محمد رستم پور: زیر هیمنه این سوگ آوارگونه و در میانه مقابله با دشمن صهیونی-آمریکایی، با چشمی گریان و چشمی مراقب فتنه، باید از آیتالله شهید خامنهای گفت و نوشت. همین گفتنها و نوشتنها، همین روضهها و رجزها، همین متنها و پیامهاست که آنچه میراث خامنهای دانسته میشود، همچون یک مائده نورانی، سهم لبها و قلبها و جانهایی میشود که در کنار بازوان و زانوهای صفکشیده در برابر جبهه جزیره فاسد اپستین، از پیر حکیم سفرکرده روایت میکنند. آیتالله شهید آنقدر در حکمت و فرزانگی و ادب و سیاست و مهربانی و فضل و شرافت و شجاعت، پیش رفت که دست یافتن به مقام و جایگاه وجودی و اثرگذاری شخصیتی او محال به نظر میآید. صبح یکشنبه دهم اسفندماه 1404، مثل ساعات کشدار تلخ ۱۴ خردادماه 1368، ابر تاریک و سیاهی بر سر ملت ایران سایه انداخت، از همان نقطهای که برای آنها همیشه طلوع امید و سرافرازی بود؛ از حسینیه امام خمینی(ره) در خیابان شهید فریبرز کشوردوست محله جمهوری تهران و کشیده شد تا همه میدانها و خیابانها و کوچهها در شهرها و روستاهای ایران. خشم مقدس چنان فوران کرد که حتی ساعتها پس از پایان تجمع عزاداری برای رهبر جانفدا، گوشهگوشه مسیر و میدان انقلاب، حلقههای چندنفره روضه و ضجه برپا بود. نه فقط در ایران، در عراق و بحرین و هند و پاکستان و دیگر کشورهای مسلمان، مقلدان فقه و سیاست آیتالله، خشمگین و در هم شکسته علیه آمریکا و اسرائیل برآشفتند. این واکنش در برابر عملیات ناجوانمردانه تروریستی کثیف آمریکایی - اسرائیلی، ترجمان همان چیزی بود که در ساعت نخست اعلام خبر شهادت خامنهای کبیر در فارنپالیسی تیتر شد: «آیتالله خامنهای، ایران را به رقیب قدرتمند ایالات متحده تبدیل کرد». حضرت آیتالله خامنهای با فکر تیزبین و فراست نورانیشان، 37 سال، همه طرحها و دسیسههای آمریکا در آنچه خود تصریح کرده بودند، یعنی بلعیدن ایران از کار انداختند و فراتر از آن، منطقه نفتخیز اما وابسته غرب آسیا را به جبهه استقلال و شرافت علیه آمریکایی که خود را مرکز و محور جهان میدانند، تبدیل کردند. راز دلدادگی ایرانیان به سید سیاستمدار حکیم فقیه مردمدار صبور شجاع آیندهنگری که جامعه و جهان را به یاد حضرت امام خمینی رحمتالله علیه میانداخت و تحریم و تهدید و ترور را برای آنان قابل تحمل میکرد، همین بود. آیتالله رمز عزتمندی را میدانست و بر آن پا میفشرد. او تاریخ میدانست و فریب نمیخورد و بازی و بازیچه را تشخیص میداد و از این روست که ولایت فقیه بنیانگذاردهشده به دست و ذهن امام خمینی(ره) را به سیستمی به روز و فناوریپایه و بویژه تسهیلگر زندگی اقشار مختلف ایرانیان با فکر و شکل و سیما و پوششهای مختلف تبدیل کرد. از همین نظر است که فارنافرز، ساعتی پس از اعلام خبر شهادت رهبر انقلاب، در گزارشی تأکید کرد ایران، لیبی و عراق نیست و هدفگیری مقامات نتیجهای جز قوی شدن نظام سیاسی ندارد. آمریکا و اسرائیل پس از هدفگیری رأس نظام سیاسی جمهوری اسلامی ایران در پی آنند