را به مستحکم‌ترین ساختار دفاعی مسابقات تبدیل کرد. این ثبات در انتهای زمین، حاصل نظم تاکتیکی، تمرکز بالا و هماهنگی مثال‌زدنی میان خطوط مختلف تراکتور بود. چنین ویژگی‌ای معمولاً در تیم‌هایی دیده می‌شود که توانایی حضور طولانی‌مدت در مراحل پیشرفته رقابت‌ها را دارند.
در فاز هجومی، تراکتور عملکردی منطقی و هدفمند داشت. آنها بدون نمایش‌های پرریسک و نمایشی، با مدیریت بازی‌ها و استفاده از فرصت‌ها، موفق شدند به نتایج لازم برسند. این نوع فوتبال، اگرچه شاید همیشه پرزرق‌وبرق نباشد اما در تورنمنت‌های طولانی و فشرده، یکی از مؤثرترین شیوه‌های موفقیت محسوب می‌شود.
حالا در مرحله یک‌هشتم پایانی، تراکتور باید برابر الاهلی قرار گیرد؛ دیداری که سرنوشت یکی از تیم‌های صعودکننده به جمع ۸ تیم برتر را مشخص می‌کند. نکته مهم اینجاست که مسابقات این مرحله به صورت رفت و برگشت برگزار می‌شود و جزئیات کوچک می‌تواند تعیین‌کننده باشد. میزبانی نماینده ایران همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد، چرا که در سال‌های اخیر، محدودیت‌هایی برای میزبانی تیم‌های ایرانی اعمال شده است.
تجربه فصل گذشته نشان می‌دهد عبور از این مرحله آسان نخواهد بود. استقلال با دشواری فراوان به این مرحله رسید و در ادامه مقابل النصر عربستان حذف شد، در حالی که پرسپولیس حتی فرصت حضور در این مرحله را نیز پیدا نکرد. اکنون نگاه‌ها به تراکتور دوخته شده؛ تیمی که نه با سر و صدا، بلکه با عملکردی حساب‌شده خود را به این نقطه رسانده است.
آنچه تراکتور را خطرناک می‌کند، نه فقط نتایج گذشته، بلکه اعتمادبه‌نفسی است که از این مسیر به دست آورده است. تیمی که توانسته در میان قدرت‌های ثروتمند منطقه بایستد و جایگاهی قابل احترام برای خود بسازد، اکنون این فرصت را دارد تا گام بعد را نیز بردارد. اگر این انسجام دفاعی حفظ شود و تمرکز تاکتیکی ادامه یابد، تبریز می‌تواند شاهد یکی از مهم‌ترین موفقیت‌های تاریخ فوتبال باشگاهی خود باشد.