شمشیر رستم در نیام انقلاب

محسن ردادی: در تاریخ ملت‌های زخم‌خورده از استعمار، بزرگ‌ترین فاجعه، غارت خاک و ثروت آنها نیست، بلکه شکافتن روح یک ملت و قرار دادن اجزای هویتی آن در برابر یکدیگر است. استعمار نوین، سال‌هاست در آزمایشگاه‌های تئوریک خود، زهرآگین‌ترین دوگانه‌ها را برای فلج کردن اراده تمدنی ایرانیان می‌سازد و روانه رسانه‌ها می‌کند. 
یکی از دوگانه‌های مجعول و ویرانگر، «ایران» در برابر «اسلام» است. دشمنان ملت ایران می‌خواستند رگ‌های خونی تاریخ باستان را از قلب تپنده عقیده اسلامی جدا کنند تا کالبدی بی‌جان از این سرزمین بر جا ماند اما در کوران این شبیخون سهمگین هویتی، زعامت و خرد راهبردی امام شهید انقلاب اسلامی حضرت آیت‌الله‌العظمی سیدعلی خامنه‌ای، به مثابه یک حکمت آگاهانه عمل کرد. ایشان با معماری پرصلابت‌شان، از این دوگانه‌های دروغین عبور کردند و نشان دادند در یک خوانش اصیل و حماسی، ملیت و مکتب نه‌تنها در برابر هم شمشیر نمی‌کشند، بلکه در یک هم‌آغوشی تاریخی، استوارترین سپر را در برابر توفان‌ها می‌سازند.
برای درک این هندسه پنهان و شگرف در اندیشه امام شهید، ابتدا باید پرده از مفهوم «ملی‌گرایی» برداشت. در مکتب فکری رهبر تاریخ‌ساز، وطن‌دوستی یک احساس رمانتیک کور نیست، بلکه موتور محرک یک تمدن است. معظم‌له در تعریفی دقیق و راهبردی می‌فرمایند: «مليت چيست‌؟ يک هويت جمعى است كه با برخوردارى از آن، هر كشور مي‌تواند از همه امكانات خود براى پيشرفت و موفقيت استفاده كند». در این نگاه، ملیت، برای پیشرفت و اقتدار کشور ضروری است، بنابراین افرادی که به بهانه اسلام و انقلاب اسلامی، ملیت را نفی، انکار و طرد می‌کنند، در اشتباهند. ملیت احساسی ارزشمند است و البته مانند همه امور مثبت، می‌تواند در برخی موقعیت‌ها و قرائت‌ها، تبدیل به اموری منفی و آسیب‌زا شود. استکبار و تمدن غرب، از مفهوم ناسیونالیسم، سلاخ‌خانه‌ای برای بشریت ساخته است. از این رو، رهبر شهید انقلاب اسلامی، تیغ نقد را بر پیکره ناسیونالیسم منفی و تفرقه‌افکن فرود آوردند و هشدار دادند: «ديديد كه ناسيوناليسم، بر سر خانواده بشرى چه آورده است. ممكن است به فرض، ناسيوناليسم براى يک ملت هم چند صباحى احساس حرارت و غرور و شور و نشاطى به وجود آورد اما خانواده بشرى را از بين مى‌برد. 
در همين منطقه سعى كردند بين برادران مسلمان، ناسيوناليسم ايرانى و عربى و تركى به وجود آورند و در داخل كشورها نيز به ناسيوناليسم‌هاى فرعى و جورواجور دامن بزنند و اينها را از هم جدا كنند. اين، نقشه استعمار بود».
به نام ناسیونالیسم، جنگ‌های زیادی در منطقه و دنیا به راه افتاده است. آیا مهم‌ترین ابزار صدام برای برانگیختن سربازان بعثی برای حمله به ایران، جنباندن رگ ناسیونالیسم عربی علیه هویت ایرانی نبود؟ او به خود لقب «سردار قادسیه» داد و اعلام کرد برای آزادی مناطق عرب‌نشین خوزستان به ایران حمله کرده است. اینچنین بود که ۲ کشور مسلمان (و شیعه) ۸ سال گرفتار جنگی شدند که بیشترین بهره را مستکبران و دشمنان ۲ ملت بردند. در نقطه مقابل این نقشه شوم استعماری، ایشان ناسیونالیسم مثبت را به عنوان حقیقتی نیروبخش به رسمیت شناختند و آن را از حصار تنگ‌نظری خارج فرمودند: «ما ناسيوناليسم را به معناى مثبتش قبول داريم. هر كس بايد به ميهن خودش علاقه داشته باشد. مگر مى‌شود كسى از ميهن خودش دور باشد؟ ناسيوناليسم به اين معنا چيز خوبى است».