با اختلال در سیستم عصبی و ساختار نظمدهی کشور، ایران را وارد چرخهای از هزینه/ فایدههای هنگفت سازند. هدفگیری حوزه بسیج و مقر انتظامی در واقع ادامه همان مسیری است که ۱۸ و ۱۹ دی در کودتا علیه بوروکراسی اداری و ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ایران در پیش گرفته شد؛ یعنی زمینهسازی برای جنگ شهری با هدف اعمال ترس و ارعاب تا اولاً پشتیبان و حامی جمهوری اسلامی ایران سست شود و عقب بنشیند و ثانیاً سازوکار جانشینی رهبر انقلاب و در ادامه روند اداره کشور با توقف روبهرو شود. ۲ عنصر اساسی در تشدید این وضعیت، عبارت است از اختلال در زیرساختها با هدف پایان دادن به تابآوری و اخلال در سیستم رسانهای کشور تا صدای حاکمیت به مردم در قاعده هرم سیاسی نرسد. در نتیجه آنچه ذبح عظیم جمهوری اسلامی ایران یعنی شهادت رهبر معظم انقلاب را همچون عاشورای سیدالشهدا به یک صبح درخشان خواهد رساند، جلوگیری از ذبح جمهوری اسلامی است. آیتالله خامنهای رفتند تا جمهوری اسلامی بماند، با همه مختصات و ویژگیهای بیبدیل و بینظیری که در هیچ نظام سیاسیای در جهان نمیتوان یافت. در صدر این تمایزات و امتیازات، قیام علیه کودککشها و فاسدالاخلاقهایی است که در تعدی و تجاوز و غارتگری علیه بشریت هیچ قاعده و هنجاری را نمیشناسند و رعایت نمیکنند. سوگ و خشم عزای شهادت مظلومانه رهبر حکیم انقلاب، باید همراه با حراست و حفاظت میراثی باشد که ایشان در ۳۷ سال، به تدریج و با رنج جسم و خون دل و به مدد یاران و یاورانی که سربازی برای او را سربازی امام زمان(عج) میدانستند، پایه گذاشتند. جمهوری اسلامی تحت فرمان ایشان، یک جمهوری مقاوم و در عین حال کارآمد بود که اثبات کرد میتوان دیندار بود و در عین حال با فناوری و تحولات شگفتآور روز در برابر هیولاهای استکباری شیطانصفت صف کشید. زنده ماندن پس از آیتالله خامنهای دشوار است، بویژه آنکه او درست مثل انبوه ایرانیان متأثر از مقاومت در برابر جهان کفر و شرک، ساده زندگی کرد. ایرانیان، پدر از دست دادهاند اما بیش از این حس خانوادگی، گمان میکنند مراد فکری و معنای زندگیشان را از دست دادهاند. اما اتفاقاً آنچه در این فقدان، «پیدا» میشود، پیدا کردن «خود» در این سوگ جمعی است و همین است که انفعال را از «جمعیت» میگیرد و آیتالله شهید خامنهای را جاودانه میکند. جاودانگی شهید به نشر پیام و مسیر و مکتب و میراث و هویت اوست و چه چیزی ملموستر و کارآمدتر از حفظ و حراست از جمهوری اسلامی ایران که فقیهی همچون او برای بقا و ارتقایش فدا شد. از همین روست که در روز دوم حمله اخیر آمریکایی - صهیونی، مجله آتلانتیک در گزارشی نوشت سرنوشت سیاسی ترامپ اکنون در دست ایرانیان است. قمار بزرگ ترامپ در اعتماد به اسرائیل برای تغییر نظام سیاسی ایران، با بقای میراث خامنهای کبیر پوچ خواهد شد. گر پدر رفت، تفنگ پدری هست هنوز و تفنگ و توشه رهبر عالیقدر ایران، امروز در دست تکتک ایرانیان قرار گرفته است.
پربیننده
تازه ها