امنیت عاریه‌ای!

عبدالله بیننده: بزرگ‌ترین بازنده جنگ رمضان، کشورهای منطقه هستند که زیر سایه آمریکا، استقلال و امنیت خود را برون‌سپاری کردند. 
این جنگ عیان کرد بدون استقلال امنیت و توسعه، موقت خواهد بود و در لحظه‌ای تاریخی -مانند این روزها- و در جنگی که به ظاهر به آنها ربطی ندارد، همه حباب‌ها خواهد ترکید و هر آنچه در طول دهه‌ها ساخته شده، در معرض فروپاشی قرار می‌گیرد و به گمان نگارنده مهم‌ترین نمونه فروپاشی، فروپاشی رویاهایی است که روشنفکران جهان‌ سومی پیرامون دبی و دوحه و نئوم با عنوان توسعه و حجم عظیم تولید ناخالص ملی و امثالهم ساختند و به خورد جوانان ملت‌شان می‌دادند -مانند آنچه محمود سریع‌القلم و محمد فاضلی و امثالهم در ایران کردند- این رویا و حباب در حال ترکیدن است و این کشورها به عیان دیدند کارفرما، در لحظه حساس تاریخی، تنها و تنها خود، منافع، پایگاه‌ها و جان سربازهایش برایش اهمیت دارد، نه دیدگاه‌ها، خواسته‌ها و امنیت ساکنان و حاکمان این کشورها. 
از پیامدهای قطعی و اجتناب‌ناپذیر این جنگ فرار سرمایه بزگ شرکت‌های بزرگ نفتی و گازی و خاصه غول‌های فناوری از این کشورها بویژه از امارات خواهد بود؛ چراکه سرمایه ترسو است و از جایی که در آن احساس امنیت نکند، می‌گریزد. فرار سرمایه، فرار مهاجران متخصص - راهبران اصلی این توسعه عاریه‌ای- به عنوان موتور محرک این کشورها را به دنبال دارد و این برای این کشورها وحشتناک است.
به علاوه، جنگ تحمیلی علیه ایران و دفاع مقتدرانه کشور از ملت، به کشورهای منطقه نشان داد برون‌سپاری امنیت و نیز اقتصاد، در نهایت جز به شکست راه به جایی ندارد و این شکست با توجه به وضعیت تنگه هرمز و انسداد هوشمند آن توسط ایران، آنها را در معرض بحران وجودی از حیث امنیت غذایی و نیز در صورت گسترش جنگ به سوی زیرساخت‌ها، با آسیب‌پذیری آنها در زمینه آب و آب‌شیرین‌کن‌ها، در معرض بحران اساسی در زمینه آب قرار می‌دهد.
بعد از این جنگ، علاوه بر اینکه احتمالا برای مدت طولانی بحث عادی‌سازی روابط با اسرائیل تعلیق خواهد شد، این کشورها به سمت بازطراحی امنیت و اقتصاد خود متناسب با وضعیت جدید و احتمالا ورود بازیگران دیگر به منطقه یا ائتلاف‌های دو یا چندجانبه در زمینه امنیت منطقه‌ای خواهند رفت و با توجه به حماقت سران این کشورها، احتمالا دشمنی با ایران، همچنان یکی از ارکان سیاست آنها خواهد بود! 
استقلال و امنیت درون‌زا، ارکان توسعه پایدار و ضامن بقا در شرایط بحران است و این، آن گوهری است که کشورهای منطقه فاقد آن هستند؛ نه توان همراهی با آمریکا برای جنگ مستقیم با ایران را دارند؛ چرا که خود شدیدا آسیب‌پذیرند و نه توان و جرات مخالفت با او را دارند چون بقای‌شان را وابسته به آن می‌دانند و این آنان را در شرایطی بسیار پیچیده و پارادوکسیکال قرار داده است. همین استقلال و اتکا به امنیت درون‌زا، یکی از ضمانت‌های بزرگ ایران در شرایط بحرانی مانند جنگ است.