با پالایش این مفاهیم، شاهکار اصلی آیت‌الله شهید سیدعلی خامنه‌ای در مقام یک رهبر تمدنی رقم خورد: درهم‌تنیدگی ناگسستنی ایرانیت و اسلام. در اندیشه ایشان، تار باستانی این سرزمین چنان با پود آسمانی اسلام بافته شده که شکافتن آن، قابل تصور نیست. امام شهید با قاطعیتی برآمده از عمق تاریخ تأکید می‌کردند: «مليت ما از اول با اسلام آميخته بود؛ زبان‌مان، آداب‌مان، دانش‌مان و دانشمندان‌مان با اسلام آميخته بودند». رهبر حکیم شهید، خط بطلانی بر تمام نظریات شرق‌شناسانه تفرقه‌افکن کشیدند و با صدایی رسا در پیشگاه تاریخ اعلام کردند: «شايد هيچ ملت ديگرى اينگونه با اسلام آميخته نشد كه ما شديم... [لذا] ملى در اينجا، مقابل اسلامى نيست؛ عين همان اسلامى است». «امروز مسائل بومى ما اصلاً از مسائل اسلامى جدا نيست؛ كاملاً آميخته است. هرجا مي‌گوييم تفكر ايرانى، هيچ‌وقت منفک از تفكر اسلامى نيست». نتیجه این نظریه‌پردازی عمیق، در کف خیابان‌ها و در کوره گدازان نبرد آشکار شد. در آوردگاه «جنگ رمضان» شاهد تجلی عملی این پیوند شگرف بودیم. برخلاف دوران دفاع‌ مقدس که بار اصلی دفاع از کیان کشور عموماً بر دوش جوانان مذهبی و با ادبیات صرفاً اعتقادی استوار بود، در نبرد اخیر، پدیده‌ای جامعه‌شناختی و حیرت‌انگیز رخ نمود. خیابان‌ها شاهد حضور شانه‌به‌شانه کسانی بود که ظاهرشان کمتر نشانی از ظواهر مذهبی داشت اما سینه‌های‌شان برای «وطن» می‌تپید. آنها در کنار جوانان انقلابی، زیر سایه یک پرچم واحد ایستادند و خروشیدند. این معجزه تقارن، تصادفی نبود؛ این ثمره سال‌ها معماری خاموش فرهنگی و تربیت اجتماعی توسط شخص رهبر شهید انقلاب اسلامی بود. در میدان نبرد، کلمه مقدس «وطن» حلقه اتصال قلب‌ها شد و اسطوره‌های تاریخ باستان در کنار حماسه‌های عاشورایی جان گرفتند. وقتی در سرودهای حماسی طنین‌انداز شد «تو رستم تهمتنی...»، این در واقع شمشیر رستم بود که از نیام باور اسلامی کشیده می‌شد و بر فرق دشمن فرود می‌آمد. سخن گفتن از این اسطوره‌های ایرانی، برای مردم حاضر در میدان تعجب‌برانگیز و غیرقابل فهم نبود. پرچم سه‌رنگ ایران، به نماد وحدت ملیتی بدل شد که مکتب در تار و پود آن جریان داشت. امروز کارآمدی نظریه امام شهید انقلاب اسلامی در «آمیختن ایران و اسلام» اثبات شده است. دانشگاه‌ها، پژوهشگاه‌ها و اتاق‌های فکر مناسب است این اندیشه متعالی را به عنوان محور تولید نظریه برجسته کنند و به نقد نظریاتی بپردازند که همچنان بر طبل توخالی جدایی ایران و اسلام می‌کوبند و می‌کوشند یکی را در مسلخ دیگری قربانی کنند. اگر دستگاه دیپلماسی و رسانه‌ای کشور بتواند این خط اندیشه امام شهید را ادامه دهد و رسالت‌ها و آرمان‌های مکتبی را با ظرافت و هوشمندی به زبان قابل فهم «منافع ملی» ترجمه کند، قدم بزرگی برداشته می‌شود. مردم باید به روشنی دریابند اگر امروز پنجه‌ در پنجه اژدهای استکبار، آمریکا و غده سرطانی اسرائیل انداخته‌ایم، این نبرد تنها یک فریضه اعتقادی و اسلامی نیست، بلکه دفاع از مرزها و منافع حیاتی «وطن» است. باید تبیین شود حمایت از محور مقاومت و حفظ شمشیر آخته حزب‌الله لبنان در خط مقدم، دقیقاً در راستای تأمین امنیت ملی ایران است، چرا که تضعیف این خاکریز، به معنای کشیده‌ شدن زبانه‌های آتش رژیم صهیونی به عمق خاک ایران خواهد بود. این رویکرد، زبان مشترک ملت و حاکمیت است. مفاهیم «منافع ملی» و «وطن»، کاملا توسط عموم مردم، حتی منتقدان جمهوری اسلامی فهمیده می‌شود. فراموش نکنیم ملتی که نتواند آرمان‌های آسمانی خود را با ریشه‌های خاکی و سرزمینی‌اش پیوند دهد، در توفان حوادث از هم خواهد گسست. رهبر شهید انقلاب اسلامی، با درایتی پیامبرگونه، این شکاف تاریخی را ترمیم کردند و از ترکیب ایران و اسلام، دژی تسخیرناپذیر ساختند. اکنون رسالت روشنفکران، مسؤولان و آحاد مردم، پاسداری از این هندسه هویتی است تا مبادا بار دیگر خنجر زهرآگین دوگانه‌سازی‌ها، روح یکپارچه این ملت کهن را جریحه‌دار کند.