جام خونین

بنیا فرید: آنچه از دل یک حرکت نمادین در زمین فوتبال ایران آغاز شد، حالا به موجی فراتر از مرزها تبدیل شده؛ موجی که صدایش از سکوها عبور کرده و به شبکه‌های اجتماعی جهان رسیده است. ماجرا از جایی جدی‌تر شد که کلاره دالی، فعال سیاسی و حقوق بشری اهل ایرلند، با انتشار ویدئویی در پلتفرم ایکس، جرقه یک کارزار اعتراضی تازه را زد؛ کارزاری که هدفش زیر سوال بردن میزبانی آمریکا از جام‌جهانی ۲۰۲۶ است.
در آن ویدئو، او با پوشیدن پیراهنی آغشته به رنگ سرخ تیم ‌ملی ایران و در دست داشتن کوله‌پشتی‌ای منتسب به دختران مدرسه‌ شجره طیبه میناب، روایتی تکان‌دهنده را به تصویر کشید؛ روایتی که از نگاه او، نماد خشونتی است که نباید نادیده گرفته شود. دالی در متن همراه این ویدئو، با لحنی تند و صریح، از تصمیم فیفا برای سپردن میزبانی این رویداد به آمریکا انتقاد کرد و آن را نشانه‌ای از بی‌تفاوتی نهادهای بین‌المللی نسبت به رنج انسان‌ها دانست. او با هشتگ‌هایی که به‌سرعت در حال فراگیر شدن است، خواستار تحریم این تورنمنت شد.
این اقدام، ادامه همان حرکت نمادینی است که چندی پیش بازیکنان تیم‌ ملی ایران در یکی از بازی‌های دوستانه خود در ترکیه انجام دادند؛ جایی که با در دست داشتن کوله‌پشتی‌های دخترانه، توجه افکار عمومی را به موضوعی حساس جلب کردند. همان صحنه، حالا به یک «کد مشترک» میان کاربران خارجی تبدیل شده؛ نمادی برای اعتراض به میزبانی آمریکا.
واکنش‌ها هم قابل توجه بوده است. تنها در مدت کوتاهی پس از انتشار ویدئوی دالی، ده‌ها هزار کاربر آن را تماشا کردند و هزاران نفر زیر آن نظر نوشتند. در میان این واکنش‌ها، کاربری عرب‌زبان با نام «المصری الافندی» تصویری از جام‌جهانی منتشر کرد که با رنگ خون آغشته شده بود و زیر آن نوشت: «جامی که بوی خون می‌دهد». در سوی دیگر، کاربری آمریکایی به نام «توماس» تصویری از سربازان زخمی در کنار یک توپ فوتبال سرخ‌رنگ منتشر کرد و خواستار تحریم رقابت‌هایی شد که به باور او، با سیاست‌های جنگ‌طلبانه گره خورده است. این تحرکات نشان می‌دهد فوتبال، برخلاف تصور رایج، صرفاً یک بازی نیست، بلکه می‌تواند به بستری برای بیان اعتراض، انتقال پیام و شکل‌گیری جریان‌های اجتماعی تبدیل شود. حالا باید دید این موج اعتراضی تا چه اندازه گسترش می‌یابد و آیا می‌تواند بر تصمیمات کلان ورزشی تاثیر بگذارد؟